De Wereldhavendagen zijn op het moment aan de gang, en dat heeft nogal wat gevolgen. Kinderen maken ritjes met een brandweerauto, die regelmatig de sirene een paar seconden aan zet (heel fijn als je een dutje probeert te doen, maar goed).
Nu is de brandweer slim genoeg om die toeter pas aan te zetten als ze voorbij zijn, maar toch. We lopen ons rondje en 50 meter voor ons gaat de toeter aan. Dobby kijkt niet op of om.
Even later vliegt er een helikopter laag over, om te blijven hangen en een show te doen. Helikopters is Dobby gewend, want er is hier ook zo'n helipad van het ziekenhuis. We zijn ooit zelfs een helikopter geparkeerd in het park tegengekomen, Dobby snuffelen en ik denken "als hij er maar niet tegenaan piest". Maar goed, zo blijven hangen is een doordringend geluid, maar Dobby lijkt het niet te horen.
Even verder knettert simulatie geweervuur en ander soort schoten. Tak. Taktak. Takketakketaktaktak! Dobby blijft gewoon doen waar hij mee bezig was: een lekker geurtje.
Wat een verschil met toen ik hem net had. Toen vloog hij van schrik op bij dichtslaande autodeuren, passerende auto's, een toeterende scooter, een voet die over de stoep schraapte. Hij reageerde op alles, op ieder blad dat door de wind verplaatst werd, wapperende papiertjes, ieder vogelgeluidje. En nu? Wat een verschil!



3 doggies





