hondje met verlatingsangst bij de vliegtuigbagage?

Hallo~!

Ik zit met een probleem. Ik wil in de toekomst (over 2 jaar of misschien wel over 5 jaar) naar het buitenland gaan voor een studie. Het is ook goed mogelijk dat ik na mijn studie daar nog een aantal jaren blijf. 
maar. Ik heb een hele lieve hond die in oktober 2 jaar wordt en hij is ongeveer 10 kg zwaar. Hij heeft echter ook verlatingsangst. Telkens als ik de deur uitloop om voor een tijdje weg te zijn gaat hij huilen. Er zijn dan nog zelfs mensen binnen.. stel je voor hoe erg het is als hij helemaal alleen is. Hoe moet dat als ik hem straks wil meenemen? Hij is jong en het is toch echt mijn hond. Ik ga hem niet achterlaten, dan zie ik hem misschien nooit meer terug... :(
Bij de KLM zijn ze wel gespecialiseerd. Mijn hond wordt met zijn 10 kg geteld als bagage, maar ze krijgen wel eten en drinken op tijden dat ik dat heb aangegeven. Maar ik zal hem niet kunnen zien tijdens de reis.
De reis staat trouwens gepland naar Japan. Een verre reis dus. D:
Ik heb nog geen kennel, maar mijn idee is dus wel een aan te schaffen en hem alvast daarop te wennen en te trainen. Maar ik heb het gevoel dat dat niet genoeg is... Ik wil er zeker van zijn dat hij zich op zijn gemak voelt. We zijn toch een aantal uren bezig.

Iemand ideeën hoe ik hem rustig aan de andere kant van de wereld kan krijgen? Mening, tips, ideeën, ervaringen.. alles is welkom!

Als hij verlatingsangst heeft zou ik hem absoluut niet mee willen nemen in het vliegtuig en ook zeker niet zo'n lange reis.

Je zult dus aan de verlatingsangst moeten werken. Zo te lezen heb je nog tijd zat dus het is wel haalbaar.
Wat heb je gedaan aan het alleen blijven? Hoe heb je dat getraind en wanneer is het mis gegaan?

Lees dit artikel even door:
Verlatingsangst

Zoals ik lees heb je nog wel even de tijd dus in plaats van je druk te maken over hoe die vliegreis in de toekomst zal gaan verlopen ga je eerst eens werken aan die verlatingsangst.

Als de verlatingsangst weg is heb je ook geen probleem meer over een paar jaar.
Desnoods neem je een gt erbij als je het zelf niet voor elkaar krijgt.

Eens met Jacqueline, er is nog niks concreet, leef lekker in het heden en ga nu aan de verlatingsangst werken. Tegen de tijd dat je echt wel zult gaan benje al een stuk verder. In 2 of 5 jaar kan er zoveel veranderen.

Ik zou geen hond met zware verlatingsangst meenemen op het vliegtuig.
Maar je hebt nog tijd!
2 jaar is volgens mij voldoende om hem te leren dat alleen zijn helemaal niet zo eng is.
Werk er aan en schakel (als je door het bos de bomen niet meer ziet) een goede positieve gedragsdeskundige in.
Want je hondje achterlaten voor een paar jaar als je gaat studeren, ik zou het niet over mijn hart kunnen krijgen!

Naar Japan? Wat heb je je hond daar te bieden? Jij zult veel weg zijn voor je studie... Wie past er dan op je hond?

En dan de vliegreis nee ik zou t hele idee echt uit mijn hoofd halen. Voor jouw is t misschien niet leuk maar voor je hondje wel beter....

Heb je geen ouders oid waar de hond kan blijven?

Eerst inderdaad eens nadenken of je tijd hebt voor je hond in Japan. Kun je hem daar goed uitlaten, heb je tijd voor hem, moet hij veel alleen zijn, waar hij dus moeite mee heeft?

