Wat een genot was het vanavond; zonnetje, korte broek en sandalen weer. Mijn week bereikbare dienst zit erop, telefoon in de hoek en op stap met de hele familie! Naar de Maas, een strook weiland achter boomgaarden waar de mannen even heerlijk kunnen rennen. Er is een nieuw pad bij gemaakt, het heeft alleen een klein nadeel; je komt eerst langs een wei met schaapjes en lammetjes. Spannend! Dan kom je langs een paardenwei met drie dravers met teveel energie (prachtig gezicht, galloperend met z'n drieen door de wei, wapperende manen, zwiepende staarten). En oh ja, daar woont een haas... Vervolgens met twee stuiterballen door een wei met 2 koeien en kalfjes. De vorige keer dat we hier doorheen liepen vond mama koe het nog best, nu was het energie niveau van de heren wat, uhm, hoger? Hyperderer als dat woord al bestaat? Mams kwam achter ons aan en moest zich heel duidelijk even tussen ons en haar kalf plaatsen. Met een zucht van opluchting passeren we het laatste hek. De heren kunnen los! Ze stuiven er vandoor door het hoge gras. Het lijken meer springbokken dan honden. Mooi zo, zo worden zij moe terwijl wij lekker over het gemaakde pad door het hoge gras slenteren en zomerse geuren opsnuiven.
Ze verdwijnen in het gras aan de Maasoever. Geen probleem, dat doen ze wel vaker, even drinken en dan komen ze weer aanstuiven. Nu blijven ze alleen wel wat lang weg.. Ik roep een keer, fluit, roep nog een keer. Als ze maar niet... een nest gevonden hebben. Of, troep van de vissers of... Net als ik besluit om met blote benen en sandalen mij een weg door hoog gras, brandnetels, distels en bereklauw te gaan banen, komen ze aangestoven. Shit, Shadow heeft iets. Toch een eend? Een plastic zak? Nee! Een gigantische vis! Vol trots legt hij hem voor ons neer, kijk eens wat ik gevonden heb!
http://www.hondenpage.com/foto/foto/307214.jpg
Hoewel de vis niet stinkt en er nog glanzend uitziet, durven we het er toch niet op te wagen. Het kan niet anders of de vis was al dood en wie weet waaraan? We ruilen voor een paar brokjes (armzalig he? Gelukkig wel Wolfsblut Cold River...) en nemen hem met zachte dwang mee weg van zijn 'prooi'. Ng een paar keer kijkt hij weemoedig om maar als snel is verder rennen met Spot ook wel een goed idee.
Op de terugweg moe hij er nog even 'langs' en sjouwt hij hem nog een paar meter mee, maar het ding is zwaar en schiet steeds uit zijn bek. Hij geeft het op en gaat met ons mee naar huis. Onze kleine visdief
. Mochten we nog ooit willen gaan Barfen, Shadow helpt wel!



3 doggies




