Asieldier of weer een nest fokken?

Dag allemaal!

Ik schrijf dit topic,omdat het bijna weer dierendag is.Ik zie nog steeds op het forum mensen staan,die een nestje willen met hun eigen hond.Ik wil daar niet over oordelen,ieder moet dat voor zich weten,maar er zijn al zoveel honden die geen(t)huis hebben...denk aan de asieldieren of dieren,die om wat voor reden dan ook herplaatst moeten worden.Is het niet een schone zaak om daar samen eens bij stil te staan en misschien zo´n dier een goede plek te bieden?
Vele honden leven alleen bij mensen thuis of worden lang alleen thuis gelaten door werkomstandigheden,terwijl het eigenlijk roedeldieren zijn.Dan zou je kunnen overwegen er nog een asielhondje of-katje bij te nemen als gezelschap voor je andere hond/kat.
Denk er eens over na...

Salut!

Ingrid en haar honden

Voor zover ik weet over mijn eigen honden,die ik geadopteerd heb:

-Joep(1e baas-asiel-2e baas-ik de 3e baas)
-Jip(mishandeld als pup,weggehaald door dierenbescherming met 8 maanden en in asiel beland-2e baas-ik de 3e baas)
-Sam(bij mij gekomen met 2,5 jaar,ik werd zijn vijfde baas)
-Moa en Zazou met 8 weken geadopteerd,anders werden ze afgemaakt
-Poppy als zwerfhondje binnengekomen en nu bijna 2 jaar bij me
-Viouk,afgekeurd voor de fok(op zijn kleur)en door mij uit het asiel gehaald
-Sheyenne gelijkertijd met Viouk uit het asiel gehaald,gedumpt nadat ze 2 nesten heeft gehad.De laatste 2 zijn rashonden.
-Gorby(1e baas-asiel-geadopteerd door mij met 3,5 maand)
-Tosca(1e baas-2e baas-asiel-door mij met 7,5 jaar geadopteerd)

Tosca ,Jippie en Gorby zijn inmiddels overleden en hier begraven...

Hoi,

Ik heb toen ik voor een hond ging kijken ook bewust gekozen voor het asiel omdat inderdaad zoals je al zegt genoeg dieren zitten die smachten naar een nieuw (t)huis. Moet wel zeggen dat het hebben van een nestje me wel heel mooi lijkt maar ja daar blijft het niet bij natuurlijk...

Vroeger thuis hadden wij ook een x fox uit het asiel en wij waren het laatste gezin, zou het bij ons niet lukken dan was hij afgemaakt. Gelukkig heeft hij toen bij ons een heerlijk leven gehad. Van Loekie ben ik nu in ieder geval het tweede baasje maar mogelijk ook wel het derde baasje. Tot nu toe blijft het maar bij 1 hond maar mocht er ooit een tweede komen dan zal dat er weer eentje uit het asiel worden.

groetjes Elvira en poot van Loekie

Hey,

Ik kies zelf bewust voor een herplaatshond, zoals Biko ook is.
Mijn eerste hond was vier maanden, maar had al die tijd in een schuur geleefd.
Mocht ik een tweede hond willen, dan zou dat toch weer een herplaatser zijn.
Er zijn al heel veel pups en die vinden vaak snel een thuis. Herplaatsers kunnen vaak met redelijk snel toch een mooie, gezellige, leuke hondenvriend worden. Je moet alleen weten hoe. En ik zoek graag net zo lang totdat ik de juiste formule gevonden heb!

Ik heb als eerste hond een kruising gehad, wat niet de kruising bleek te zijn zoals was verteld. Het was een kruising Hollandse herder met Greyhound, karakters die elkaar erg tegenspreken wat mijn hond ook zeker geen goed heeft gedaan.
Vandaar dat ik, na die ervaring, alleen voor raszuivere (zonder stamboom is ook oke) wil gaan.
Ik heb gezien hoeveel last mijn hond er van had en dat wil ik niet nog een keer meemaken, ook omdat je er zo weinig aan kunt doen.

Groetjes, Margje

Hallo,
Ook wij hebben bewust voor een volwassen herplaatser gekozen.
Eerste hond uit het asiel en Buck is een herplaatser van een fokker.
Deels uit het oogpunt om een hond een 2e kans te geven en deels omdat het karakter van de hond vaak al beter bekend is.
Naar mijn idee kun je dan juist een bewuste match maken. Alle pups zijn zo lief maar het karakter komt meestal later pas duidelijk naar voren.
Ik moet hierbij ook melden dat wij het een leuke uitdaging vinden om juist een herplaatser een fijn huis te bieden. Het kost ook energie maar wij ervaren het waardevoller dan het opvoeden van een schattige pup.

