"
Ik pak de vragen maar eventjes samen.
Wat het semi-solitair dier anders maakt als een roedeldier is dat het semi-solitaire dier niet in een groep hoeft te functioneren, maar dat wel kan mocht het nodig zijn. Net zoals mensen dus...happy single zijn, maar wel deel uit kunnen maken van een bedrijfsorganisatie. Dagen lang alleen kamperen, maar wel kunnen overleven in een stad met veel mensen. Het voornaamste verschil zit hem denk ik het autonome van het semi-solitaire dier. Het "ik" gevoel en de behoefte om dat, zeker als volwassen dier, te laten gelden.
Wat betreft jouw tweede vraag. Omdat honden (vanuit zichzelf) in groepen leven, maar niet roedels (het verschil is dat de hond autonoom blijft in bijzijn van andere honden, waarin dominantie voornamelijk gericht is op het bezit van bronnen zoals voedsel en teefjes) is het noodzakelijk dat de hond van zijn moeder een goede sociale opvoeding krijgt...dat is noodzaak. Die groepen ontstaan vanwege het samenkomen bij relevante bronnen van meerdere honden.
Het is dus zeker zo dat omgaan met je hond op die manier duidelijkheid verschaft aan de hond over wat je van hem wil, maar is dat ook wat hij van jou wil? Als semi-solitair dier, waarin de "ik" in de volwassenheid een vrij sterke geldingsdrang ontwikkeld, is dat niet logisch. Sterker nog, honden die "vrij" zijn, vormen alleen roedels tijdens het voortplanten, doen dit vrijwillig en als ranghoog (het alfakoppel) Ook hieruit blijkt weer dat als honden roedelverbanden aangaan op vrijwillige basis, ze dat niet als onderdanige/ranglage hond doen.
Ook de moeder en de vader interacteren met elkaar, en daaruit leert een hond wat ranggelijkheid is. Namelijk, we sturen elkaar evenredig vaak(naar gelang de taken die we op ons nemen) en het tonen van initiatief is wisselend.
Op het moment dat de hond bij ons dus de volwassenheid bereikt dan is de Natuurlijke manier van omgang eentje die de hond als ranggelijk benaderd en niet als onderdanig. En daarom vraag ik me dus oprecht af hoeveel plezier je een hond doet met een omgang die hem altijd ranglaag zal proberen te houden. Hebben wij dat nodig om de hond passend te krijgen in deze samenleving, of is dat echt iets wat die hond van ons wil? Ik zelf ben geneigd te zeggen dat het de eerste optie is.
Wijziging: wat betreft het leren van ranggelijkheid bij onze huishonden waarin de reu vaak ontbreekt of geen enkele taak meer heeft, leert men natuurlijk die gelijkheid in de basis van de puppyinteractie, die zich pas gaandeweg ontwikkeld naar een hiërarchie.
In het wild vallen ook die puppy interacties weg met de seksuele rijpheid (tussen de 12 en 18 maanden) de vader en moeder zijn dan al lang weg.
"