MitchJ (gast)
Ongeveer twee jaar geleden hebben wij 2 engelse staffords gehaald. In eerste instantie alleen 't reutje, en toen ongeveer één of twee maanden later nog een teefje erbij, beiden als puppy. Nou hadden we ook al 3 katten op het moment dat we die honden erbij kregen, allemaal een paar jaartjes oud al en niet gewend aan honden. Twee van de drie katten waren eigenlijk vanaf het begin af aan al bang voor de hond(en), en rende eigenlijk meteen weg en sprongen naar een hoger plekje waar de hond ze niet bereiken kon. De andere kat bleef in het begin nog wel lekker zitten wanneer de hond op hem af kwam en wou snuffelen, pas wanneer die te dichtbij kwam begon ie te blazen en tikken naar te geven. De hond vond dit jammer genoeg alleen maar interessant en liet zich daardoor niet afschrikken, waardoor ook die kat vervolgens weg vluchtte.
Allemaal normaal, dachtte wij. "Kost wat tijd om aan elkaar te wennen en dan komt het waarschijnlijk wel goed" hoopte we. We besefte dat ze niet per se beste vrienden zouden worden zoals je in vele schattige videos ziet, maar zolang ze elkaar maar leren tolereren en met rust laten is alles goed.
De katten leefde binnen eigenlijk voornamelijk op de keuken kastjes die buiten bereik van de honden waren, en waren voor de rest gewoon buiten zoals ze altijd daarvoor al waren. 'S nachts hadden ze wel heel de woonkamer voor zich alleen want dan sliepen de honden boven waar de katten sowieso niet kwamen. Één kat had al gauw door dat ze altijd wel door het keuken raam naar binnen en buiten gelaten zou worden, de ander zat vaak bij het hek van de schutting tot we hem naar binnen kwamen brengen.
Elke keer dat die kat over het aanrecht liep om naar binnen of buiten te gaan stormde die honden vaak blaffend erop af. Die we elke keer terug stuurde en op een afstand lieten 'blijven'. Waarvoor ze ook beloond werden wanneer ze dit gewoon goed deden zonder een hoop kabaal te maken en drukte te maken ook maar voordat wij zelf moesten ingrijpen/terugsturen. Dit ging eigenlijk steeds beter tot ze regelmatig gewoon op de bank bleven zitten/liggen en alleen keken naar de kat. We hadden ook wat oefeningen gedaan waarin we de kat in een reis kratje of benchje hadden gezet en vervolgens met de honden aan de riem door de kamer liepen, en zelfs om de kat heen. Ook dit ging al gauw redelijk goed, in de zin dat ze gewoon die oefeningen uit konden voeren en hun aandacht bij ons hielden in plaats van bij de kat die vlak naast hun zat.
Ook stormde ze altijd op de kat af die achter het hek van de schutting zat (zit een kier onder waar ze hun kop onder kunnen steken, maar verder niet doorheen kunnen) met een hoop geblaf, wanneer ze naar buiten gelaten werden in de achtertuin. Dit werd al snel saai voor het reutje maar het teefje bleef vaak constant blaffen/piepen (geblaf met een onzettend hoge/schelle toon) aangezien die kat weer zo bijdehand was om vlak voor haar neus te blijven zitten, wetend dat ie op die 30 cm afstand wel veilig was. Zelfde verhaal weer, constant terug roepen, corrigeren. In het begin was het teefje er bijna niet weg te krijgen met verbale commandos alleen, uiteindelijk ging dit redelijk goed.
Voor ons leek het altijd enthousiasme/spelend gedrag, de lol van het opjagen zeg maar. Het geblaf klonk totaal niet aggressief, en aan het gedrag zelf leken ze ook niet echt koste wat het kost bij die katten te komen. Ze probeerde zich niet door die kier te forceren, ook probeerde ze niet het aanrecht op te springen om bij die kat te komen etc. Daarnaast zijn er een paar momenten geweest waar ze die kat wel in de hoek 'gevangen' hadden, maar ook toen hebben ze niks gedaan wanneer ze dit wel konden.
