"
Nee joh,ben je mal,vragen is toch goed,je houdt je bezig met Mira.
Je mag zelf dus ook BB gebruiken hè
omdat je ook omschrijft dat je je soms al vooruit zorgen maakt,dat Mira dat al eng gaat vinden of niet prettig.Moet je even kijken op die site die Roos aangeeft,staat er vast tussen.
Mag ik je nog wat vragen...je schrijft dat je Mira bij les 3 zo wat over zo'n apparaat moest sleuren...hoe moet ik dat precies zien?
Hoe gaat dat daar eigenlijk? Is het letterlijk je hond aan de lijn en dan vooruit trekken,terwijl ze bang is?
Of mag je (en wordt daar ook vooral de tijd en het geduld voor opgebracht) haar ook met iets lekkers er op begeleiden?want dát zou de oplossing zijn voor een angstige hond,met zeer veel geduld die nare ervaring ombuigen naar weer iets leuks.En als je iets lekkers hebt waar ze een moord voor zou doen,dan krijg je ze stapje voor stapje,1 stapje per misschien 20 sec wel vooruit.
En als ze niks aan wilt pakken qua lekkers,dan is ze té angstig en zou ik persoonlijk stoppen...want dan kan ze de situatie nu niet goed aan,en misschien over een half jaar weer wel,dan is ze ook weer wat gegroeid in haar leeftijd en heeft ze weer dingen/angsten overwonnen,is meer gaan 'aarden' in haar gevoel en de oplossingen daarvoor; rustig blijven,naar jou kijken,jou dingen laten oplossen.
Het kan ook dat dit langer duurt,maar dat ligt ook aan hoe jij er zelf mee omgaat.
Ik herken wel veel in wat jij schrijft,over je hond en over jezelf.
Die verandering die jij door moet maken,is er pas als je zelf ineens voelt van: hé ,ik voel me anders,ik gedraag me nu anders.En dat zie ik terug in mijn hond.
Ik was met Mila ook erg onzeker,met haar angsten...wist niet goed wat ik er mee moest of wat mensen bedoelde met ; je moet zelf gewoon doen alsof er niks aan de hand is..
Of ik snap wel wat ze zeggen,maar als jou eigen lijf is gemaakt om per direct te reageren op dingen die gebeuren om je heen is dat veel lastiger te realiseren.Ik zag Mila heel angstig zijn,daar werd ik angstig van(dat het missch nooit meer goed zou komen),werd misselijk,wanhopig....kortom dat weerspiegelde zich ook weer op Mila.
Het heeft echt een flinke tijd gekost,voordat ik me besefte en ook echt voelde in welke gemoedstoestand ik moest zijn om Mila te kunnen helpen.
Ik moest leren hoe je een angstige hond moest begeleiden,zonder er zelf angstig van te worden. "
Nee joh,ben je mal,vragen is toch goed,je houdt je bezig met Mira.
Je mag zelf dus ook BB gebruiken hè
omdat je ook omschrijft dat je je soms al vooruit zorgen maakt,dat Mira dat al eng gaat vinden of niet prettig.Moet je even kijken op die site die Roos aangeeft,staat er vast tussen.Mag ik je nog wat vragen...je schrijft dat je Mira bij les 3 zo wat over zo'n apparaat moest sleuren...hoe moet ik dat precies zien?
Hoe gaat dat daar eigenlijk? Is het letterlijk je hond aan de lijn en dan vooruit trekken,terwijl ze bang is?
Of mag je (en wordt daar ook vooral de tijd en het geduld voor opgebracht) haar ook met iets lekkers er op begeleiden?want dát zou de oplossing zijn voor een angstige hond,met zeer veel geduld die nare ervaring ombuigen naar weer iets leuks.En als je iets lekkers hebt waar ze een moord voor zou doen,dan krijg je ze stapje voor stapje,1 stapje per misschien 20 sec wel vooruit.
En als ze niks aan wilt pakken qua lekkers,dan is ze té angstig en zou ik persoonlijk stoppen...want dan kan ze de situatie nu niet goed aan,en misschien over een half jaar weer wel,dan is ze ook weer wat gegroeid in haar leeftijd en heeft ze weer dingen/angsten overwonnen,is meer gaan 'aarden' in haar gevoel en de oplossingen daarvoor; rustig blijven,naar jou kijken,jou dingen laten oplossen.
Het kan ook dat dit langer duurt,maar dat ligt ook aan hoe jij er zelf mee omgaat.
Ik herken wel veel in wat jij schrijft,over je hond en over jezelf.
Die verandering die jij door moet maken,is er pas als je zelf ineens voelt van: hé ,ik voel me anders,ik gedraag me nu anders.En dat zie ik terug in mijn hond.
Ik was met Mila ook erg onzeker,met haar angsten...wist niet goed wat ik er mee moest of wat mensen bedoelde met ; je moet zelf gewoon doen alsof er niks aan de hand is..
Of ik snap wel wat ze zeggen,maar als jou eigen lijf is gemaakt om per direct te reageren op dingen die gebeuren om je heen is dat veel lastiger te realiseren.Ik zag Mila heel angstig zijn,daar werd ik angstig van(dat het missch nooit meer goed zou komen),werd misselijk,wanhopig....kortom dat weerspiegelde zich ook weer op Mila.
Het heeft echt een flinke tijd gekost,voordat ik me besefte en ook echt voelde in welke gemoedstoestand ik moest zijn om Mila te kunnen helpen.
Ik moest leren hoe je een angstige hond moest begeleiden,zonder er zelf angstig van te worden. "
tuurlijk mag je dat vragen! Ik moest haar lokken met een snoepje en ook meetrekken want ze was zo bang dat snoepje niet hielp... Maar uiteindelijk heeft ze natuurlijk zelf de sprong gemaakt kan ook niet anders :p Er lopen daar ook gedragstherapeuten rond en die zeiden je moet rustig je tijd nemen met haar mr ze moet wel meteen weer over de sprongen heen anders word de angst en de stap om er weer overheen te gaan steeds groter! Daar hebben ze ook gelijk in vind ik want einde van de les ging Myra er weer overheen wel vond ze t nog spannend mr ik zag voorruitgang!
Ja ik ben van mezelf ook redelijk onzeker ( ben ik ook mee aan het werken) Zat ook al te denken aan relaxmiddeltje voor mezelf als ik met Myra ga trainen aan haar angsten
We moeten allebei nog veel leren , mr de wil is er en waar een wil is is een weg 
Gelukkig zijn ze met behendigheid heel behulpzaam en zijn heel geduldig 
3 doggies
