Hoi Dirk,
Ik heb 14 jaar lang een doof hondje gehad, Didi. EEn schat van een hond. Zij kwam als pup in huis waar ik op dat moment ook bouvier Reza had. De eerste paar nachten heb ik geprobeerd om haar bij Reza te laten slapen maar dan begon ze telkens heel hard te huilen. Ik heb haar toen in een doos naast mijn bed gezet en mevrouw sliep gelijk lekker door. Ik denk omdat ze mij niet kon horen, ze ook geen idee had waar ik was. Ze raakte daardoor in paniek die zelfs Reza niet kon wegnemen. Verder gedroeg ze zich als een hele normale pup. Samen met Reza ben ik haar gaan trainen. Ze deed alles na wat Reza deed en ik koppelde daar een gebaar aan. Ze leerde dit heel snel. Wel moet je heel goed in je achterhoofd houden dat jouw handen jouw communicatiemiddel vormen met je hond. Dus gebruik ze alleen voor leuke dingen. De aandacht van Didi in huis kreeg ik door b.v. te blazen, even op de grond te stampen of een windvlaag creëren met een deur. Je moet dit wel subtiel doen zodat je hond niet schrikt als hij ligt te slapen. Buiten wordt het wat lastiger. Vaak als ik Reza riep, kwam Didi ook wel mee. Zoniet dan ging ik hele grote gebaren maken. Oftewel: ik stond vaak als een idioot te springen en te zwaaien. In een later stadium toen Reza overleden was en ik Rottweiler Ado kreeg, heb ik Ado geleerd om Didi op te halen. Als je je maar goed verlpaatst in je dove hond kom je er allemaal wel uit hoe je dingen het beste kunt doen. En met Didi heb ik hele mooie en leuke jaren gehad. Succes met je pupje!!!!