morgen is het zo ver. ik weet dat het moet, want de bmo komt steeds terug, en als ik niets laat doen zal cash er zeker niet lang meer zijn.
maar ik krijg steeds flashbacks van faith, dezelfde leeftijd, zelfde aandoening, zelfde operatie.
ik heb het nu 3x meegemaakt dat een dier van mij te zwak bleek om de narcose te overleven. mijn rottweiler met bmo kwam niet meer bij, mijn kat overleefde het roesje niet, en faith stierf 2 uur na de sterilisatie. zulke ervaringen blijven je bij, en zorgen voor grote angst.
morgen blijf ik bij cash tot te slaapt, en zodra ze is geholpen wil ik er weer bij, ook al is ze nog niet wakker.
ik weet nog niet of de da dat goed vindt, het zal er ook aan liggen of er nog andere dieren liggen.
cash is agressief tegen vreemden als ik niet bij haar ben, ik wil niet dat ze wakker wordt als ze alleen is, en ik wil zelf in de gaten houden hoe het met haar gaat.



3 doggies









al is het niet gemakkelijk









