Argh, even van me af schrijven hoor, zit hier met tranen in mijn ogen.
In het begin van mijn stagejaar bij het hondenzwembad heb ik kennis mogen maken met Tim. Een labrador van toen nog 15, nu 16 jaar oud. Hij had artrose, en zwom elke dag in natuurwater, wat hem erg goed deed. Natuurlijk werd dat te koud op den duur, dus kwam hij bij ons zwemmen in het zwembad. Een jaar lang heb ik hem 2x per week gezien, geknuffeld, en lekker met hem mogen spelen. De afgelopen paar weken takelde hij vrij snel af. Zijn kont zakte erg in het water, en daarom kreeg hij kurkjes om. Het zwemmen ging weer prima! Maar de afgelopen paar keren zwom hij in een zwemvest. De enige manier hoe hij nog goed kon zwemmen. Hij dobberde lekker rond, maar deed daardoor nog wel zijn ding.
Vandaag is hij echter toch gegaan. zijn lichaam was op, en hij accepteerde het. Ookal was het niet mijn hondje, toch heb ik een schooljaar lang lief en leed met hem gedeeld. Ik heb hem zien komen, en helaas ook weer zien gaan.
Hij heeft een geweldig leven mogen hebben, en zeker bij zijn laatste baasje, die hem als 15 jarige hond had opgevangen met zijn inmiddels ook al overleden zusje. Want zulke hondjes als zij verdienden een kans, ondanks hun leeftijd.
Dag lieve Tim, ik hoop dat je weer lekker fit bent, en weer kunt ravotten met je lieve zusje. We zullen je missen vent! Je was geen hond, je was geen mens....Jij was Tim! 




3 doggies






