Hoe hond heel de training laten opkijken naar baasje? (uitvallen/dominatie)

Hoi Martijn,

Ik hoop dat jullie een goede GT kunnen vinden die je kan helpen hiermee om te gaan op een manier die het voor jou en de hond prettig maakt. Er zijn verschillende wegen naar Rome en zoals je uit bovenstaande posts kan merken zijn er verschillende meningen over. Het enige wat ik nog toe te voegen heb; niemand hier heeft jou en jouw hond samen bezig gezien. We hebben allemaal meningen, maar niemand kan zo goed oordelen als iemand die ziet wat er gebeurt. Voor een aantal dingen geldt denk ik nadrukkelijk ; 'don't try this at home', maar dat snap je waarschijnlijk ook wel. Zoals een GL, zoals fysieke dwang.

Wat ik tot nu toe heb meegemaakt van Mechelaars, is dat het intense honden zijn, leergierig ook. Dat is tegelijk een voordeel en een nadeel. Net als raceauto's, je kunt er hard mee door de bocht maar een klein foutje en je vliegt eruit. Leren sturen is leuk en je hebt al getoond toewijding te hebben. Zoek een goede begeleiding, een die zonder fysieke straffen werkt en houdt ons op de hoogte van je vorderingen?

Succes!

Mireille

Zeker, deze zou op een tegeltje moeten ha,ha!

Wat ik een grote 'desillusie' van een prikband vind, is dat deze alleen effectief is zolang je 'letterlijk' de touwtjes in handen hebt.
Schiet de hond los of glipt hij een keer je huis uit, dan ervaar je een ware ontgoocheling, je hond is dan mooi pleite en hoe pijnlijk... kiest niet voor zijn baas. Aldus mijn ervaring.

Ik wil je zeker niet bekritiseren want ik weet hoe zwaar het kan zijn wanneer je hond zo uit zijn panty kan gaan.

Je hebt overigens een prachtige hond!

Sociaal leren, waar de Roedelmethode zich met name op gebaseerd heeft, is een ovekoepelend principe waarin het introduceren van leereffecten wel degelijk een plaats heeft, maar dit altijd naar gelang de communicatieve vaardigheden, persoonlijkheid en sociaal-emotionele mogelijkheden van de individuele hond.
 
Je zou je zelfs af kunnen vragen of conditionering in die zin wel bestaat of dat de omgeving slechts van invloed is op een hond wanneer de Motivatie van de hond daarvoor een opening geeft. Dit is een fundamenteel andere manier van kijken naar je hond waarin je dus eerst de Motivatie van het dier aanspreekt om dan pas eventueel te bekrachtigen (negatief of positief) danwel te corrigeren (negatief of positief)

Men spreekt hierin blijkbaar over dwang, terwijl de "mentale dwang" die komt kijken bij het traditionele conditioneringsleren buiten beschouwing word gelaten. Dan vind ik, persoonlijk, uitgaan van de communicatieve patronen van de hond zelf een diervriendelijker gegeven.

Ben het ermee eens dat de hond uiteindelijk moet gaan internaliseren...en dit zal ook zeker gebeuren naar gelang het fundament van zijn bestaan (de sociale relaties waarin hij zich begeeft, die een opvoedkundige neiging hebben) stabiel is. We mogen niet de leeftijd van deze hond vergeten, en dus ook niet buiten beschouwing laten dat het dier neurologisch nog helemaal niet volgroeid is. Als gevolg kunnen we ook nog niet verwachten dat deze hond zich geheel "stabiel" Kan tonen.

Naar mate sociale stabiliteit groeit valt daarmee de behoefte tot "probleemgedrag" (of beter, gedrag waar de mens een probleem mee heeft) weg. Het uiteindelijke resultaat is een stabiele hond die zo geworden is precies omdat hij in zijn opbouwende jaren (bege)leiding heeft gehad van iemand die zijn taal probeerde te spreken.

