Labrador (gast)
Hallo allemaal, mijn naam is Ed en ik wil het verhaal van het leven van mijn trouwe hond vertellen. Hopelijk kan ik hiermee de generaliserende gedachtengang van sommige mensen over hondenrassen uit de weg duwen. Ik vind het namelijk echt vervelend als ik dingen lees zoals ''pitbull = agressief'', ''labrador = gezinshond'', ''duitse herder = werkhond'' , ''jack russell = irritante blaffer''
Er staat al een beknopte samenvatting van mijn verhaal ergens in een reactie, maar ik wil het verhaal even uitgebreider neerzetten.
Om te beginnen zocht ik een waakhond die ik als puppy zou krijgen. Ik had namelijk een auto garage, en er wordt vaak ingebroken in die bedrijven. Mensen die niet graag hun eigen centjes verdienen, komen onze onderdelen, en soms zelfs auto's stelen!
Een kennis van me zei ik heb een hondje voor je kom volgende week maar is kijken, nou ik ben toen dus gegaan en wat krijg ik in mijn handen gesmeten? Een uitgemergeld, ziek, zwak en stinkend labrador pupje van 6,5 week oud, zonder papieren, stamboom of wat dan ook. Waar de puppy vandaan komt is onbekend maar in iedergeval niet van een goede fokker lijkt me. In de eerste instantie wou ik het beestje niet aannemen, ik zocht een waakhond, geen hond die misschien wel is misbruikt en eruit ziet als een zak met botten! Toen zei de kennis, als jij hem niet neemt wordt 'ie waarschijnlijk doodgemaakt. Tsja, dan krijg ik het op m'n geweten dat zo'n beestje met een honkbalknuppel tegen z'n hoofd wordt geslagen. Ik zag het al voor me, z'n schedel helemaal in stukken. Bah!!!!! Ik heb toen, puur om het beestje te redden 350 euro betaald aan een Afrikaanse man, hij was blijkbaar de eigenaar. Eerst dacht ik, zal ik 'm naar een asiel brengen, misschien vinden ze daar wel een goed baasje voor deze pup. Nou, eerst maar even mee naar huis nemen om te kijken wat mijn vrouw ervan vindt. Zij was ook helemaal in shock want het diertje zag er echt niet uit. We hebben hem wat lekkers gegeven en binnen 3 dagen straalde hij weer. Ondertussen krijg je toch wel een band met zo'n beest, maar wat vervelend is, ik zat toch met de gedachte ''ik moet een stoere, intimiderende waakhond hebben. Geen labrador!''
Na een nachtje wakker liggen en nadenken heb ik besloten om hem te houden. Hij heette vanaf die dag Aslan. Ik heb hem meteen naar de DA gebracht, een gezondheidscheck, inenting, chip en paspoortje geregeld. Aangezien ik hem als waakhond wil houden, moet hij de socialisatie fase overslaan. Zijn ''waakhond opvoeding'' begon met 7 weken. Hij liep vrij rond in de zaak, en had geen enkele manier van contact met geen enkel ander wezen behalve mij. Tot dat hij 12 maanden oud was heeft hij niemand gezien, gehoord of geroken. Alleen mij en de zaak!
2 dagen nadat hij een jaartje oud was, werd er bij het pand naast mijn bedrijfje ingebroken. 35 duizend euro foetsie! Toen begon bij mij de stress want ik had een gevoel dat het bij mij ook zou gebeuren. Misschien schrikt de hond wel van de inbrekers, misschien zijn de inbrekers wel voorbereid op de hond, en gooien ze een stukje vlees naar de andere kant van de ruimte. Door deze twijfels heb ik besloten om 3 beveiligings camera's op te hangen, voor het geval dat. Dan krijg ik tenminste nog een deel terug van de verzekering mocht er iets gebeuren.
En jawel hoor, 6 dagen nadat ik de camera's had geinstalleerd was het raak. 3 inbrekers waagden het om bij mij in te breken. En ik kwam er pas een week later achter! Er waren hier en daar wel wat spullen verschoven en omver gevallen, maar ik dacht het zal die ontdeugende hond wel zijn geweest. Nee hoor! Toen ik de camera beelden bekeek, zag ik dat Jackie de 3 boefjes aan stukken scheurde! Hij heeft de zaak met zijn leven beschermd!
Uiteraard was ik heel erg trots en heb dit aan de buren, bij wie een paar weken geleden was ingebroken, verteld en zij hebben ook meteen 2 honden genomen.