Verder is alleen zijn heel erg goed te leren. Zo'n reis naar Japan is verre van ideaal, maar het is voor een aantal jaar. In dat licht zou het moeten kunnen. Tenzij je je hond daar natuurlijk een heel erg trauma mee laat oplopen. Maar het is wel goed te oefenen, net als het alleen thuis blijven.
Ik zou zeggen, ga met een bench aan de slag wat zijn echt zijn thuis wordt. Die kan dan ook mee naar Japan. Zijn eigen slaapkamer met zijn eigen geurtjes enzovoorts.
Neem desnoods een trainer in de arm om je hond helemaal stabiel en 'zen' te krijgen. (of is zen chinees? )

Mag ik vragen hoe oud je bent?
als het nog 5 jaar kan duren ,wie weet wat er over 5 jaar is gebeurt mischien ga je wel helemaal niet weg.
En zo zie je maar waarom je beter geen hond kan nemen als je nog op school zit of als je nog planen hebt om bv een wereldreis van een paar jaar wilt maken.
ik ben nog heel oudewets maar ik vind als je voor een hond kiest moet je er voor staan en niet een ander ermee opzadelen.
Das net als met kinderen nemen,dan moet je je oude leventje van opstap gaan achter je latenmoet je maar weer oppikken als de kids uit huis zijn.
Men moet je verandwoording nemen met zoiets.
maar das mijn mening hoor ,ieder moet hezelf maar weten.

@luna
idd, toen ik mijn hondje net had had ik niet dit plan in mijn hoofd. (of in ieder geval niet zo snel) Maar nu lijkt het toch zekerder dat ik echt ga. Ik hou zielsveel van dat beest, en ik ben niet het soort om hem dan bijv. bij mijn ouders te laten of ergens anders te dumpen... 
Ik moet maar eens mijn best gaan doen en een kennel aanschaffen. Ik zal hem goed moeten trainen, ik weet dat dat heel goed mogelijk is. 
medicatie... Daar ben ik absoluut geen fan van. Stel je voor dat je in het donkere bagageruim zit in een herriemakend vliegtuig en je hoofd is ook nog eens niet goed bij. Ik heb het idee dat ik hem dan juist traumatiseer... nee, hij moet gewoon op eigen poten kunnen staan en zekerder van zichzelf zijn. Alleen dan kan ik de reis goed laten verlopen, en is hij misschien ook voor herhaling vatbaar. 

Bedankt iedereen voor de ideeën/meningen, enz. tot nu toe!  
Het zet mij wel weer aan het nadenken. En dat moet uiteraard ook. 

trouwens @luna, ik ben 17 jaar, tegen de tijd dat ik weg wil ben ik misschien al 19 en anders is het een plan voor in de latere toekomst.  Hoewel ik voor nu mijn zinnen heb gezet om te gaan na mijn middelbare school, maar wie weet.

Er is tegenwoordig medicatie die niet het lijf suf maakt, maar juist het bewustzijn vermindert.
Vroeger werden er voor o.a. oud-en-nieuw vaak spierverslappers gegeven, waardoor de hond nog wel bij bewustzijn was, maar niet meer kon reageren.
De nieuwe generatie van medicijnen vermindert juist het bewustzijn, waardoor ze minder mee krijgen van het lawaai en de omgeving.
Voor mij zou dat zeker een aanrader zijn voor het vliegtuig!

Verder ben ik het met bovenstaande eens dat je best nog aan de verlatingsangst kunt werken.
Niet zozeer voor de vliegreis, maar gewoon omdat het voor jou en de hond beter is

@Luna
Als je alles van te voren moet weten, dan mag niemand meer een hond nemen.
Ze neemt toch haar verantwoordelijkheid?
Ze wil toch voor haar hond blijven zorgen?
Moet ze dan een kans om haar droom te volgen laten lopen, omdat ze eerder voor een andere droom (een hond) is gegaan?

@ Luna, dan moet misschien niemand meer een hond aanschaffen. Je leven kan je niet plannen.
Dingen veranderen, mensen veranderen, ideeën veranderen.
Met een hond moet je je aanpassen.
Vind het al heel wat dat ze zo ver vooruit denkt. Er zijn er zat die de hond allang in het asiel hadden gedumpt omdat er alleen nog maar ideeën zijn.

Meid het komt wel goed.
Trainen, heel veel trainen.
Het is misschien ook verstandig dat jouw vriend een deel van de training overneemt. Dan groeit de band tussen je hond en hem en hangt je hondje misschien minder aan jou.

Je zou ook contact op kunnen nemen met de vliegmaatschappij.
Volgens mij mag een hond tot 10kg mee als handbagage en dan kan ie gewoon bij jullie blijven.
Hij moet dan alleen wel de hele reis ook in een transportbox blijven.
Maar die regeltjes liggen niet bij elke maatschappij hetzelfde. Even goed informeren dus.

