Daimond is een teckel x dwergpinscher kruising van 5 jaar. De vorige eigenaar was mijn niet erg verstandige zus die hem zo schattig vond dat ze alle adviezen niet zomaar een hond te nemen in de wind sloeg en hem toch nam. Na een aantal maanden kwam ze er ook achter dat een hond een levend wezen was en wou ze hem doorverkopen aan een vriendin. Helaas wist ik dat mijn hond door zijn schattige uiterlijk een reeks onverantwoordelijke mensen te wachten stond en nam ik hem. Ik was en ben verre van perfect en wou eigenlijk geen hond omdat het te veel verantwoordelijkheid is, maar het was het minst slechte van alle kwaden op dat moment.
Nu heb ik een hele lieve hond van 3 kilo, hij is zindelijk ( al heeft hij grote moeite met mijn verhuizing), kent de basis ( zit, kom, nee) is nog steeds erg speels en kan los lopen als je hem goed in de gaten houd. Hij kan met andere honden omgaan maar is dominant op het moment dat hij opgetild is of hoger is dan de andere hond. ( zoals een fietsmand) Ook is hij heel erg gericht op zijn speelgoed en wordt hij agressief als een andere hond daar in de buurt van komt, vreemd genoeg heeft hij dan weer geen bak nijd laten zien. Hij is geen perfect opgevoede hond maar nog erg leerbaar en heeft bijvoorbeeld geleerd om te lopen als zijn lijn haakt. Hij is erg nieuwsgierig naar katten toe waardoor zij hem aanvallen, zelf valt hij geen katten aan hij dringt zich alleen erg op. 1 van zijn schattigste momenten was in de dierenwinkel toen een konijn los liep en ik waarschuwde dat hij wel een jachthond is, in theorie dus de praktijk leverde een nieuwsgierige snuffelpartij van beide kanten op.
Waarom ik hem nu toch opgeef? Toen ik hem nam was ik 18 deed ik een BOL opleiding en had ik alle tijd voor hem, ik wist dat hij niet goed alleen kon blijven maar hoopte dat hij het vanzelf zou leren. Met 22 kreeg ik een eigen woning en ging ik onderzoeken hoe hij alleen kon leren blijven, dat leerde ik hem langzaam aan.....in mijn ouderlijk huis. Helaas ben ik nu verhuist en dacht ik dat hij wel na een tijd wennen stil zou blijven dat was noodzakelijk gezien de muren hier dunner zijn. Ik heb alles geprobeerd: DAP, de geluid anti-blafband en de inmiddels derde hond die ze weg gaat doen van mijn zus
logeren genomen. Langzaam opbouwen gaat ook niet meer omdat het urgent is geworden: Ik doe namelijk een werken en leren opleiding in de zorg wat betekend onregelmatige diensten en om 06:00 een blaffende hond voor de buren. Ook weet ik dat hij niet blaft om mij te pesten maar omdat hij op dat moment gewoon dood en dood ongelukkig is. Vandaar dat ik uiteindelijk met veel pijn in mijn hart ervoor kies een goede baas voor hem te vinden die niet valt op zijn schattige uiterlijk maar kiest voor een hond.
Want ja via marktplaats ben ik hem binnen een dag kwijt en ja, in mijn omgeving zijn er genoeg mensen die hem willen hebben maar allemaal om de verkeerde reden: Hij is zo schattig.
Ook de fokker ( een hele aardige dame) vertrouw ik niet, zij heeft hem immers verkocht aan mijn zus.
Ik hoop dat iemand hier Daimond een kans wil geven. '




) voor perspectief. 









En vergeet ook niet dat een verblijf in een asiel pure stress is voor je hondje. Denk dat je ook liever zelf zeker wil zijn dat hij goed terecht komt. Succes nog !!! Er komt heus wel een baasje !!


