Vandaag 1 jaar geleden hebben wij twee keer afscheid moeten nemen waarvan 1x leuk had moeten zijn.
Dat was Canela onze spaanse opvanghond die een heel goed tehuis kreeg en we wisten ook dat dit ging gebeuren maar hadden haar eigenlijk al in ons hart gestopt. Maar wat er de nacht en ochtend aan vooraf ging was zo pijnlijk. Misty onze lieve jackrussel van 14 had de avond ervoor lekker buiten gespeelt goed gegeten er was niets aan de hand. Totdat mijn man uit bed ging om te plassen lag ze daar levenloos alsof ze in haar slaap lag maar helaas was dat niet zo ze was overleden zomaar totaal onverwachts geen afscheid helemaal niets. Mijn man en ik hebben huilend bij haar gezeten en in de ochtend onze oudste zoon gebeld die is gekomen en meegereden naar het crematorium. Nog een keer een aai gegeven en gezegt meisje we zien elkaar weer. Dan sta je buiten met de wetenschap dat je in de middag de urn kan ophalen. Nu een jaar later is de pijn er nog steeds WE MIISSEN JE lieve tut.



3 doggies