Wij willen mischien ook nog een 2e hond erbij.Hoe we dat aan willen pakken ben ik nog niet helemaal uit.
Het is namelijk nu wel zo dat ik erg enthousiast ben geworden van het australian shepherd ras!
Dus of wij gaan dan ook voor een pup of herplaatser van dat ras of er komt een andere hond "op ons pad" waar we ook verliefd op worden....

Wel erg goed om hier met zijn allen bewust mee bezig te zijn!

gr mariaa en buckie

Hoi hoi,

Ik zelf zeg nu vaker, dat ik niet meer aan een pup begin en de volgende keer ook zou kiezen voor een wat oudere hond uit het asiel. Wij hebben toch altijd met plezier puppies groot gebracht, maar met Morris is het toch allemaal wel wat moeilijker/lastiger. Waardoor ik niet echt met 100% genoten heb van zijn puppy-tijd en ik me dikwijls afgevraagd heb, waarom het niet werkt tussen ons! Ook al gaat het nu wel wat beter....Ik denk dat je met een volwassen hond inderdaad kunt kijken of er een duidelijke klik is, alvorens je de hond in je hart sluit. Het karakter van zo'n hond is dan al meer duidelijk. Het belangrijkste blijft natuurlijk dat de combinatie baas en hond perfect is! Dan heb je plezier aan elkaar.

Groetjes Monique

Ik vind het prachtig hoor, dat er veel mensen herplaatsers of zwervers opnemen. Zelf heb ik het niet gedaan. Waarom niet? Omdat ik bewust de puppyperiode mee wil maken en die zélf wil begeleiden. Dat heb ik gewoon in m'n hoofd... De katten die we hebben zijn wel alle drie verschoppelingetjes; twee kwamen hier als kitten en de laatste was ongeveer 2 jaar toen hij hier kwam wonen. De eerste, Joy, werd uit erbarmelijke omstandigheden gered, Spirit (nr. 2) werd op een leeftijd van 4 weken verkleumd op een landweg gevonden en Blues was een zwerver (zwierf in de winter rond, werd gevonden door de Dierenambulance en er kwam geen eigenaar opdagen).

Met Amy, mijn Duitse Herder, heb ik voor het eerst de puppy-periode mogen meemaken.
Een hele heftige ervaring, heel intens. Het wordt echt helemaal je eigen hondje.
Toen ik haar met een jaar al weer moest laten inslapen, was ik nog niet klaar voor een nieuwe puppy-tijd met een ander hondje. Amy was mijn speciaaltje, daar kon geen andere hond nog aan tippen.

Ik koos bewust voor een wat oudere hond uit het asiel.
Ten eerste dus omdat, zoals ik al zei, ik nog niet klaar was voor een andere pup.
Maar ook omdat ik het idee had dat ik dan beter de gezondheidsproblemen (cq gewrichtsproblemen) zou kunnen onderkennen met een wat oudere hond. Met een pup is het afwachten...(zoals met Amy bleek).
En ook vanwege een (misplaatst) schuldgevoel. Ik voelde me zo rot dat ik Amy, net een jaar oud, moest laten gaan dat ik op deze manier iets goeds wilde doen voor een andere hond.

Zo werd het Tosca. Een verwaarloosde, mishandelde ex-kennelhond, die nu pas eindelijk de tijd van haar leven krijgt. Zeker niet de gemakkelijkste hond, maar ze is me zo dankbaar...en ik ben dankbaar dat we elkaar zo gevonden hebben...

Natuurlijk moet iedereen zijn eigen keuze maken. Mijn ervaring is heel goed met een adoptiehond, het warme gevoel wat je krijgt als je een hond weer gelukkig ziet zijn en de dankbaarheid die je weer terug krijgt. Dat is toch geweldig. Mijn eerste hond was een een colli ze schatte haar een jaar of 2. Nooit buiten geweest, dus bang voor het verkeer, ze had het schuim op haar bek staan van angst voor mannen. Ze zat onder de wonden en had dus geen eelt onder haar pootjes Vreselijk toch. Binnen 2 maanden was ze helemaal onze hond en lag ze heerlijk met mijn man op de bank en we hebben heel wat wandelingen gemaakt.

Nu sinds 3 weken hebben we Charlie een Engelse Setter, we weten echt niet hoe oud hij is, gevonden in Italie sterk vermagerd, hij was er slecht aan toe. Het is een schat en geniet van zijn warme plek en wil de hele dag wel knuffelen
Hij heeft nog wel een tijdje nodig voor hij echt de oude is, maar onze hond Joy een duitse staande sleept hem er helemaal doorheen. Het zijn echt al goede maatjes.

