Toen we ons pupje in huis kregen verheugde ik me al helemaal op dat heerlijke warme puppylijfje op mijn buik, lekker slapend, en fijn samen knuffelen. Ik was ook niet anders gewend van alle pups die ik tot nu toe had meegemaakt.
Maar helaas, ons pupje wilde helemaaal niet knuffelen! Hij vond het wel heerlijk om geaaid en gekriebeld te worden, maar op schoot zitten hoefde voor hem niet zo, hij bleef vaak stribbelen om er weer af te komen. Ik denk dat hij als kleine pup in totaal zo'n 3x bij mij op schoot heeft liggen slapen, en dat was dan wanneer hij zoooo ontzettend moe was dat hij echt de puf niet meer had om te protesteren.
Ik vond dit erg jammer, maar had op verschillende forums wel gelezen dat het niet ongebruikelijk is en dat sommige honden gewoon niet zo van knuffelen houden. Gelukkig maar, want soms dacht ik echt dat mijn pup mij niet leuk vond, anders zou hij toch wel willen knuffelen?
Maar de laatste weken is er echt een totale omslag gekomen. Mijn pup van nu inmiddels 6 maanden is niet meer bij me weg te slaan! Hij achtervolgt me door het hele huis, zoekt continu mijn aandacht, probeert bij mij op schoot te klimmen als ik op de bank lig, duwt zijn kop onder mijn hand, en ga zo maar door. Ik ben helemaal in de wolken
want ik ben dol op mijn hond en vind het heerlijk samen te knuffelen op de bank.
Ik vraag me alleen wel af hoe het dan komt dat hij dit tot op ongeveer een maand geleden nooit zo gewild heeft? Is het een herder eigenschap? Het 'kat uit de boom kijken' verhaal.. Misschien heeft hij erg aan mij en zijn nieuwe thuis moeten wennen en heeft hij zich nu 100% aan mij toevertrouwd? Ben benieuwd of er meer hondeneigenaren (met name herders!) hier ervaring in hebben.



3 doggies