Een paar maanden later was het weer raak. Dit keer waren het 2 wanhopige ventjes die graag hun zakken vullen met geld waarvoor iemand anders gewerkt heeft. Nou, ze hebben er spijt van gehad hoor! Naast dat ze respectloze dieven zijn, zijn ze ook nog eens koudbloedige dierenbeulen. Op de camera beelden was te zien dat Jackie eerst blaffend op de dieven af ging, de ene dief ging rennend naar Jackie toe en begon hem met een stalen pijp te slaan! Toen zijn ze allebei aangevallen en de bloed druppels lagen nog op de grond de volgende ochtend. Ook deze boefjes zijn zonder buit op de vlucht geslagen.
Wat was ik trots zeg, nooit verwacht dat een verwaarloosde labrador dit soort werk kon verrichten! Geweldig! Direct nadat ik de camera beelden had bekeken, heb ik Jackie naar de dierenarts gebracht, voor het geval dat hij verwondingen had door de slagen met de stalen pijp. De dierenarts zei dat hij geen onregelmatigheden zag op de rontgenfoto en op de rug van de hond en ik heb verder ook niets gemerkt aan het gedrag van de hond.
Een jaar later was ik genoodzaakt om mijn bedrijf te verkopen. Tsja, en wat doe je dan met zo'n hond. Hij is immers totaal niet gesocialiseerd, valt mensen aan, en misschien wel een gevaar voor mijn 2 kinderen van 3 en 5. Dumpen in het asiel was voor mij geen optie. Dat kon ik absoluut niet maken. Hij zou dan geen baasje krijgen, waarschijnlijk helemaal doordraaien omdat hij het niet gewend is om in een hok of kennel te zitten, en constant vechten met de andere honden. Nee dat kan niet, deze hond heeft mij heel erg geholpen, niet alleen met het bewaken van mijn garage maar ook met het brengen van gereedschap en onderdelen. Na deze trouwe dienst kan ik hem niet als een stuk vuil in het asiel dumpen.
Na een overleg met mijn vrouw, die de hond niet meer gezien had nadat hij 7 weken oud was, hebben we besloten om te kijken hoe de hond gaat reageren op mijn kinderen. Het eerst contact was vanachter een hek uit voorzorg. De hond keek een beetje verbaast naar mijn kinderen zo van: ''Wat zijn die 2 dingen nou in godsnaam?'', maar hij had binnen no-time door dat de twee peutertjes geen gevaar voor mij of hemzelf waren. Hij stak zijn tong uit en begon mijn kinderen door het hek heen te likken! Geweldig! Daarna heb ik mijn vrouw erbij geroepen, ook achter een hek, en Jackie herkende mijn vrouw. Dat weet ik zeker. Hij zijn staart begon als een propellor heen en weer te gaan, dat kwispelen had ik nog nooit zo erg gezien! Mijn vrouw begon hij ook te likken, en toen heb ik het maar gewaagd. Ik hield hem aan de lijn terwijl ik om het hek heen liep voor het eerste contact zonder iets er tussen. Totaal geen probleem, hij gedroeg zich alsof hij niet beter wist en begon mijn kinderen en mijn vrouw te likken en te spelen. Oh wat was ik blij en opgelucht.
De kinderen hebben heel de middag met Jackie in de tuin gespeeld, terwijl mij iets te binnen schoot. Ondanks zijn positieve reactie op mijn gezin, wist ik niet zeker of hij ook zo goed zou reageren tegen andere honden en mensen. Dat hebben we dus op de proef gesteld. Ik ben naar het hondenveld geweest met Jackie, en het leek wel alsof hij zich in de hemel voelde. En maar spelen en rennen, geweldig om te zien! Plotseling sprintte hij naar iemand toe die waarschijnlijk ook op zijn hond stond te wachten totdat 'ie was uitgespeeld. Oh nee he, oh neeee!! dacht ik. Maar nee hoor, Jackie ging vlak voor die persoon liggen rollenbollen op zijn rug en genoot van de aandacht die hij kreeg. Geen enkel probleem gehad (behalve dat hij zo sneu kijkt als we weer terug de auto in gaan 
))) hahaha)
Zijn waakse ''verleden'' heeft dus geen enkele negatieve invloed gehad op zijn leventje van nu. Ik heb er juist profijt van gehad! Hij heeft nu een soort van kattenluikje, maar dan voor grote honden. Hij kan daardoor de tuin in en weer terug naar binnen wanneer hij dat maar wilt. Hij is 's nachts wel erg waaks en slaapt meestal bij de voordeur of zelfs buiten op het terrasje. Heel prettig en dat geeft mij een fijn gevoel, als ik niet thuis ben denk ik geen seconde aan wat mijn vrouw en kinderen kan overkomen. Jackie is voor mij een geschenk van God en ik hoop dat mijn beste vriend nog lang te leven heeft.
Nou dit was eigenlijk niet mijn, maar Jackie's verhaal. het is alleen een beetje moeilijk om hem te verstaan voor jullie, dus ik heb het maar even vertaald Iedereen veel plezier toegewenst met zijn of haar hond!
