Hoi Brit,
Ik begrijp je twijfel over een asielhond of herplaatser. Toch klopt het niet dat je een sterkere band hebt met een hond die je vanaf 8 weken al hebt. Ook een jonge of volwassen hond past zich doorgaans ontzettend goed aan, en is je oprecht dankbaar. Het opbouwen van een band is natuurlijk een kwestie van weken tot maanden, maar dit is met een pup net zo. Het kan zelfs zo zijn dat je pup uitgroeit tot iets wat je eigenlijk niet voor ogen had, of karaktereigenschappen ontwikkeld waar je eigenlijk niet voor zou kiezen. Bij een oudere pup of volwassen hond heb je al een veel duidelijker beeld van wat je in huis haalt (zowel qua uiterlijk, als qua gezondheid, als qua karakter). Zeker zo'n jonge hond als Mambo, kan je nog heel goed 'kneden' en trainen zoals jij prefereert, honden hebben de fantastische eigenschap zich heel goed aan te passen en hun leven lang leren ze. Denk zeker niet dat je niet zo'n sterke band kan krijgen met een herplaatser, want niets is minder waar. Er zijn zelfs mensen die nóóit meer een pup willen, juist omdat je met een herplaatser iets heel bijzonders kan opbouwen. Nét als met je kat. En dan is een hond een dier wat zich nog gemakkelijker hecht, zeker een sociaal ras als de Labrador. Heel veel honden worden afgestaan volledig buiten hun schuld om, en mankeren in principe niets.
Garantie heb je inderdaad nooit, of je nou een stamboom hebt of niet. Je weet hiermee wél dat de fokker aan bepaalde regels voldoet m.b.t. de ouderdieren en de voorouders en ouders van je hond zijn bekent.
Echter het draait niet enkel om de stamboom. Er zijn zelfs veredelde broodfokkers die met stambomen fokken. Wat heel erg belangrijk is, is het röntgenen op heupdysplasie, elleboogdysplasie en de oogonderzoeken. Het is namelijk geen pretje als je Labrador na een jaar zeer slechte heupen blijkt te hebben of een ernstige oogafwijking geconstateerd wordt (wat heel regelmatig het geval is, helaas). Dit kan uiteraard ook gebeuren met pups uit een nest met onderzochte ouders, maar die kans is wel véle malen kleiner. Als beide ouders vrij zijn van ziekten, zijn de meeste pups dit ook. Met een stamboomloze, ongeteste hond heb je geen enkele zekerheid. Niets. Je kan dit risico dus een heel groot stuk verkleinen door dus te kiezen voor een goed gefokte pup.
Helaas zijn 'particulieren' niet even betrouwbaar. Sterker nog, er zijn zelfs broodfokkers die met opzet een nestje pups in een gezin plaatsen om het een éénmalig nestje te laten lijken. Dit is heel moeilijk te beoordelen. En zelfs als dit niet het geval is: vaak hebben particulieren heel weinig kaas gegeten van fokken en alles wat daar bij komt kijken, door gebrek aan kennis en ervaring. Het resultaat is medisch ongezonde en/of ongesocialiseerde pups. En dan nog durven ze vaak honderden euro's te vragen voor een pup, waar ze eigenlijk weinig omkijken naar gehad hebben. Mogelijk zaten er in de voorouders wel ongewenste eigenschappen, of medische problemen. Of wie weet is het zelfs helemaal geen raszuivere hond maar een kruising of mix. Mogelijk wordt de moeder iedere loopsheid gedekt, of is de vader helemaal de vader niet. Daar weet je niets vanaf.
Persoonlijk zou ik dit soort praktijken nooit willen steunen. Dan zou ik absoluut voor een asielhond of herplaatser gaan.
Reageren
dit is natuurlijk maar een kleine greep uit het labrador in het asiel bestand :(