Je moet jezelf alleen wel goed afvragen voor je aan dat alles gaat beginnen of je de hond in Japan ook alles kan bieden wat hij nodig heeft.
Daar een studie hebben zal niet makkelijk zijn en je hondje heeft toch de nodige beweging en uitdaging nodig.
Je moet niet egoïstisch zijn omdat jij je hondje niet wilt achterlaten hier bij je ouders ofzo.
Als het beter is voor je hondje dan moet je dat doen. Daar een paar zitten met een hond die compleet gestresst is is voor niemand goed.
Dat is ook wel iets om over te denken

Hoi Eline , ik weet niet waar je woont maar is het mischien een optie om eens een kleine binnenlandse vlucht te maken? en dan bedoel ik financeel? kijk dan kan je je hondje laten wennen met al dat gedoe op het vliegveld, ga je pas over 5 jaar zou je het 1 of 2 x per jaar kunnen doen, of via een prijsvechter op en neer naar spanje niet blijven maar gelijk weer terug vliegen met een volgende vlucht.
tja ik zeg ook maar wat hoor.

Ik zou absoluut niet naar het vliegveld gaan met een hond die gedragsproblemen heeft.
Angst verergert het gedragsprobleem.
Ze moet echt gaan werken aan de verlatingsangst voordat ze ook maar denkt aan vliegen.
Als het een tijd goed gaat met alleen blijven dan kan ze eraan gaan denken om een paar keer het vliegveld te bezoeken en later pas een keer een vliegreis.
En dan nog zou ik ook niet direct terugvliegen maar zorgen voor een overnachting.
1x stress op een dag is genoeg. Je moet het niet pushen.

@Bianca, Djago & Amy en @ luna

Ik heb geen vriend en woon ook niet op mezelf. Ik ga er ook liever niet vanuit dat ik die de komende 5 jaar wel krijg. Het is idd wel een goed idee om hem mee te nemen op een korte vlucht hier in Europa. Ik ben echter niet rijk  en ik bespaar liever mijn geld voor de grote reis. Wij gaan als gezin zelden op vakantie naar het buitenland, maar als dat in de komende 5 jaar dat ik hier ben toch gebeurt zal ik mijn kleine vriend zeker meenemen.  Dan is de stap straks niet te groot.

Als hij bij mij in de vliegtuig cabine mocht zou dat perfect zijn. Hij kan mij dan zien en zal niet gaan huilen. Als ik hem op de kennel train moet dat goed komen. Het punt is zijn verlatingsangst. Maar ik weet zeker dat wanneer ik een kennel heb, ik hem daar gelijk ook op kan trainen (omdat hij erin gesloten kan worden.) Natuurlijk is dat pas de volgende stap, eerst maar vertrouwd raken met de kennel... Ik had op de site van KLM een keer gelezen dat alleen honden van 6 kg of minder in de cabine mogen. :( KLM is overigens de enige die echt denkt aan de dieren die worden geteld als bagage. Ze krijgen speciale airco, en worden gevoed. Andere maatschappijen doen daar niet snel aan. Ik heb tot nu toe alleen nog gehoort van KLM die dat soort dingen doet. Dus als iemand andere maatschappijen kent die zich hierin specialiseren zou ik da graag willen weten.

Als ik in Japan ben zal hij dezelfde verzorging krijgen die hij nu ook al krijgt. Ik zit nu ook gewoon nog op school en ik laat hem dus s ochtends voordat ik weg ga uit, en nadat ik terug ben ga ik voor de lange wandeling. Ik zou graag in de toekomst de straten van Kyoto willen verkennen samen met mijn hond. Ik vind het wandelen een van de leukste aspecten. ^^ Ik maak mij over het leven daar geen zorgen. Alleen over hoe ik daar kom samen met hem. Het laatste wat ik wil is hem hier dumpen.

Maar hoe doe je dat nu dan met zijn verlatingsangst?
Hij moet nu dus ook alleen zitten.

