Natuurlijke dood?

Alle honden die om me heen dood gaan moesten na ziekte of gewoon "op zijn" in geslapen worden. Ik ken geen 1 direct verhaal van een hond die gewoon 's morgens dood in z'n mandje lag. Zijn die verhalen er hier op het forum wel?
Mijn oudje is inmiddels 15 en doet het voor haar leeftijd prima. Twee maanden terug heeft ze een aanval gehad (hart? Epilepsie? We weten het niet) en hebben toen op het punt gestaan haar in te laten slapen. 3 weken daarvoor hebben we onze andere hond in laten slapen tgv kanker.
En die knoop door moeten hakken is zo verschrikkelijk zwaar...
Je hebt het niet voor het zeggen, maar ik hoop zo ontzettend dat ze op een ochtend gewoon dood op haar kussen ligt....

Mijn Franse Bulldog overleed op haar kussen. Diepe laatste zucht en het was klaar, een hartstilstand in haar slaap.

Maar ze was erg jong, nog geen eens twee. Toch had het zo moeten zijn denk ik.

Hoe en wat kun je nooit voorspellen maar ze verder lijden besparen valt ook heel veel voor te zeggen toch

tja, faith is in december thuis plotseling gestorven, maar dat was wel na een sterilisatie. het was de eerste keer dat ik het meemaakte dat een van mijn honden uit zichzelf stierf, en het was een grote schok.als je je hond in laat slapen, kun je je daar enigszins op voorbereiden, en dat kon ik nu niet.
ik hoop er bij cash ook ergens op dat ze op een ochtend dood naast me ligt, zodat ik de beslissing nooit zal hoeven nemen. ze heeft kanker en artrose, en het "juiste moment" is heel moeilijk te bepalen. zolang ik haar nog zie genieten, blijft ze bij me, maar als ik vind dat ze geen hondwaardig bestaan meer heeft, omdat ze de dingen die ze leuk vindt niet meer kan doen, weet ik dat het tijd is.

Onze Duitse herder van 15/16 is gewoon s'nachts tijdens z'n slaap gestorven. Niets met em aan de hand verder of zo.. hij had z'n ogen dicht maar leefde niet meer die ochtend. Dat is wel een dood die ik elke oude hond zou gunnen... lijkt me vredig zo. Maar helaas zijn er inderdaad volgens mij maar weinig honden die zo gaan.

Onze vorige hond is een natuurlijke dood gestorven dus het gebeurd wel maar ik geef toe dat je soms het idee krijgt dat ze allemaal worden ingeslapen bij de da.

Jossie ( cocker x labrador ) is 14 jaar geworden en op een middag zakte hij in elkaar op de vloer, hij liet alles lopen en blafte nog een laatste keer en het was over. Heel snel allemaal maar gelukkig voor hem geen slopende ziekte maar een hartstilstand.

Ik hoop dat het voor saartje ook zo zal eindigen!

dat zou voor ons mooi zijn, slapen op oudere leeftijd en dan opeens weg, een mooie natuurlijke dood, maar dat is voor weinig weggelegd, ook voor mensen is dat niet voor vele weggelegd. vaak zijn dieren , ook mensen op het laatste toch ziek, en sterven aan een of andere kwaal, helaas het is niet anders.

zelf heb ik een hond gehad die binnen een uur dood was, rustig in coma raakte, en van niets wist. gelukkig was er iemand bij, anders zou ik niet kunnen zeggen of het echt zo was, maar rustig gegaan. de anderen honden zijn in mijn nabijheid door een prik ingeslapen.

Hier 2 herders die beide natuurlijk zijn gestorven.Onze hond voor Jackie en Joy was een golden en die hebben we wel doormiddel van een spuitje laten inslapen.
Beide honden waren op een behoorlijke leeftijd en de laatste overleed in de armen van mijn vader.

Ik vind het altijd uniek om te horen als een hond op oude leeftijd sterft uit zichzelf. Ik heb in mijn leven nu 6 honden moeten laten inslapen.

auw, dat is verschrikkelijk pijnlijk denk ik :( heb je dan niet zo'n moment gehad van: "nu geen honden meer voor mij"?

