Wij hebben een labrador van twee jaar die sinds kort steeds vaker op haar kont gaat zitten tijdens het wandelen. Of ze gaat liggen, poten over elkaar en een diepe zucht. Ook als het een kort rondje is, en soms kan ze opeens weer wel lopen als we de andere 'goede' kant uit lopen, bijvoorbeeld richting een waterplas. Onze eerdere lab deed dit nooit, is dit nu eigenwijzigheid of vermoeidheid?
We hebben twee cursussen met haar gevolgd, apporteren doet ze geweldig, net als de bal zoeken, twisten en turnen, maar zit blijf en af doet ze niet zo goed. Wel als er kaas in zicht is, maar niet als ze op straat loopt en er komt een brommer aan. Heeft iemand hier ervaring mee en wellicht wat tips? Zojuist riep ik haar hier, toen we vanuit de tuin naar binnen gingen omdat het ging regenen, als reactie op het commando schiet ze in een soort gekke vijf minuten waarbij ze juist steeds wegrent. Ik ren niet achter haar aan, maar als ze bijna bij me is schiet ze er weer vandoor.
Ik ben benieuwd of anderen dit gedrag herkennen.







En dan staan er mensen te kijken of je een vreselijk baasje bent die de hond helemaal hebt afgemat, terwijl ik dan net 5 minuten buiten sta. Dat op een stokje kauwen doet onze hond ook! Eh we waren toch aan het wandelen? denk ik dan. Inderdaad doet ze dit niet als ze los is, maar dus wel aan de riem. Hebben we dus een hele eigenwijze aan de haak geslagen 