Zo, Anna, wil je er een malamute bij, hihihi?
De rasvereniging omschrijft het karakter vd Husky als volgt (ik vond vreemd genoeg niet zo'n heel uitgebreide beschrijving terug):
Het tolerante, evenwichtige karakter, plus het feit dat de Siberian Husky vriendelijk en tolerant is ten opzichte van mensen en soortgenoten, maakt hem ook in deze tijd tot een plezierige en rustige huisgenoot. Hij is niet waaks en heeft een onafhankelijk karakter, grenzend aan het eigenwijze. Zijn aangeboren nieuwsgierigheid en drang tot bewegen willen wel eens groter zijn dan de 'drang' tot gehoorzamen of om bij de baas in de buurt te blijven. Hij wil nu eenmaal graag weten wat er achter de horizon te beleven is. Dit kan het geduld van zijn eigenaar behoorlijk op de proef stellen, maar onder andere door zijn grote aanpassingsvermogen en behoefte aan gezelschap blijft een Siberian Husky zelden de enige hond in huis.
Bij de malamute vind je dit (heb het wat ingekort, want het was een hele lange omschrijving, hahaha):
Het is een slimme en sterke hond, zijn temperament en de vele oerdriften waar hij nog steeds over beschikt maken hem niet tot een van de gemakkelijkste rassen. Een Malamute-eigenaar moet daarom de nodige inspanningen leveren om zijn hond goed op te voeden en te begeleiden.
Naar onbekende mensen is de Malamute meestal passief tot actief vriendelijk van aard. Dat betekent dat zijn gedrag naar vreemden kan variëren van vrij onverschillig, negerend ("als je toch niks lekkers bij je hebt") tot een aanhalige knuffelaar. Hij is absoluut niet gefokt om zijn baas of de bezittingen van zijn baas te beschermen: waaks of agressief naar onbekende mensen is een goed gesocialiseerde Malamute vrijwel nooit.
Ten opzichte van kinderen hebben de meeste Malamutes een gemiddelde tolerantie. Maar alleen ze als pup natuurlijk goed gesocialiseerd zijn met kinderen en geen nare ervaringen hebben opgedaan. Net als bij iedere hond geldt ook bij de Malamute dat kinderen de omgangsregels moeten kennen en in acht moeten nemen, vandaar dat het essentieel is dat een kind nooit zonder toezicht van de ouder met de hond alleen wordt gelaten. Malamutes zijn geen geschikte 'speelkameraadjes' niet alleen door hun grootte en soms lompheid maar ook omdat ze totaal andere interesses hebben dan kinderen. Extra aandachtspunt bij de Malamute kan zijn dat sommigen nogal voedselgericht zijn (ze zijn immers gefokt op overleven). Zeker in een huishouden met kleine kinderen moet men daar heel attent op zijn, zonder kwade opzet kunnen er toch ongelukken voorvallen.
In hun gedrag naar honden zijn Malamutes heel duidelijk: hun lichaamstaal is niet mis te verstaan. Ondanks het feit dat ze met soortgenoten voor de slee moeten lopen wil dat niet zeggen dat ze vreemde honden altijd aardig vinden en 'gezellig' willen spelen.
Een goede soortgerichte socialisatie met verschillende types honden: groot, klein, pluizig, kaal, wit of zwart, is essentieel maar dan nog, met honden van dezelfde sekse gaan ze een conflict niet uit de weg. Volwassen Malamutes zijn doorgaans geen allemansvriendjes en de Malamute-eigenaar zal moeten voorkomen dat zijn hond probeert alle andere honden te laten zien wie de sterkste is. Als ze gaan vechten, kan het er heel hard aan toe gaan en de winnaarervaring zorgt ervoor dat hij de schrik van de buurt kan worden.
Malamutes zijn absoluut niet erfvast of trouw aan de baas als hij/zij uit zicht is, een goede omheining van zo'n 2 meter (en het liefst ook nog wat in de grond) is echt noodzakelijk want daar buiten lokt het avontuur!
In huis is hij een prettige, rustige, soms zelfs lui-ogende hond. Het is absoluut geen nerveuze aandachttrekker die zijn baas de hele dag voor de voeten loopt mits hij voldoende beweging krijgt! Komt hij buiten de deur te kort dan zal hij zijn energie in andere zaken gaan steken: in de tuin proberen naar Australië te graven (of staan de plantjes hem niet aan?), van een bankstel een stoel maken, het behang was toch ook al niet mooi etc. En als hij dan ook nog alleen thuis moet blijven dan nog een maar huilconcert voor de hele buurt erbij! Omdat het nog echte roedeldieren zijn, kunnen sommigen sowieso moeite hebben met het alleen thuis zijn en dat uiten ze door iedereen te laten horen waar ze zijn.
De Malamute gaat er graag op uit met zijn mensen en, als het aan hem ligt, soms ook net zo graag alleen. Slaafsheid of van nature baasgerichtheid zoals je dat bijvoorbeeld bij een herderachtig ras aantreft is een Malamute vreemd. Hij moet zo jong mogelijk leren om op zijn baas te letten. De wereld draait om zijn baas en niet om hem. Als hem dat ook nog af en toe wat oplevert in de vorm van een beloning ('liefde' gaat door de maag) dan kan ook een Malamute het best ver schoppen in de gehoorzaamheid. Dat poolhonden niets kunnen leren is onzin, het is vooral de eigenaar die soms meer inzet en doorzettingsvermogen nodig heeft (the sky is the limit!) dan bij de meer baasgerichte rassen en verder is het een kwestie van de juiste gebruiksaanwijzing.
In wezen is het nog een echte werkhond. Dagelijks een blokje om is voor hem dan ook absoluut niet genoeg. Een paar uur per dag voor een volwassen hond is beter. Een Malamute heeft het liefst een 'outdoor'-baas die veel met zijn hond onderneemt. Als hij dan niet voor de slee of kar kan, dan graag lange wandelingen, naast de fiets of voor een speciale step lopen (als het niet te warm is) en mee op trektochten is natuurlijk ideaal.
Dus als je 't hebt over kindvriendelijker en socialer, denk ik dat je dit eerder in de Husky gaat vinden dan in de malamute (algemeen gesproken, he! Mijn eigen malamutes zijn echte mensen-lovers, maar ik ken er andere.)
Maar gehoorzaam zijn ze geen van beiden, hahaha.