Ook hier iemand waarvan haar hond (bouvier) een natuurlijke dood is gestorven. Zo ligt ze op de bank op schoot, ze springt er vanaf om wat te drinken en ze valt dood neer.

Een andere hond van mij had het wel aan haar hart, m,aar is zelf overleden. De rest van mijn honden hebben we moeten laten inslapen vanwege ziekte (kanker en de kolder) en ouderdom, gewoon op dus.

Ik moet er bij zeggen dat ik zo onverwachts, zoals mijn bouvier, veel erger vind dan als ik zelf moet beslissen. Dit omdat je bij je eigen beslissing nog afscheid kan nemen op de manier zoals je dat wilt. Ik kon dat met mijn bouvier niet, en het was juist mijn lievelingshond. Dus ik heb daar jaren verdriet van gehad.

Ik hoop dat je hond nog lang meegaat.

Pff een moeilijk onderwerp.
Ik heb twee oudjes van 16 jaar en echt bijna 17 jaar.
Hoop dat ze zelf gaan en ik niet DE beslissing hoef te nemen.

Vroeger vaak de beslissing moeten nemen voor het spuitje, door ziekte of "op zijn"!

Maar ik blijf dat moeilijk vinden, heb voor mijzelf altijd het gevoel voor "God" te spelen.
Is natuurlijk niet zo, maar ik twijfel altijd omdat ze niets kunnen vertellen over pijn o.i.d.
Of dat ze even minder in hun velletje zaten omdat ze misschien ergens een ontsteking hadden die opgelost had kunnen worden.
Zal echt tussen mijn oren zitten hoor, maar ik hoop en duim voor een natuurlijke dood voor mijn oudjes en dan mag dat best onverwachts zijn, al ben je natuurlijk op zulk een oude leeftijd altijd voorbereid.

Mijn eerste hond is gestorven aan een hartstilstand, ze sprong van de bank af en ze was dood. Mijn poedeltje heb ik moeten laten inslapen ze had kanker.

jeetje dat is echt schrikken!verschrikkelijk

Gelukkig zelf nog niks in hoeven te laten slapen qua hond.Kat al wel. Ze was 16, en lichamelijk gewoon op. Het was niet meer kat waardig :c

De hond van mijn stage daarintegen is aan natuurlijke dood gestorven. Duitse dog van 11 jaar oud. De schat liep eerst nog vrolijk mee met de baas door de paddocks heen. Lekker rennen, sprintje trekken hier en daar, en vervolgens lekker gaan slapen wanneer mensen bezig zijn met stallen uitmesten. Toen ze weer gingen kijken omdat het wel lang duurde allemaal voordat hij weer even zijn koppie om de hoek heen stak, lag hij daar. Zo  rustig, zo kalm. Hij was in zijn slaap overleden.

Ook de hond van mijn buren is uit zichzelf heen gegaan. Oud, op, wilde niet meer eten, en melkklierkanker. Om vier uur 's middags zou de DA komen om haar in te laten slapen. Om 3 uur troffen ze haar al aan in haar mand. Ook overleden in haar slaap. Daar waren ze erg blij mee, dat was hun grootste wens voor haar, dat zij de beslissing niet hoefden te maken. Ookal zouden ze die die middag anders wel gemaakt hebben, was zij ze toch een stapje voor

Mijn vorige hondje Takkie is uit zichzelf overleden in zijn slaap... hij was 16, nooit ziek en lag 's ochtends ineens dood op zijn slaapplekje... Een enorme schrik, maar achteraf dankbaar dat hij zo heeft mogen gaan. Zonder pijn, zonder stress en angst en vooral dat IK het niet heb hoeven besluiten

Onze Shih Tzu is gewoon 's nachts in haar slaap gestorven. Het vlies over haar hartklepjes was gebroken en medicatie om de symptomen te onderdrukken hebben niet mogen baten. Maar ze is wel zelf "vertrokken". 

