Hallo beste mensen, ik ben nieuw hier op dit forum en ik zal dan ook van deze gelegenheid even gebruik maken om mijzelf voor te stellen.
Mijn echte naam is Stephan en ik ben momenteel tweede jaars student Psychologie. Ik woon nog thuis en daar hebben wij als gezin met vier mensen vanaf 1999 (voelt als altijd) een hondje gehad: Bodo. Bodo kwam van een broodfokker en zou een Tibetaanse Terri���«r zijn. Hij stopte echter met groeien toen die het formaat van een Maltezer had. Het was een zeer lieve hond waar je echt alles mee kon doen. Hij heeft diverse levensreddende operaties gehad (complete bloedtransfusie etc.) maar uiteindelijk op veertienjarige leeftijd werd zijn hartje iedere week slechter en zijn nieren konden het ook allemaal niet meer aan. In combinatie met een verzakt rectum waardoor hij niet in staat was om op een normale manier (zonder veel pijn) te kunnen poepen is (na twee corrigerende operaties twee jaar eerder) besloten dat het voor Bodo het beste was om hem lekker te laten spelen en rennen in een volgend leven. Dat is immers wat Bodo het liefste deed. Bodo is uiteindelijk rustig ingeslapen, thuis, in zijn mand in het bijzijn van alle gezinsleden en zijn favoriete speelgoed.
Enige tijd later is besloten dat een hond toch wel erg gezellig is en er zou maar eens een nieuw pupje komen. Geen vervanger van Bodo, begrijpt u niet verkeerd. Uiteindelijk leiden vele wegen naar Rome en een bekende van ons had een adoptiehond (teefje) in huis genomen omdat deze niet meer in de gezinssituatie van het andere baasje paste... Later bleek deze hond drachtig te zijn zonder dat dit nieuwe baasje dit wist en de oude eigenaar moet dit haast wel geweten hebben. Maargoed. Maar eens kijken dan. De drachtige hond is een Amerikaanse Staffordshire Terri���«r en de vader zou een Amerikaanse Bulldog zijn. Dat is natuurlijk wel wat anders dan een Tibetaanse Terri���«r schuine streep Maltezer imitatie. Dit was in eerste instantie ook de bedoeling.
Mijn moeder wist het eerst niet zo goed, je kent het wel: Rottweilers bijten, Dobermanns zijn vals en 'pitbulls' zijn niet te vertrouwen. Ik ben van nature allergisch voor mensen met een mening en vooroordelen gebaseerd op verhalen van anderen of televisie. Aangezien dit het geval was heb ik deze vooroordelen gauw weggenomen. Stukje bij beetje realiseerde zij zich dat de Dwerg Pinscher van haar tante eigenlijk ook gromde als je er al naar keek, en de Labrador van de buren had ook al eens een paar keer van zich af gebeten. Tja, zo zie je maar weer dat het heel makkelijk is om je te laten verleiden door de slechte verhalen die de ronde doen. Ik ben trouwens als kind al eens in de arm gebeten door een Schnauzer, terwijl ik als peuter altijd 'paardje reed' op Shadow (een grote Rottweiler reu uit de buurt). De vooroordelen dus de deur uit en enige tijd en voorbereidingen later was het dan zo ver.
Pablo was onze nieuwe hond.

Pablo is bij ons gekomen op de leeftijd van 8,5 week. Inmiddels is hij tien weken en kent de commando's 'kom voor' en 'zit' die hij in zijn eerste les op 'school' geleerd heeft al alsof hij nooit anders geweten heeft. Erg leergierig en gehoorzaam. Dinsdag aanstaande heeft hij zijn tweede les.
Het is de bedoeling dat we met Pablo uiteindelijk Agility gaan doen.
Nu Pablo al zijn entingen heeft gehad mag hij ook het bos in achter ons huis. Hier maakte hij vanmorgen kennis met een nogal onstuimige Drentse Patrijs. Ik zei Pablo te gaan zitten en hij gehoorzaamde en negeerde de Patrijs voor zover dit kon. En dan dat baasje natuurlijk nergens te bekennen. Het mankeerde er weinig aan of Pablo werd op de neus genomen door deze enthousiasteling. Natuurlijk bedoelde deze hond het niet verkeerd maar ik irriteer me dan weer dood aan de onverantwoordelijkheid van de baas.
Ik dacht wel bij mezelf man man man, dan zul je zien dat een 'agressieve hond' als Pablo (zoals ze dan bestempeld worden) van zich af bijt en dan heeft 'ie het nog gedaan ook! Erg vervelend en hoezeer je je ook niks probeert aan te trekken van alle vooroordelen, toch speelt het mee wanneer je in zo'n situatie komt. Ik stond hier eerder met Bodo nooit bij stil natuurlijk.
Maar goed, zo heb ik ook al een minachtende blik toegeworpen gekregen van een madame met een Newfoundlander. Of moet ik zeggen Newfoundlander met madame want het was wel duidelijk wie de baas was... Ach ja dat hoort er dan maar bij denk ik dan.
Met vriendelijke groet,
Stephan en Pablo


Reageren




was een goedzak, de vriendelijkheid zelf, terwijl het teefje vreemd was, ze had iets onbetrouwbaars over zich en kon uit het niets (denk niet dat dit zo was, maar volgens haar baasjes) ineens uitvallen.
maar dat een hond juist rustig naast haar baasje kan passeren.





