Ongeveer een maand geleden had ik een hond gereserveerd via een stichting/asiel in Nederland. De hond zat al jaren in het asiel en was daarom tijdelijk even opgevangen door een gastgezin. Ik was eerst komen kijken met mijn chihuahua om te kijken of ze samen klikten en het ging geweldig samen, dus reserveerde ik de hond. Mijn chihuahua was altijd lief voor honden, maar ik was bang dat een andere hond haar als prooi zou aanzien omdat ze heel klein was. Ik was wel eerder in asiels langsgeweest met haar, en veel honden die ik koos zagen haar aan als prooi, dus dat ging niet door. Echter met deze asielhond ging het zo lief en geweldig; die was zo lief en voorzichtig met haar. Heb ook een proefwandeling gemaakt met de twee samen en dat ging heel goed. De asielhond was alleen bang om grote drukke autowegen over te steken, merkte ik, dus daar moest ze nog even aan wennen. Ik zou haar in juni ophalen, want dan zou ik de verhuizing achter de rug hebben (ging namelijk net op mezelf wonen).
Ik was zo blij...
Ik ging gelijk een heleboel spullen kopen voor de nieuwe hond. Een mand in haar maat, voor haar formaat geschikt speelgoed, een uitlaatriem, een grote voerton en nog veel meer. Daar heb ik honderden euro's in gestoken want het was ten slotte al zeker dat ze van mij zou worden en ze stond gereserveerd voor mij.
Geen antwoord meer
Ik heb elke dag af geteld tot juni en na de verhuizing stuurde de vrouw van het gastgezin me een SMS dat ik haar kon komen halen. Ik stuurde er enthousiast eentje terug en vroeg of ik d'r diezelfde week nog kon halen, maar ik kreeg geen antwoord terug. Ik dacht dat ze het misschien druk had, dus wachtte even af, maar er kwam niks. Een paar weken later stuurde ik een e-mail en nog een SMS, maar weer kreeg ik niks terug. Wat was dat nou? Pas vorige zondag kreeg ik een SMS terug van haar, nadat ik haar voor de zoveelste keer had ge-SMS't. De mails werden niet beantwoord. In haar SMS beweerde ze dat ze mijn eerdere SMS'jes niet had gekregen. Vreemd. Maar zand erover, ik zou de nieuwe hond dan deze zondag (vandaag) gaan ophalen met mijn vader samen in de auto. (heb zelf geen rijbewijs namelijk).
Onverwachte wending
Echter gebeurde er iets heel onverwachts gisteren; mijn vader moest naar het ziekenhuis en het was best wel ernstig. Ik voelde me zo verdrietig, maar ik zou toch mijn hondje gaan ophalen. Ik reserveerde daarom dus maar een treinkaart en betaalde deze vooraf om haar dan maar met de trein te gaan halen. Gelukkig was de rit niet zo lang als bij mijn choco chihuahua, want die kwam helemaal uit Eindhoven (marteling... die reis helemaal naar Eindhoven). Ik liet mijn chi'tjes uit om 8 uur. Ik had om 3 uur afgesproken met de vrouw van het gastgezin, maar ik besloot om een paar treinen eerder te nemen. Beter te vroeg dan te laat he? Ik sliep nog even op de bank en zou dan om 11 uur de trein nemen. Dan kon ik ook nog wat eten in een restaurant of zo.
Ik stuurde de vrouw van het gastgezin een SMS dat ik eerder zou komen en daarom zo op de trein zou stappen. Ze belde me gelijk boos op voordat ik de kans kreeg om mijn schoenen aan te trekken. Ze zei dat deze hond niet met de trein mee kon omdat ze dat zielig vond en deze hond bang was voor verkeer, dus waarschijnlijk ook voor de trein. En dat zou ik moeten weten, zei ze. Ikzelf vond het ook beter om haar te halen met de auto, maar mijn vader kon echt niet rijden in deze staat. Ik kreeg een idee en zei dat ik nog een vriend had die een auto had. Ik zou hem even bellen om te kijken of hij vandaag kon, dus we hingen op.
Ik belde de vriend op, maar hij werkte vandaag. Hij zei dat we haar vanavond dan zouden kunnen halen met de auto als hij terug komt van zijn werk. Dan hoefde dat gedoe met de trein niet. Het kon ook wel morgenochtend, zei hij. Dus ik belde de vrouw van het gastgezin op en zei dat ik toch iemand met een auto had kunnen regelen voor vanavond. "Nee, ik wil niet dat je vanavond komt! Dan kan het dier haar nieuwe huis niet eens verkennen in het donker!" klaagde ze.
In het donker? dacht ik. Nooit van lampen gehoord in huis? Maar nee, dat wou ze niet. Ze klaagde dat ik met mijn vader zou komen om 3 uur en dat ik mijn afspraak niet nakwam. Ik probeerde haar uit te leggen dat mijn vader in het ziekenhuis lag, maar dat kon haar niks schelen. Ze toonde geen enkel begrip voor deze onverwachte situatie.
"Ik geloof niet dat jij zo'n kleine vriendenkring hebt. Je lijkt me een sociale meid dus je zult wel meer vrienden hebben!" vooroordeelde ze over mijn leven waar ze niks van wist.
Ja als ik dat had dan had ik het die toch gevraagd! En ja, dat had ik haar ook gezegd.
"Ja nee, als je echt om het beessie gaf, dan had je wel meer contacten gehad om haar op te halen!" zeurde ze, alsof ik kon voorspellen dat mijn vader in het ziekenhuis zou komen.