@ L,

Interessante tekst, maar zoals ik het lees 'nogal algemeen'
Negatief of positief bekrachtigen of corrigeren, dat is nogal een vaag begrip.
Een fundamenteel, stabiel bestaan klinkt heel mooi (is het ook) maar hoe bereik je dat volledig?
Begeleiding van een baasje die probeert de taal van zijn hond te spreken is iets prachtigs, maar moet ook wel toepasbaar kunnen zijn in onze maatschappij.
Wij lopen als mens niet op en wijd uitgestrekt natuurgebied met onze hond als roedelgenoot. Wij vergen aanpassingen van onze hond, gewoonweg omdat een hond anders niet meer als huisdier zou kunnen fungeren. Wij kunnen soms toch niet anders dan onze honden te beperken of af te remmen, hoe zeer dit ook tegen de natuur van de hond ingaat... Zie ik dit nu heel erg verkeerd?

Je ziet het op je eigen wijze, daar wil ik helemaal geen woorden als "verkeerd" op toepassen.

Zal (helaas) heel "algemeen" moeten blijven omdat de mens-hond combinatie in dit topic niet bij mij bekend is en kan dus niet al te specifieke beweringen doen over die combinatie.

Maar waarom zou begrenzing van een hond niet bij het natuurlijke proces horen in de mens-hond relatie, net zoals een hond op lange termijn zijn mens gaat begrenzen? Het leren herkennen van de taal en proberen het te spreken doet al een beroep hierop, immers, de menselijke standaard moeten we daarvoor in de prullenbak gooien en proberen te kijken door de bril van de hond. Niet makkelijk!
 
De "menselijke" samenleving is de niche van de hond (canis familiaris) het kunnen gedijen hierin dus een testament van die relatie...en ook, het kunnen communiceren met elkaar om hierin de juiste mate van begrenzing te vinden met het oog op de hondse eigenheid (zowel in communicatief systeem als "wensenpakket") Zeer goed mogelijk, en wat mij betreft de natuurlijke gang van zaken.

Maar vaak ''niet snel genoeg'' te realiseren in onze maatschappij.
Als je begrijpt wat ik bedoel: in een winkel, aan het schoolhek, op straat tijdens het wandelen. Voor lange de groei van 'over en weer' begrenzing is vaak 'geen tijd'
Een beetje net zoals wij een kind van 1 jaar al uit een beker laten drinken terwijl het kind nog barst van de zuigreflexen.
Een moeilijke discussie, diep in ons hart weten wij vaak drommels goed hoe het op zijn mooist zou zijn. Maar we krijgen er gewoonweg de ruimte niet voor, we rennen mee in 'zoals het hoort''. Dus gaan we aanpassen en schikken, daarmee voorbijgaand aan natuurlijke behoeftes in instincten.
Een natuurlijke omgang is niet iets dat je in je eentje kunt creëren, daar moet een complete samenleving aan mee werken.
Dit maakt jouw theorie niet minder waar, maar ik lees vaker reacties van mensen waarbij ik denk: Je hebt gelijk, zo hoort het..... maar dan wel in de ideale wereld. Het is dan niet meer realistisch in mijn ogen.

Wie is "we" Suzan? Herken mezelf namelijk niet in jouw stukje maar misschien is dat een persoonlijkheidskwestie. Doet me denken aan een citaat van Ralph Waldo Emerson:

Adopt Nature's pace; her secret is patience.

"De mensen" kunnen je alleen opjagen als je jezelf op laat jagen.

Is een mooi discussie onderwerp, maar we overschaduwen hier het onderwerp van Martijn mee.

Ik vind het heel lastig om onder woorden te brengen hoe ik het zie.
Het raakt steeds meer een kluuw van zinnen die ik zelf nota bene 3x moet herlezen en dan denk: staat het er nu zoals ik het bedoel?!
Ik ben het helemaal met je eens hoor dat je jezelf te snel laat opjagen.
En dat geduld een sleutel is die op bijna alle deuren past... Amen daar op!

