ik heb een Amerikaanse Bulldog van nu bijna 17 mnd oud. Hij zit in de pubertijd en als hij iets heel graag wil en het mag niet van mij, gaat hij de confrontatie met me aan. Hij luisterd dan maar half.
Afgelopen week bijv. Hij wilde met de buurkinderen spelen en dat mocht niet van mij. hij moest in de tuin blijven. Hij ging er niet heen, maar luisterde ook niet. hij moest in de tuin en stond op de stoep. Als ik dan naar hem toe en hem in zn nek wil pakken, hapt hij naar mij, laat hij zn tanden zien en ik denk dat als ik hem dan vast pak, hij zal bijten.
Ik heb hem met mijn houding de goede kant op geintimideerd... Ging dicht bij hem, over hem heen gebogen staan en werd boos, zei dingen die ik zeg als er echt iets niet leuk is... Hij ging wel in de benen en heb hem naar het tuinpad geleid, daarna heb ik hem boos naar binnen gestuurd en heb de deur dicht gedaan. ik ben alleen in de voortuin verder gegaan en hij was onder de indruk van mijn standje. Staart tussen de benen, oren achteruit.
De leidster van de cursus waar ik op zit, zegt dat ik op zo'n moment bovenop hem moet gaan liggen en hem vasthouden tot hij zich overgeeft. hij is veel te sterk voor mij, maar psychologisch kan ik hem de baas.
Wat denken jullie hierover? Is lichamelijke controle nodig om psychologische controle te houden? Of is mijn alternatief nog niet zo raar bedacht.


Reageren











. In dit geval denk ik dat je puberende reu het eigenlijk best goed deed, hij luisterde nog wel naar je en bleef staan terwijl hij er niet naar toe ging. Daar hoef je natuurlijk geen genoegen mee te nemen want je had specifiek de opdracht gegeven om in de tuin te gaan maar je had beter naar hem toe kunnen gaan, tussen de buurkinderen en hem in staan en zonder hem aan te lijken alsnog naar de tuin te wijzen. Vooral niet aankijken, aankijken is uitdagen en dat zal dus ook eerder tot gevolg hebben dat hij alsnog naar de buurkinderen gaan.