"Nou sorry hoor dat ik een kleine vriendenkring heb. Ik heb wel vrienden maar die hebben geen auto! Ik ken maar twee mensen die een auto hebben en dat zijn mijn vader en die vriend van me!" zei ik naar waarheid. "Wat is trouwens het probleem? Als je niet wil dat ik haar vanavond kom halen, dan kunnen ik en mijn vriend haar ook morgenochtend ophalen met de auto hoor!" zei ik. Maar nee, dat wou ze ook niet. Ik zou de hond niet meer krijgen omdat mijn vader me niet kon brengen. Nee, helemaal geen begrip voor het feit dat hij met een tumor in z'n hoofd in het ziekenhuis lag hoor. Die hond zat trouwens toch al 5 jaar in het asiel, dus een paar jaren extra kon ook wel, dacht zij blijkbaar. Ik snapte echt niet dat ze zo'n drama maakte over dat ik haar morgenochtend zou halen. Ze had al die tijd mijn SMS'jes niet beantwoord, en dan gaf ze mij als klap op de vuurpijl er ook nog de schuld van dat ik "die hond nog steeds niet had opgehaald en we nu al twee weken verder waren!" Nou sorry hoor, maar ik heb al die mails en sms'jes nog die ik haar stuurde al die weken en dat mens gaf gewoon ZELF nooit antwoord toen ik vroeg of ik haar kon halen. Daarom duurde het zo lang! Niet door mij! Ik was al sinds de eerste van de maand klaar met verhuizen!
"Nou, je krijgt haar lekker toch niet!" En met dat hing ze op.
Ik belde boos naar het asiel toe en diende een klacht in...
"Tja, als de vrouw van een van onze gastgezinnen het niet wil geven, dan kan ik niks voor je doen," kreeg ik te horen. Daaraan voegde ze ook nog toe dat chihuahua's valse dieren zouden zijn en plaatste daarbij een vooroordeel over mijn witte kleine chihuahua puppy die nooit iemand kwaad deed, nooit blafte etc. "Chihuahua's zijn vals!" zei de vrouw van de stichting. Ja, ze had het over het onderstaande dier hier:
SMS'en is stom!
"En SMS'jes sturen is belachelijk! Misschien hoort het bij deze tijd, maar die vrouw is al wat ouder en heeft daar misschien niks mee. Ik beantwoord ook meestal geen SMS'jes!"
Wat was dat nou voor belachelijke reden? Ik legde haar uit dat het niet alleen SMS'jes waren geweest, maar ook e-mails die onbeantwoord bleven en dat ze zelf ook niet terug belde toen ik regelmatig contact probeerde op te nemen. Bovendien hadden ik en de vrouw uit het gastgezin al maandenlang SMS'jes uitgewisseld, dus wat nou "SMS'jes sturen is stom"??? Die vrouw beantwoorde mijn SMS'jes sinds 1 juni alleen niet meer en m'n e-mails ook niet. Ik heb verdorie die hond al langer dan een maand gereserveerd en voor honderden euro's aan spullen in haar maat gekocht en dan krijg ik ineens te horen dat ik haar niet mag hebben? Sorry hoor, maar ik had echt zin om daar naartoe te gaan en die vrouw haar hoofd tegen haar bureau aan te slaan. En hoewel ik dat aan de telefoon niet liet merken was ik zo kwaad.
Liegen
En als klap op de vuurpijl had die vrouw van het gastgezin me ook nog zwart lopen maken bij het asiel door te zeggen dat ik de nieuwe hond alleen binnen wilde houden en nooit uit zou laten. Ze omschreef me als een luie slons die niet naar buiten wou gaan met mijn honden terwijl dat helemaal niet waar was want ze wist dat ik heel actief was! Dat had ik haar ook verteld uitgebreid van tevoren. Het lef ook nog! Ik zei dat ze al mijn buren mogen vragen hoe actief ik ben, want ik ben elke dag uren buiten te vinden met mijn honden en iedereen vind dat ik ze heel goed verzorg. Ik heb het financieel prima, ik heb veel vrije tijd omdat ik een webwinkel heb en daar mijn geld mee verdien en ga zes keer met mijn honden naar buiten per dag, waarvan 1 een grote wandeling is van 1 uur door het park en de anderen kleine wandelingen van een kwartier. Kortom; die hond zou niets tekort komen bij mij. Maar nee hoor, die zeurkous van het gastgezin vind het blijkbaar teveel om tot morgenochtend te wachten. Dan stuurt ze dat arme dier liever terug naar het asiel om daar nog een aantal jaren weg te kwijnen. Dat mens geeft helemaal niks om die hond! Anders had ze haar een warm huis gegund met goed eten en liefde en leuke wandelingen door het park in plaats van in een betonnen vloer in het asiel!
Met andere woorden: ik kreeg mijn nieuwe hond niet om een onterechte reden!
Dat arme dier zal nu weer jaren in het asiel moeten zitten, maar de telefoniste hield haar standpunt. "Tja, als de vrouw van het gastgezin het niet wil, dan kunnen wij er ook niks aan doen," zei ze. "Je moet haar maar even bellen weer."
Ik belde haar gelijk op, maar ze had haar telefoon uitgezet, waarschijnlijk omdat ze niet geconfronteerd wou worden met de roddels die ze over me had neergezet bij het asiel.
Waar kan ik hierover een klacht indienen? Ik heb potverdorie al zo lang gewacht uit deze hond uit Kroatië en ik heb zelfs de reserveer mail nog! Ik wil mijn hond! 
-- reactie gewijzigd door het moderator team op 16 juni om 15:39 --



3 doggies