Hoe dan ook, dit is het topic van Martijn en daar moet ik nu geen eigen koers mee gaan varen.

Hier hetzelfde probleem alleen een pup van 5,5 mnd...

ze traint in groep van 8 en dan heeft ze dus wel alleen aandacht voor mij en is super braaf, ook tijdens het wachten tussen de rest gaat alles super (behalve als ene begint te blaffen of te springen dan gaan haar haar recht omhoog en blaft ze erop)

maar bij ons is het juist de 1 op 1 confrontatie in begin dat een ramp is, ze wilt echt alles pakken wat er te pakken valt... gaat voor niks of niemand achteruit, ze gaat juist ten aanval en niet min

en heel raar maar op school dus nooit

Ah ok, maar dan hebben we het over een andere kai. Maar toch bedankt voor deze waardevolle reactie!

Je slaat de nagel op zijn kop! Er zijn nog zo kleine dingen die ik hier nog niet gezegd heb (en waarschijnlijk ook wel een invloed hebben op alles). Maar daar ben je wel heel lang mee bezig om alles uit te leggen!
En wat een mooie beschrijving!

Momenteel heb ik hulp gekregen van iemand via dit forum, dus we werken eraan!
Bedankt iedereen!

Beste Martijn,

ergens anders hier op het forum staat het volgende over Mechelaars :

De Mechelse Herder staat vooral bekent om zijn enorme trouw aan de baas,werkwilligheid, vasthoudendheid, scherpe intelligentie, hardheid, oplettendheid, slimheid, moed, enz. .
Hij is zeer trouw en waaks.. De Mechelaar beschermd zijn gezin en hun bezittingen zeer overtuigend tegen kwaadwillende.
Ik heb in deze hele thread nog van niemand commentaar gelezen met een mechelaar. Ikzelf heb er 2 stuks, twee broertjes, zelfde leeftijd, bijna 4 jaar nu (en ik heb hun al vanaf 8 weken oud).

En je kan de adviezen lezen die je wilt, het blijven hele aparte honden, heel anders dan retrievers of jack russels of zo. Maar o zo interessant.

Vooral de enorme trouw aan de baas valt mij telkens weer op. Lex, de kleinste van de 2, volgt mij overal en luistert echt naar mijn "wensen". Hij wil mij echt een plezier doen altijd. En ook altijd beschermen. Honden die bij mij en hem uit de buurt blijven, zeg pakweg 10 meter, vormen geen probleem. Hij kijkt er zelfs niet naar om. Maar owee als die dichter bij komen. Dan grijpt hij letterlijk en figuurlijk direct in. Dat zit nou eenmaal in zijn aard. Volgens mij krijg je dat er ook nooit uit TENZIj je het er uit slaat (zoals vele "opleiders" doen). Dan krijg je uiteindelijk een heel andere hond. En wil je dat echt?

Verder zijn Mechelaars best wel zenuwachtig en gespannen. Waaks zou je het ook kunnen noemen.
Ook dat zit in zijn aard. Het enige moment dat hij werkelijk rustig is, is na 10 uur 's avonds, dan is hij erg moe en gaat slapen, maar altijd bij mij in de buurt.

Ik heb een enorm goede band met mijn hond ogebouwd en hou veel van hem (en ook uiteraard van zijn broertje Nero, maar die is meer bij mij zoon). Ik neem hem regelmatig (aan de lijn) mee uit winkelen en de trein, en dan is hij heel anders, hij luistert heel gehoorzaam en volgt zeer goed. Nooit grommen of blaffen dan. Rustig volgend.

Waarom heb ik nu het idee dat je dit sarcastisch bedoelt .

Mooi zo! We horen graag hoe het gaat

Mireille

Misschien moet je dan eens opnieuw lezen.