Hallo!
Ik heb mij eigenlijk net aangemeld op dit forum, en eigenlijk om een specifieke reden. Mijn ouders hebben namelijk ongeveer 2,5 maand geleden een ongeveer 3 jaar oud hondje geadopteerd. Het is een Epagneul Breton, gevonden op straat in Spanje, gered, opgevangen en vervolgens naar Nederland gebracht. Zijn leeftijd wordt dus ongeveer geschat op 3 jaar oud, het vermoeden is dat hij niet al te lang op straat heeft geleefd, hooguit enkele maanden. Hij is goed gesocialiseerd, heeft een lief en zacht karakter.
Mijn ouders hebben beiden in hun jeugd honden in huis gehad, mijn moeder is opgegroeid met Herders (maar dat waren echte boerderij-honden die altijd buiten waren) en mijn vader met een Cocker Spaniel. Ook passen ze regelmatig op de Berner Sennen van mijn broertje.
Ze gaan sinds januari met hem naar een puppycursus (werd aangeraden om eerst die te doen voor de basiscursus) en commando's als 'zit' en 'lig' leert hij goed. Hij kan ook goed opschieten met andere honden. Wel is het me opgevallen dat hij binnenshuis een totaal andere hond lijkt te zijn als buitenshuis. Buiten gaat de 'speurneus' aan en trekt hij erg aan de lijn.
Maar dan nu het gene waar ik me eigenlijk een beetje zorgen om maak: ik was erbij toen mijn ouders hem vorige week voor het eerst loslieten bij een omheind honden uitlaatgebied bij de duinen in Monster. Achteraf gezien niet echt de juiste plaats om zoiets voor het eerst te doen want zijn jachtinstinct kwam toen pas écht goed naar voren! In het begin luisterde hij nog maar op een gegeven moment begon ie te rennen en te rennen en luisterde hij helemaal niet meer. Hij was maar op 1 ding gefocust en dat was: hoe kom ik langs deze omheining?? Waarschijnlijk rook hij konijnengeuren en daar was ie totaal op gefocust! Mijn vader moest achter hem aanrennen om hem nog een beetje bij te houden en het is maar goed dat ie dat heeft gedaan want op een gegeven moment was ie dus bijna door een gat in de omheining gekropen! Hij kon 'm nog net vastgrijpen voordat ie wegglipte! Nou ik denk dat ze 'm dan echt kwijt waren geweest! Dit durven ze voorlopig dus niet nog een keer te doen. Hij heeft echt nog meer training nodig.
Nu heb ik het 1 en ander over dit ras gelezen en ik begrijp al wel dat het een hond is met over het algemeen een heel sterk jachtinstinct (logisch ook, daar zijn ze op gefokt). Maar waar ik dus een beetje bang voor ben, omdat hij toch al een jaar of 3 is, dat het heel moeilijk gaat worden om hem nog zodanig op te voeden dat als hij losloopt hij bij je in de buurt blijft (of in ieder geval bij je terugkomt) als je hem roept. Zodra hij iets ruikt is 'ie gewoon weg als 'ie de kans krijgt! Ik vermoed eerlijk gezegd daarom ook dat hij in Spanje niet gedumpt is maar gewoon is kwijtgeraakt omdat ie z'n neus achterna ging (maar goed, da's speculeren natuurlijk).
Anyway, misschien ben ik wel te pessimistisch en is ie nog goed trainbaar met veel tijd en geduld. Ik lees ook veel over jacht- en apporteertrainingen met zulke honden. Ze hebben die beweging ook eigenlijk gewoon nodig. Nu ben ik persoonlijk niet zo'n fan van het echt jagen op wild (en mijn ouders ook niet) maar je kan natuurlijk ook trainen met apporteren lijkt mij.
Maar goed, mijn vragen zijn dus eigenlijk: heeft iemand ervaring met dit hondenras? In hoeverre is zo'n type hond nog goed trainbaar in los lopen en bij je terugkomen als hij al 3 jaar oud is? En wat zou je aanraden qua cursussen bijv.?
Het lijkt me wel handig om na deze puppycursus eerst een 'gewone' basiscursus te volgen, maar ik begrijp uit berichten op internet dat het trainen van een jachthond toch wel andere koek is.
Oja, dan nog iets: zowel ik als mijn broertje hebben allebei een konijn in huis. En ja, je raad het vast al, hij raakt compleet geobsedeerd als hij zo'n beest ruikt! Hij laat zich wel even wegsturen bij het hok vandaan maar een paar minuten laten staat ie er alweer bij. En dan gaat ie ook wel zover dat ie dan met z'n poten tegen het hok aan gaat duwen en krabbelen e.d. Tot nu toe hebben we allebei ons konijn maar in een andere ruimte gezet als Rakker (oja, dat is z'n naam dus haha) bij 1 van ons thuis is, anders ben je alleen nog maar bezig met die hond bij het hok weghouden, maar dat vind ik ergens toch ook wel jammer en een beetje lastig. Is er nog hoop dat hij hier ooit aan gewend zal gaan raken? Wat kun je het beste doen om hem dit af te leren? Of is het jachtinstinct bij dit ras gewoon te sterk?
Bedankt alvast voor de reacties!
Groetjes
Yvonne
Ps. Misschien denk je nu dat mijn ouders zich beter eerst meer in hadden moeten lezen over dit ras, maar bedenk wel: het ging hier om een adoptie die binnen enkele weken geregeld moest worden. Mijn ouders hebben vooral gewoon een hond willen redden i.p.v. een pup uit een nestje te halen. Pups 'verkopen' zichzelf wel, met adoptiehonden (vooral uit Spanje) is het een veel moeilijker verhaal. En het is zeker niet zo dat ze er spijt van hebben, maar het is gewoon iets waar ik mij persoonlijk wat zorgen om maak. Het lijkt me zo zonde als zo'n hondje dat eigenlijk veel beweging nodig heeft, nooit los kan lopen omdat de kans te groot is dat ie wegloopt. Overigens hebben ze wel alle tijd voor hem, want ze werken allebei niet meer.




grapje.
