even iets meer gevonden: *het is duidelijk waarom hij niet zo gauw tot huilen geneigd is als zijn wilde neven. De sociale omstandigheden die het huilen oproepen ontbreken hier. Zou je onze honden in een grote groep houden, die iets had van een roedel in het wild, dan zou het huilen ongetwijfeld terugkomen in wat in sommige kennels ook wel gebeurt. Ook kunnen honden, die alleen worden opgesloten of van een loops teefje worden weggehouden of uit de auto worden gezet om een eenzame zwerfhond te worden, wel huilen. Maar de volwassen huishond die in een gezin dat om hem geeft is opgenomen. krijgt eenvoudig geen prikkel om dit spookachtigste van alle hondengeluiden te produceren. Een grappige uitzondering hierop doet zich voor bij families waar gemusiceerd wordt. In de pre-tv-tijden, toen in gezinnen vaak 's avonds werd gezongen, waren er honden die de signalen verkeerd begrepen en aannamen dat hun eigenaar probeerden de roedels bij elkaar te roepen voor een gezamenlijke actie. Met veel overtuiging wierpen ze hun kop achterover en huilden met de rest van hun "roedel". Ze moeten niets hebben begrepen van de negatieve reacties die daardoor opgeroepen werden.* dus ja, toch het roedelgevoel