Ik woon nog bij mijn moeder. Op de dagen dat mijn moeder werkt is hij helemaal alleen thuis. In het begin vond hij het vreselijk, maar het gaat nu steeds beter.  Hij is vertrouwd met het huis, maar in het vliegtuig... Daar zal hij niet blij van worden. Hij vindt het niet leuk om alleen te zijn, absoluut niet in omgevingen die hij niet kent. Hij is niet angstig van aard, maar wel onzeker. 
Als ik de deur uit loop is het altijd wel even piepen, af en toe huilen. Hij doet het steeds minder, maar toch.  Ik weet precies hoe hij zal gaan reageren als ik hem moet afgeven om bij de vliegtuigbagage te gaan. Dus ja, ik moet hem echt gaan trainen... 
Ik heb zijn gezeur eigenlijk altijd genegeerd. Ik ga hem absoluut niet troosten erbij.

Je moet een evenwicht zien te vinden tussen troosten en geruststellen.
Daar zit een groot verschil in.
Het is niet erg om steun te geven maar je moet wel grenzen trekken.

Hij moet het vertrouwen krijgen dat je weer terug komt.

Je moet ook zeker niet overdreven uitbundig doen als je thuis komt ofzo.
Het is namelijk heel normaal dat je weer thuis komt.

Hoe pakt je moeder het aan?

Wat de verlatingsangst betreft, hebben de mensen je hier al genoeg tips gegeven denk ik, maar je weet toch dat hij daar 12u in quarantaine moet en dat je zeker moet uitkijken dat alle papieren in orde zijn, anders loopt de quarantaine nog behoorlijk uit en dat is niet leuk voor jou en nog minder voor je lieve hond !

En dan heb je nog geluk, want vroeger, toen mijn Japanse baas terug naar huis ging en zijn Golden vanuit België wilde meenemen, was het 6 maand quarantaine

Maar er komt dus heel wat bij kijken, gelukkig heb je nog tijd om daar over na te denken

Dat gezegd zijnde, ik zou mijn hond ook nooit achterlaten hoor !

Mijn moeder heeft zoiets van: "het is jouw hond" Bekend geval. Zo doen meer mensen het. Het is eigenlijk een hele foute instelling, want een hond heb je gezamenlijk, je vormt 1 'roedel'. Maar ik kan mijn moeder niet echt van dat idee overtuigen jammer genoeg. Degene die de hond uitlaat, heeft getraint, opgevoed, ben ik ook... de rest bemoeit zich er eigenlijk weinig mee. Mijn moeder vind zelfs nog steeds dat ik mijn hond weg moet doen. Maar van dat idee kan zij mij weer niet overtuigen. 
Ik ben zijn baas en ik voel mij ook verantwoordelijk voor hem. Ik zal hem nimmer dumpen.

Mijn hond is heel energiek, en als we weer terug komen is hij dolgelukkig en springt hij op ons. Bij mij doet hij dit niet meer. Mijn moeder zit dan altijd zo van: "Je moet dat beest leren rustig te zijn, hij mag niet op mensen springen!" Zeer fijn dat ze dat zegt, maar het ligt niet echt aan de hond maar meer op de manier hoe mensen de hond begroeten... Dus ik probeer juist de mensen te trainen om mijn hond juist te begroeten. xD Maar daar is ze niet echt tevreden mee.  Maar het werkt wel.. mijn nichtje van 9 weet precies hoe ze hem rustig moet houden, maar volwassenen gaan hysterisch doen en mij de schuld geven. xD
Maar ok, het komt erop neer dat mijn moeder zijn gedrag negeert, of boos wordt op hem. Dat is haar bijdrage. xD


Ja ik weet. Ik dacht zelfs dat dat nog steeds zo was? 6 maanden quarantaine? 
Is het nu 12 uur? Dan ben ik daarover al een stuk opgelucht als dat zo is. xD

Een aantal jaar geleden raakte ik vriend, huis en baan in een paar maanden tijd kwijt. Mijn oom woont in Amerika, al 25 jaar, is ook al een tijdje genaturaliseerd en dus Amerikaan en hij nodigde mij uit daar heen te komen. Ik kon voor hem gaan werken en mocht bij hem wonen totdat ik zelf iets kon betalen. Hij zou ook garant voor me staan.
Maar mijn drie katten en hond had ik dan achter moeten laten. Want (en dat begrijp ik) hij zat niet op mijn dierenbende te wachten.. Hij zou voor mij veel moeite doen, maar dan verwachtte hij van mij ook bepaalde opofferingen.
Ik ben niet gegaan. Heel soms heb ik spijt, want hoe had mijn leven er dan uit gezien? In Californie.. Maar dan kijk ik naar Biko en de katten en dan weet ik weer waarom ik gewoon hier ben

