Twee maanden geleden is Quincy door twee grote honden (een bull mastiff en een zwarte kruising herder) opgejaagd en door de herder in zijn rug gebeten. Gelukkig had Quincy aan dit incident alleen een blauwe plek op zijn rug overgehouden, maar de schade is meer psychisch. Tegen elke vreemde grote hond die hij nu ziet gaat ie uit zijn dak, grommen en blaffen. Zelfs tegen pups of als deze honden rustig en sociaal zijn gaat ie tekeer. Het kost me moeite hem op te laten houden en af te leiden. Als gevolg daarvan heb ik de neiging de confrontatie met grote waakhonden zo min mogelijk aan te gaan, dwz als ik honden zie die ik niet vertrouw en dat kunnen herders, pittbuls, mastiffs of staffords zijn, dan loop ik een blokje om. Vanochtend liep ik met Quincy in het bos langs een beekje. Aan de overkant liepen twee mannen met een Duitse herder en een wolfshond. In een keer schiet die wolfshond weg, rent door de beek naar mijn kant. Het was een prachtig beest en duidelijk in de puberteit gezien zijn onstuimig gedrag. Zijn baasje aan de overkant riep hem: “ Ares, kom hier …. Ares”. Maar Ares had er geen oren naar te gehoorzamen. Het kleine witte hondje vond ie veel interessanter. Om Quincy opnieuw te leren dat niet alle grote honden eng zijn, heb ik altijd zijn lievelingsbrokjes bij me. Ik sla lopend een andere weg in, als Ares aan Quincy begint te snuffelen waarop Quincy begint te piepen en daarna te grommen. Ik hou een brokje voor Quincy’s neus, en probeer hem af te leiden en mee te lokken, maar hij wil het niet. Dan kom het kritieke moment. Quincy begint heel hard en grommend te blaffen tegen Ares en rent een stukje weg om vervolgens weer grommend en blaffend terug te komen. Ares wilt net de achtervolging inzetten als hij stuit op mijn vuist met dat brokje, dan blijft ie staan. Ik geef hem het brokje. Normaal geef ik nooit brokjes aan vreemde honden maar ik vond dat dit in deze situatie beter is. De brokjes zijn overigens hypoallergeen dus veel schade kan dit niet aanrichten. Dan bedenk ik dat het ’t beste is in de richting van zijn baas te lopen tot bij de brug, als Ares zijn baas ziet, loopt ie weer zo met hem mee. Ik loop die richting uit en Ares loopt rustig met me mee. Quincy blijft achter. Ik roep hem maar als hij wilt komen, blokkeert Ares hem de weg. Quincy durft niet langs deze “grote boze wolf” te gaan. Inmiddels heb ik door dat Ares eigenlijk een prettige hond is waarmee getraind wordt. Dus ik zeg tegen hem : “Ares, vooruit” en Ares loopt een stuk vooruit. Dan stopt hij en kijkt me aan. Ik prijs hem en loop verder tot bij de brug. Ares ziet zijn baas en rent naar hem toe. Ik wilde nog even een praatje maken met die man, maar hij was snel verdwenen, met Ares. Ik roep Quincy en deze zet een spurt in nu hij ziet dat het grote gevaar geweken is. Op de brug zie ik een vrouw met een labrador die in het water aan het spelen is. “Tja” zeg ik tegen haar: “Dat heb je zo wel eens dat ze niet willen luisteren”. “Dat moet niet kunnen met zulke honden” zegt ze boos. Jammer eigenlijk dat zo reageert. Ares is eigenlijk een leuke hond, die met de nodige training een fijne en prettige hond kan worden.
Mijn vraag is eigenlijk: Waarom blokkeert Ares de weg van Quincy toen hij naar mij wilde komen? Is het vanwege de brokjes?



3 doggies