Blijkbaar zijn we behoorlijk naïve geweest, of het gedrag is ineens sterk veranderd uit het niets (geloof het eerste geval). Afgelopen dinsdag sprong één van de katten op de vloer en wou door de kamer (denk ik) naar de achterdeur rennen, terwijl de honden los ook in de woonkamer waren. Daar ging het goed mis, het reutje kreeg de kat te pakken en wou niet meer loslaten. Ik heb niet kunnen zien hoe het precies gebeurde aangezien ik boven zat, blijkbaar schreeuwde me moeder mijn naam om te komen meerdere keren wat ik niet gehoord had. Rende naar beneden omdat ik m'n nichtje van 8 maanden oud hoorde krijsen en allemaal gerommel. Met z'n tweeën hebben we probeerd de hond die kat los te laten, die er toen al slecht aan toe was. Verbale commandos (zo kalm mogelijk maar wel assertief), met oog contact wat meestal bij het spelen en speeltjes beter werkte. Hand ver in z'n bek gedouwd waardoor die altijd losliet als ie niet normaal wou luisteren. Ten einde raad heb ik maar z'n strot dichtgeknepen in de hoop dat ie los zou laten om zelf lucht te kunnen happen, wat uiteindelijk denk ik ook de reden was dat ie los liet. Maar te laat, de kat was op dat moment al overleden.
Het was nu duidelijk dat er echt iets gedaan moest worden om ervoor te zorgen dat dit niet nogmaals zou gebeuren. Muilkorf? Andere plek zoeken voor de kat? Andere plek zoeken voor de honden? Cursussen volgen? Terwijl we ons afvroegen wat de beste keuze zou zijn, en waar we dit het beste konden doen, een dag later, weer mis. Twee jaar lang hebben die katten altijd die honden kunnen vermijden, waren altijd super voorzichtig. Voordat we maatregelen hadden kunnen treffen, springt de kat van ze veilige plek op de grond en hetzelfde reutje had hem ook te pakken. Ik lag op bed (1:00 AM vannacht toen het gebeurde) hoorde weer gerommel en rende direct naar beneden. Deze keer kregen we het gelukkig voor elkaar om sneller de kat los te krijgen, maar ze pootje was verbrijzeld en moest worden geamputeerd.
Beide 'aanvallen' waren eigenlijk één enkele beet, vervolgens niet meer los te laten. Geen geschud met de kop, geen gegrom terwijl die de kat vast had.
Ik zou graag advies, suggesties en wat voor feedback horen. Is dit gedrag 'natuurlijk' naar katten toe?, al is het hoe dan ook duidelijk niet acceptabel. Mijn zusje is/was bang voor haar kindje, m'n moeder zit vol met schuldgevoel en vertrouwd die honden niet meer. M'n broer (van wie het reutje oorsponkelijk is) vertrouwd hem ook totaal niet meer, en dacht zelfs om hem in te laten slapen. Dat laatste stoorde mijzelf enorm. Wat er gebeurd is zie ik niet als de fout van de hond, maar de fout(en) die gemaakt zijn door ons. De honden zijn altijd enorm lief tegen mensen, ook tegen bijna alle andere honden die ze tegenkomen. Ze proberen soms onderdanige honden te domineren, door eroverheen te gaan staan en grommen en naar de grond duwen, wat ze natuurlijk absoluut niet mogen. Verder nooit een incident plaats gevonden, zoals uithalen naar honden. Zijn nooit en hebben nooit gebeten naar niks of niemand op de twee katten de afgelopen 2-3 dagen na.
Ik geloof dus niet dat de hond vals is, en zeker niet zo snel al opgegeven moet worden (in laten slapen). Maar mischien dat het wel verstandig is dat er een plek wordt gevonden voor ze bij mensen die meer ervaring er mee hebben en weten wat ze er mee en tegen kunnen doen.



laat ze niet los buiten, je beschrijft dat ze anderen honden domineren, er over heen hangen, staan..... zorg dat dat niet kan gebeuren meer, als er een hond tussen zit die dit niet pikt, dan heb je een gevecht.















