Heb jij ook al iets engs meegemaakt met je hond?

Brody sprong toen die 12 weken oud was de sloot in, er lag heel veel kroos op dus hij dacht waarschijnlijk dat hij erop kon lopen. Er waren daar een hoop zwanen, die gelukkig meteen weg waren door zijn bommetje. Het duurde alleen super lang tot hij boven kwam en op de cursus hadden we gehoord dat honden niet instinctief kunnen zwemmen. Wij meteen naar de sloot rennen en toen kwam die gelukkig boven en zwom hij naar de kant, hem er meteen uitgetild en snel naar huis om op te warmen.

pffff, als ik ff nadenk wel 4 dingen....
Ze had bijv. een keer iets gegeten voor het gras.... Ze kotste alles eruit, dus het ging wel goed, maar ik was helemaal in paniek omdat mijn ouders ook niet thuis waren....
Toen ze nog niet los kon lopen, had mijn vader haar een keer vast, toen een hond haar wou gaan bijten. Mijn vader paniekte een beetje, dus trok Luna gewoon op.... Gelukkig pakte ik Luna toen snel vast zodat ze niet stikte...
Ook toen ze pas net los kon lopen, was ze HEEL hard achter 2 galopperende paarden aan gaan rennen.... Het duurde echt heel lang voor ze opgaf en vrolijk weer terug kwam lopen.....
Wel beken ik dat bij al deze gevallen de schuld bij mij lag, omdat ik het nog nooit had mee gemaakt... Hopelijk ook nooit meer, maar STEL weet ik hoe ik er nu mee om moet gaan

Ik heb eens iets heeeel engs meegemaakt... en gelukkig is het goed afgelopen.

1968 : Ik was 13 en we waren pas verhuisd van Antwerpen naar Sint-Michiels-Brugge. Onze hond, Timmy, toen nog pup, want pas 6 maanden oud liep altijd en overal met me mee. De keren dat ik naar Brugge wandelde met haar, gewoon om er door de stad te lopen en een ijsje te eten zijn ontelbaar.

Maar soms ging ik met andere kinderen en m'n broer naar een kasteeltje in het bos. Dicht bij Ter Groene Poorte. Ik ben er nu al heeeel lang niet meer geweest, maar het kasteel blijkt in 1970 gesloopt te zijn... Dat is een jaar of 2 nadat ik er kwam.

http://www.sint-michiels.be/site/fotos?album=1&gallery=1&pid=20

Het kasteeltje stond leeg en er waren stukken vloer opgebroken waardoor je delen van de voorraadkelders en ondergrondse gangen kon zien.

Soms gingen we in de ondergrondse gangen... maar dan waren we met meerdere kinderen omdat het er zo griezelig was. We wisten ze zelfs te bereiken via een wand achter een schouw.

Op een keer wandelde ik alleen in het kasteel. Ik stond op een balk over de kelders en dacht er plots aan dat ik Timmy niet meer zag. Dom van mij... Ik riep haar naam ! En Timmy kwam aangelopen... vloog op de balk... kon niet meer remmen en viel in de kelder... In het halfdonkere gat zag ik m'n hondje witte border met lichtbruine vlekken roerloos liggen...

Wat ik anders nooit zou durven... : Ik ben de donkere kelders ingerend tot op de plaats waar Timmy lag... Gelukkig stond ze inmiddels alweer op haar pootjes... Ik weet dat het toen heel weinig gescheeld heeft of ik was m'n hondje kwijt. Gelukkig had Timmy niets gebroken en kon ze gewoon met me naar huis wandelen

Ik had 1 keer wat ergs meegemaakt, me chihuahua schrok ergens van en ze ontsnapte van haar riem. We waren toen in een soort park met wegen erom heen waar auto's rijden. Het was heel donker en meestal als ik haar roep komt ze wel maar toen kwam ze niet. Ik begon echt dingen te denken van (onee ze is de weg opgegaan en aangereden. Ik was haar een uur aan het zoeken en ik knielde neer en begon te janken. En ineens was ze daar  Ik was zoooo blij ik pakte haar op en hield haar dicht bij me. Wat was ik opgelucht zeg Pfoee

Net nog, ben me echt helemaal doodgeschrokken :(

Wij zouden gaan eten, ik gaf Mellow ook even een klein kauwstaafje.
Pak haar blik uit de kast, pak er wat lekkers uit, ze huppelt naar haar kussen en likt haar bek af.
Ik sta voor haar, steek mijn hand uit en ze slaat haar voorpootje erin.
Geef haar kauwstaafje en loop weer terug naar de keuken om de overige dingen in het blik te doen en het blik terug te zetten.

Puk komt onder de tafel vandaan en loopt naar de keuken.
En ineens, uit het niets, komt Mellow met een grauw naar de keuken gerend, duikt bovenop Puk (die stond met haar kop tussen Mellow haar achterpoten en met haar kont tussen Mellow haar voorpoten).
Ik slaakte een gil, pakte Mellow beet (het eerste wat ik te pakken kreeg was haar achterkant), gelukkig kreeg ze Puk niet te pakken.

Ik zag zo voor me hoe precies dat zou gebeuren wat er in april ook is gebeurd met Fleur. Met als enig verschil dat Puk dit absoluut niet zou overleven.

Mijn vriend kwam ook snel naar de keuken, stuurde Mellow naar haar plaats, ik heb de uitgespuugde restanten van haar kauwstaafje (ze was nog niet eens klaar met eten dus) opgeraapt en stond te trillen op mijn benen.

Vervolgens 5 minuten zitten janken in de badkamer, gewoon van de schrik.

En ik heb gelijk 'geleerd' dat ik Puk en Mellow niet meer alleen in de kamer kan laten, zelfs niet als ik naar de wc moet.

Puk is niet gewond (dat hadden we dan vast wel gehoord) en Mellow is het hele voorval al lang vergeten, want die begrijpt maar niet dat ze niet naast me mag liggen op de bank.

Ik heb haar al 10 minuten niet aangekeken, ben zó verschrikkelijk geschrokken :(

Wat erg! Je kunt het niet vertrouwen... Maar mischien gebeurt het enkel wanneer Puck komt "storen" als Mellow eet... En dat zal die in het vervolg wel niet meer doen ?

Ow... ik lees nu dat Puck eerst in de keuken was... Moeilijk hoor.

Mellow lag op haar kussen in de huiskamer en Puk kwam kijken in de keuken (altijd als ze denkt dat er wat te halen valt).
Ze is dus niet eens bij Mellow in de buurt geweest, maar die was waarschijnlijk bang dat Puk haar snack-voorraad zou jatten ofzo?

Ik weet het niet, ben in ieder geval verschrikkelijk geschrokken maar wel weer gekalmeerd.

Oooh Cindy wat erg! Altijd schrikken als zoiets gebeurt! Perdie heeft onlangs ook nog eens uit het niets naar de kat uitgehaald en dan was ik ook weer zo hard geschrokken! Weer eventjes minder vertrouwen om haar bij de katten te laten enzo. Nu gaat het weer wat beter maar het blijft toch altijd goed in het oog houden hier...