Ik zit naar Nyx te kijken, die aan de andere kant van de bank uitgebreidt plat ligt en zacht snurkt.
Mijn hersentjes gaan zitten malen en gaan 7 maanden terug in de tijd.
Ik sta weer bij het asiel, samen met mijn vriend en we kijken in de map met de beschikbare honden.
Hij kan niet met honden en niet met katten staat er, kinderen onbekend. Maar hij was nog jong en dat blauwe oog was zo apart op de foto. Dus waarom niet met hem lopen?
Toen wist ik nog niet wat ongeveer Nyx zijn verleden was, wat hij allemaal had mee gemaakt toen hij nog Tom heette of Tommie.
Ondertussen hebben we wel ondekt dat niet met honden kunnen, niet helemaal waar is.
Teefjes geen bezwaar, maar reutjes...dat bleek me laatst weer een raadsel.
We dachten dat ie niet met dominante reuen kon, mja....bleek niet waar.
Afgelopen zaterdag, snuffelde hij met een friesche stabij en plots hapte hij de friese stabij in de nek. De hond was een reu...
Nou bleek achteraf dat het om een onderdanige reu ging...daar ging onze theorie over dominante honden.
Mja, met andere reuen is ie weer de beste vriendjes...
Dat ie de hondentaal niet snapt, daar waren we ookal achter. Hij gebruikt zijn neus ook niet.
Maar afgelopen maandag was voor mij toch weer een domper. Onze eerste G&G les en de trainster maakte kennis met Nyx. Haar oordeel kwam snel: hij is ook niet goed sociaal opgevoed met mensen, hij gebruikt zijn neus niet.
Het was me niet opgevallen (niet aangedacht?), maar toen ze het zij, kon ik niet anders dan dat te bevestigen. Hij gebruikt inderdaad zijn neus niet. Hij komt knuffelen, een aai halen, dus het lijkt er vrij normaal uit te zien voor een leek, maar als je beter keek zag je het inderdaad....
Ik heb het gevoel dat ik een dominante pup heb, in het lichaam van een 3-jarige hond, die nog ontzettend veel moet leren...
Toch maar goed dan, dat ik besloot met hem te gaan trainen...
Ik ben dol op Nyx, echt waar, maar momenteel heb ik het zwaar. Ik heb een hond met niet 1, maar 2 communicatieve handicaps; met honden en met mensen. En het is ook nog mijn eerste hond, waardoor ik soms aan mezelf twijfel. Ik ben zo dankbaar dan met mijn vriend, die gewoon met honden is opgegroeit.
Nou ben ik dol blij dat Nyx lief is voor mensen en kinderen en wat dat betreft ben ik apentrots op hem (ben ik sowieso).
Maar af en toe denk ik wel eens.....had ik hem nu wel mee moeten nemen?
Maar afstand van hem doen, dat doe ik niet, dat kan ik niet en dat wil ik hem niet aandoen. Hij heeft al teveel verschillende baasjes gehad. Ik kan me mijn leven zonder hem niet meer voorstellen.
Als ik bij mijn ouders ben, zonder vriend en hond, dan voelt dat raar dat er geen Nyx is die me goedemorgen zegt, om meerdere keren op een dag met hem lekker naar buiten te gaan of om hem te zien smikkelen van zijn voer.
Nyx blijft, dat is zeker, maar we gaan werken aan zijn gebreken en maken van hem een nog geweldigere hond dan hij al is!
Nou heeft op de training de man van de gedragsdeskundige mee gekeken (die ook al heel veel weet) en die vertelde me dat ik moest werken aan Nyx' zijn aandacht bij me houden en honden buiten moest ontwijken, omdat hij er trekkend op af wil en niet de andere hond begrijpt. Dat moet ie eerst beter onder de knie krijgen.
En dat krijg ik te horen op het moment dat Nyx een stuk beter om gaat met de dominante husky reu hier in de buurt. Die 2 wouden elkaar de eerste keer verscheuren, maar tegenwoordig kunnen we samen staan kletsen zonder dat ze elkaar wat aandoen. En daar ben ik zo trots op.
Pfff, nou dat moest ik even van me afschrijven, ik zit er al de hele week mee in mijn hoofd....
Mocht er trouwens nog iemand zijn die een geniale tip heeft om Nyx beter zijn neus te laten gebruiken, ik hoor em graag.
En brokjes in huis verstoppen doe ik al regelmatig
en dat gaat best goed als ie weet dat ik ze verstopt heb.
Ook wat dat aandacht betreft, speeltjes, stem en lekkers laten het regelmatig afweten.



3 doggies

