Ik zit weer eens hardop te denken..
Ik heb net anderhalf uur met Cosmic door het bos gesjouwd en geoefend. Veel prikkels, ze raakte zelfs even overprikkeld, dus ik dacht, die zal wel moe zijn. Bij thuiskomst wilde ik haar naar binnen brengen en ook even een rondje met Punk lopen, gewoon een kort rondje van 5-10 minuten, want dát vindt Punk dan weer fijn. Dus Cosmic naar binnen, even in de gang Punk aan staan lijnen en zo, en toen naar buiten. Maar toen liep ik langs mijn raam en hoorde ik Cosmic huilen als een wolf. Iets wat ik haar nog nooit heb horen doen. Ik heb tegen het raam gebonsd en toen was het stil en ben ik, na nog even luisteren, mijn rondje gaan doen. Toen ik de flat weer naderde hoorde ik haar al weer van veraf huilen en jammeren. Buiten staan wachten tot ze stil was en toen snel naar binnen gegaan, haar genegeerd, op de bank gaan zitten, en nu ligt ze te pitten.
Ik ben de laatste tijd errug veel thuis. Normaal was ik 2x per week drie uurtjes werken, 1x per week een uurtje of anderhalf bij mijn broer om een serie te kijken, maar nu doe ik eigenlijk niks meer en ben ik altijd thuis, áls ik ergens heen ga, gaan de honden mee of drop ik de honden bij mijn moeder. Het komt er dus eigenlijk op neer dat Punk en Cosmic nooit meer alleen zijn, samen niet, en apart al helemáál niet.
Aan de ene kant denk ik - fijn, de droom van iedere hond, toch? Een baas die ALTIJD thuis is of waar ze ALTIJD mee mee mogen? Maar aan de andere kant, misschien is het wel goed voor ze om een uurtje per dag o.i.d. alleen te zijn? Zodat ze het alleen zijn niet afleren, en hier gewoon ontspannen onder blijven?
Maar.. wát ga ik dan een uur per dag zónder honden doen? 
Het discussie-onderwerp dus: Is het goed voor een hond om een baas te hebben die altijd thuis is?



3 doggies










Hij weet dit al goed en associeert mijn vertrek thuis met lekkere dingen gaan zoeken. 




