Hoi Mariaa,
Ik denk dat je er heel goed over aan het nadenken bent. Waar je denk ik handigheid in moet krijgen is het inschatten van de andere hond. Vaak kan ik al in één oogopslag zien dat die een probleem zou kunnen geven. En dat van dat vragen of het een teefje is of een reu, dat doe ik ook, hoor, dat gebeurt echt wel vaker. Zeker mijn teefje kan net wat beter met reuen overweg.
Verder heb ik ook niet alle antwoorden, maar hier is een voorbeeld van hoe ik een recent voorval heb aangepakt. Aan de dijk waar ik vaak mijn honden uitlaat grenst een huis met een lieve, normaal heel sullige labrador, Charlie. Gecastreerd.
Christo kent hem, en kan goed met Charlie opschieten. Maar laatst had ik Aidan ook bij me, en die kent Charlie niet. Een vreemde hond op zíjn territorium, dat kan natuurlijk niet. De eerste keer kwam hij blaffend kwam hij op ons af, maar was het baasje erbij en kon hem weghalen. De tweede keer was er alleen de dochter des huizes, niemand met overwicht dus, en Charlie ging compleet uit zijn stekker, en kwam al blaffend naderbij. Naast me stond Aidan eveneens uit zijn stekker te gaan, ook een waakhond, en druk bezig zijn stukje territorium, dat stukje grond in een cirkel om ons heen, te verdedigen. Qua vechten scheelde niet veel, maar ik stond ook zelf stevig te roepen en te brullen. Heyyy!. En keek Charlie dwingend aan. Het duurde even voordat het baasje alles hoorde en het huis uit kwam. Gelukkig kon hij Charlie weghalen.
Maar nu komt het. Op de terugweg had ik een probleem. De dijk is de korste route, en Aidan's knie speelde op. Maar halverwege bleek Charlie toch weer buiten te zitten. Wat te doen? Ik besloot het huis rustig te naderen. Naast mij hielden drie honden zich stil. En vanaf een afstandje zal ik Charlie zich bedenken. Die vreemde honden op zijn terrein... En mijn blik. Plus strenge woorden. Dènk't erom... Ik fixeerde hem net zolang tot ik hem zijn blik af zag wenden. Charlie bleef zitten in zijn tuin, en wij passeerden hem op zo'n tien meter afstand. En naast mij hield Aidan zich keurig stil. Vrouwtje had de leiding...
Ik zou jezelf dus tijd geven om de andere hond rustig in te schatten, door Bruno naast je te laten zitten, en hem pas vrij te geven als je denkt dat het goed zal gaan. Maak daarbij ook oogcontact met de andere hond, laat die even weten dat jij er ook nog bent... Verder gaf ik vroeger bij Christo nog wel eens het commando 'ga maar kijken', die kon soms wat schuchterder zijn, en daar reageerde hij dan goed op. Dat zou je dan bij Bruno ook kunnen doen.
Maar terwijl hij bij die andere hond is, loop je dan wel alvast een stukje verder. En zodra je het vermoeden hebt dat het evt. niet goed zou gaan, roep je Bruno en loop je meteen door.
Maar net wat ik zei, ik heb niet alle antwoorden, dit is wat voor mij goed zou werken.
Groetjes,
Linda.