Het is zo dat mensen vaker willen voorkomen dat het dier lijdt, en daarom sneller voor euthanasie kiezen dan het dier te houden en te laten afzien. Ik vind het net heel mooi. Dat is puur altruïsme

Ik hoop dat onze meiden ook een natuurlijke en pijnloze dood zullen krijgen, maar ik heb ook de limiet gezet voor mij. Als ze hier niet kunnen overleven zonder zware vorm van medicatie, dan is het voor mij genoeg. Je moet een lichaam niet meer uitputten en volstompen met chemische rommel als de natuur het eigenlijk al opgegeven heeft. Moeder natuur wint altijd hoor ...

Het valt me op dat mensen het fijn vinden als ze zelf maar niet hoeven te beslissen. Ik vraag mij af hoe dat toch komt.
Natuurlijk is het niet fijn, maar aan de andere kant kan je je hond een hoop led besparen.
Hoeveel mensen houden een zieke hond vaak langer in leven vanwege hun eigen egoïsme.........dat vind ik veel erger dan een beslissing maken.

Bij meerdere honden heb ik de beslissing moeten nemen. Bij ziekte (waaronder kanker) maar ook vanwege het feit dat een van mijn honden een gevaar voor ander hondjes en daardoor zichzelf werd. En juist omdat hij in principe niet ziek was, moest ik wel een hele grote beslissing nemen.

Ik zeg altijd dat dieren het wat dat betreft maar goed hebben. Mensen moeten vaak zo lang doorsukkelen met hun leven, ook als is het leven niet waardig meer. Huisdieren zijn veel beter af, omdat hun dat leed wordt bespaard.

Ik zou het niet erg vinden om te beslissen als ik hem daarmee een hoop leed bespaar, begrijp me niet verkeerd
Maar zoals ik zei, Takkie was niet ziek, geen pijn en is in zijn slaap heel rustig ingeslapen. Op deze manier de natuurlijke dood hebben vond ik daarom wel heel fijn.

Al zou ik een hele zieke hond hebben zou ik natuurlijk deze beslissing wel maken.. altijd het beste voor mijn dier natuurlijk!

Het was ook algemeen bedoeld hoor,  ik hoor het namelijk altijd zo vaak.

ik ken er wel 1de hond van mijn vader
ik heb hem verder ook gewoon  niet gekend hoor, die hond
maar die hond kwam uit het asiel, had kennelhoest en is 15 jaar geworden
mijn vader vertelde dat hij in zijn mand ging liggen, even diep zuchtte en uiteindelijk stierf

Dat is idd het punt. Wanneer is het tijd?
Met penny zijn we vijf weken lang door een hel gegaan om de vraag of ze nu wel of niet terminaal was. Toen ze dat wel bleek te zijn hebben we haar direct in laten slapen. Vijf weken zijn we aan het vechten geweest met medicijnen (omdat we niet wisten wat ze had), 5 weken hebben we nauwelijks geslapen, vijf weken hebben we ongelooflijk af gezien. Dus er naar toe leven? Nee...
Mijn pony is verongelukt op de wei, nog naar de kliniek geweest, maar er was geen redden aan (been kapot). Dat was een hele harde klap, maar was in 3 uur beslist ipv 5 weken....

Ik heb mijn teckel vroeger in laten slapen omdat die doof en blind was en ineens overal tegenaan liep, hij had geen hondwaardig bestaan meer vond ik, ook al was ik klein. Ik vond m zielig. Ik heb dagen gehuild, al voor hij dood was. Het idee dat hij dood zou gaan bij de dierenarts, vreselijk. Ik was hooguit 10 jaar oud, en toch zo bewust meegemaakt. Herinner me dat nog als de dag van gister. Dit hondje is 16 geworden. De laatste weken kon hij al niks meer. We wisten een week van te voren dat we hem zouden laten gaan. De dierenarts had m al enkele maanden gegeven voor hij zelf zou gaan maar t was echt zielig om m zo te laten leven.

Mijn vorige jack russel lag ineens dood in de mand, ik was er helemaal kapot van, echt.. Maar ik vond dat minder erg dan in laten slapen of een zieke hond. Hij had de avond voor hij stierf gewoon nog een uur gewandeld! Dit hondje is wel ruim 15 geworden.. Dus was wel oud. Maar tot zijn laatste avond was hij niet anders dan toen hij 2 was..