Oh sorry was nog niet ingelogd

Amy dit heb ik nu ook. Billy heb van als pup gekocht, en hij is mijn speciaaltje en er kan geen ander als hij zijn, ik ben ook bang dat ik een nieuw pupje niet hetzelfde zal kunnen geven als Billy, omdat hij anders zal zijn. Stom misschien. Als hij er niet meer is (hopelijk nog niet voor een paar jaar) kies ik ook voor een herplaatshond. Ik heb nog nooit een hond uit het asiel gehaald, en heb er dus geen ervaring mee. Maar hier wordt je prima opgevolgd en begeleid door het asiel. Ze komen zelfs eerst bij je thuis kijken of je huis geschikt is, en daarna komen ze nog enkele keren kijken of alles in orde is.

Hoi Ingrid,

Wij hebben hier ook 8 honden, waarvan er 3 hier zijn gekomen, omdat hun omstandigheden nou niet bepaald goed waren.
Yen komt uit het asiel, ze was echt aan het wegkwijnen in het asiel, Reno komt uit een gezin, waar het niet zo lekker aan toe ging voor hem, Shady was pas 7 maanden toen ze hier kwam, in het gezin waar zij zat, waren de kinderen te klein om er goed mee om te gaan (kruising Chi).
Misty is het hondje wat we uit een nestje van 6 hebben gehouden en Luca hebben we als puppy gekocht en heeft nu zelf 3 puppy's.
Dus we kennen beide kanten, ik moet zeggen, verschil is er niet, hou van allemaal haha.
Vind ook, dat als je aan een hondje zou beginnen, dat je eerst eens zou moeten overdenken om een hondje uit het asiel te halen.
Ook in het asiel zitten soms puppy's, maar ook oudere honden (Yen was 8 toen we haar ophaalde) zijn GEWELDIG!

Ingrid, je manier van aanpak met de honden spreekt me trouwens enorm aan, herken veel van je, hoe ik met mijn honden om ga!
Homeopathie, magnetiseren (reiki) "praten" met de honden.
Hoewel sommige het vreemd zullen vinden, voor mij is het de enige manier van om kunnen gaan met ze.

Gr. marleen.

Hoi lieve mensen,

Bedankt voor alle reacties en wat ben ik blij te lezen,dat er nog zoveel meer mensen zijn,die ook een asielhond(en)of herplaatser(s) een kans hebben gegeven en een goed thuis...Top!!!En zo te zien volgen er nog meer mensen...
Mijn eigen ervaring is,dat deze honden extra dankbaar zijn...ze weten/beseffen maar al te goed in wat voor nare situatie ze zitten.
Toen ik naar mijn Tosca(kruising Duitse Staande/Drentse Patrijs) ging kijken,die met haar 7,5 jaar in een asiel was beland liep ik voorbij een kooi met een Duitse Herder,ik keek hem in de ogen en hij zei:´Neem je MIJ mee?´Mijn hart brak op dit moment en ik ben gauw doorgelopen...vréselijk vond ik het!!!Maar mijn keuze was op Tosca gevallen,alhoewel ik een groot zwak heb voor Duitse Herders...
Ik geloof ook,dat een hond op je pad word geleid.Zo ook met mijn laatste asielhondjes Viouk en Sheyenne.
Ik had emailcontact met een vrouw hier en die had weer een vriendin,die net haar poedeltje had verloren en meteen weer een ander hondje wilde.Ik ben toen hier op de site van het asiel voor haar gaan kijken(zij had geen computer) en zag Vioukje staan,ook een dwergpoedeltje.Maar intussen had ze al een ander hondje gevonden en Viouk liet me niet meer los.Hij was zo vreselijk verdrietig(voelde ik),dat ik er gewoon van moest huilen. Voor ik het wist vroeg ik ook of hij een maatje had in het asiel en dat bleek Sheyenne te zijn(een engelse cocker spaniel),die over hem moederde,want Viouk was heel erg bang!
En toen ging alles aan het rollen.Met de andere vijf honden naar het asiel gereden om kennis te gaan maken(om beurten)...Dat verliep prima en nog steeds.Mijn collieteefje Moa vindt hen vreselijk lief en grappig en moedert wat over hen beiden.
Het blijft me ontroeren,als je ziet hoe snel een hond,die toch deuken heeft opgelopen,weer opbloeit,vertrouwen krijgt en gaat genieten en spelen...en dat er vriendschappen ontstaan tussen bepaalde honden...

liefs van Ingrid en haar honden met gouden hartjes