aw. That's so sweet :3 Foolish though, but sweet.
Ik ga niet zomaar naar een ver land. Ik ben bezig met cursussen Japans, Heb een zelfstudie betaald, enz. Ik wil voor opleiding gaan en na mijn opleiding blijf ik daar waarschijnlijk nog wel even. Het maakt niet uit hoe, maar ik neem mijn hond mee. Ja, ik ben echt wel zo egoïstisch.. Ik wil niet hier blijven om hem. Maar ik voel mij verantwoordelijk en ik zal hem ook niet achterlaten vanwege mijn doelen. Hij hoort gewoon mee te kunnen. En we zullen samen (vooral ik) hard eraan moeten werken, om hem niet meer onzeker te laten zijn het moment dat ik de deur uit loop. 

Ik vind je verhaal leuk om te horen... maar wat als je dieren er straks niet meer zijn? Zou je dan wel spijt hebben? Of heb je tegen die tijd al zo'n mooi huisje, goede baan en misschien weer nieuwe vriend dat je juist dankbaar bent of het niets uitmaakt? Wel respect voor je oom, om zoiets aan te bieden.

Wij plannen 2015 naar Japan te verhuizen met ons hele gezin, onze boston terrier incluis. We woonden er reeds eerder( zonder hond) en hebben de ervaring dat je in Japan met een hond echt wel ruimte genoeg moet hebben om hem uit te laten. Japan is niet echt een hondvriendelijk lande honden hangen veelal aan de ketting, buiten, en in erbarmelijke omstandigheden. Anderzijds heb je er ook, net als hier, lieve fanatieke hondenbezitters: zij kozen dan een zeldzaam ras en kochten de hond vaak in het buitenland. de dierenarts ginder kost ook wel meer dan hier.. Wat raad: houd je hond er altijd aan de lijn, ruim steeds de hondepoep op met de nodige zakjes, laat nooit een blaffende hond alleen op appartement want dan komt de politie hem gewoon weghalen..

Wat betreft dat vliegen: ik ben er momenteel zelf mee bezig, veel hangt af van met welke maatschappij je zal vliegen blijkbaar. Ik zoek op het internet naar mensen met ervaring met hondenvluchten. Misschien kan je de verzorger van een vliegtuig ( degene die mee in het ruim zit) opsnorren via je vliegmaatschappij, en hem om uitleg vragen. Onze hond heeft ook verlatingsangst en we gaan naar de hondenschool en werken eraan. Hij slaapt ook elke nacht reeds in zijn gesloten bench en dat gaat prima. Gewoon mee beginnen, de minuten erin geleidelijk opvoeren, de lange weg lukt ook, dat ondervonden we al, en met succes. Een hondenfluisteraar kan je altijd wel helpen met je probleem. Veel geluk met je buitenlands avontuur! Japan is echt de moeite, gewoon doen!

Hallo Yume
Om het allemaal nog ingewikkelder te maken.Waar baseer je de term verlatings angst op? Wat ik uit je verhaal opmaak,is dat je hond de pest er in heeft als hij niet mee mag
Ik heb honden gehad met verlatings angst en nu 1 met de pest er in dat hij niet mee mag.Daar zit echt verschil in.
Die verlatings angst is te trainen.Helemaal vanaf het begin beginnen.De pest erin dat je weg gaat is een stuk moeilijker.Dat behoeft creativietijd.Je geeft aan dat de hond gaat huilen,dat geeft vermoedelijk een probleem in je volgende woonsituatie.Wat kun je je hond bieden in Japan,heb ik geloof ik al voorbij zien komen.Maar is zeker belangrijk om over na te denken.
Gelukkig heb je nog de tijd, veel succes met alle overwegingen.
Maar ik zou er zelf niet aan moeten denken en waarschijnlijk zelfs niet weggaan,maar ik ben dan ook niet jong met van die toekomst plannen/dromen
vr groeten

Wellicht kun je uitzoeken hoe je er met een bus/boot/auto kan komen.. Je zit dan niet met het vliegtuig en kan toch alle kanten op!