Ik hoop dat ik Ben en Bryan ook op die manier vind. Dat ze gewoon 's morgens dood in de mand liggen. Natuurlijk moeten ze er dan wel de leeftijd voor hebben. Maar een hele ziektegebeuren vooraf en het idee dat je weet dat je beestje doodgaat vind ik erger dan mijn beestje 's morgens in zn mand vinden en dan te merken dat hij niet meer leeft.
Gelukkig zijn Ben en Bryan nog lang niet oud, Ben is 6 en Bryan is bijna 1. Als t meezit gaat Ben nog een jaar of 8 a 9 mee en Bryan nog 13 a 14 jaar

Bij mijn ouders hebben we 3 honden op de natuurlijke manier moeten verliezen. De eerste was een jaar of 16 (kruising herder bouvier) en was net beter geworden van vocht achter de longen en om het hart. Die zelfde avond na de beterschap bevindingen van de da, zakte ze in elkaar net nadat ze haar nachtkoekje aangepakt had van mijn pa.

De andere 2 waren raszuivere bouviers, die we beiden rond de leeftijd van 3 jaar hebben moeten missen. Ze bleken beiden een vergroot hart door inteelt te hebben (kwamen niet uit hetzelfde nest, wel zelfde fokker). Beide honden zijn na erg ziek geweest te zijn, vanzelf overleden aan vermoedelijk een hartstilstand. 1 Onder het gnokken van het ontbijt en 1 na het avond eten aan de voeten van mijn ma (zij zat op de bank). Beiden was het met een zucht afgelopen.

Mijn aller eerste eigen hond (kruising mechelse-duitse herder), heb ik recent moeten in slapen aan de gevolgen van kanker. Hij was 13 jaar.

Mijn ouders hebben nu nog een raszuivere bouvier en een kruising herder-labrador, beiden 13 jaar (we hadden dus de 3 milenium babbies, zei mijn moeder altijd). De bouvier is al zeker 10x op het randje van de dood geweest en kampt nu met nier, hart, gewricht, vetbulten en staar problemen. Toch kan mijn pa hem niet laten gaan.
De andere hond lijkt nog kern gezond, maar zit onder de vetbulten en heeft ver gevorderde staar. Hij lijkt nu lichamelijk zeer snel oud te worden.

Ik denk dat de honden bij mijn ouders altijd aan een natuurlijke dood gestorven zijn omdat mijn pa de beslissing niet kon maken.
Met mijn herder hadden we geen keus, die beslissing moesten we maken. Het was simpelweg dat of dood bloeden..

mijn 1e hond ( franse bull )hebben we in moeten laten slapen

heb zelf geen ervaring. Maar de vorige hond van de buren mankeerde niets, tenminste dat we zo merkten. Ze konden niet ver, en zo is het onopgemerkt gebleven. Maar hij ging uit logeren bij een gt om aan zijn nerveusheid te werken, en daar liep die echt uren te rennen. Na 3 dagen daar vond ze hem ´s ochtends dood, autopsie heeft uitgewezen dat hij een hart afwijking had, maar doordat hij niet zo veel beweegde had hij er geen last van.

Een vriendin van me was vaak bij haar vriend die ruim een uur verderop woonde, haar ouders pasten dan op de hond. Op een morgen werd ze opgebeld door haar ouders dat haar hondje dood in haar mandje lag 's morgens. Je moet er niet aan denken, was ook vrij plotseling, ze was wel oud maar niet ziek of zo. Was een Engelse Bull.

Ik kan dit soort topics moeilijk onder ogen komen, ik wordt er heel verdrietig van en ook echt misselijk bij de gedachte dat die tijd ooit komt. Dat dit moment komt is ook de reden waarom mijn vriend en ik heel lang geen hond wilde. Als het dan komt hoop ik dat Toby een oud hondje met een grijs snuitje is, die op een ochtend of in een nacht vredig overlijd.

Maar ik stop deze gedachte snel weer weg! :(