Ik zit hier met een knallende koppijn die na een paar uurtjes slapen nog niet weg is. Het is dus een serieuze hoofdpijn en ik probeer die nu te nekken met een pijnstiller.
Maar ja... door mijn oogziekte krijg ik hoofdpijn van te veel licht en laat het net nu extreem zonnig zijn. Om de situatie niet erger te maken, ben ik dus alleen even naar het veldje achter geweest, ik in de schaduw.
Dan voel ik me altijd zo schuldig als het net even iets minder is met het uitlaten. En dat terwijl ik vanochtend om 9 uur wel 5 kwartier met hem buiten heb gestruind in het park, en Dobby ook een paar keer los heeft gespeeld en achter de bal aangegaan is. Wat dat betreft was dat voor hem dus de meest geweldige wandeling sinds hij in het asiel terecht kwam, en misschien wel sinds daarvóór ook.
Stom hè? Ik kan het rationaliseren dat mijn gevoel stom bezig is, maar toch blijf ik me schuldig voelen.





)






.