zo veel verdriet over me overleden hondje wil graag in contact komen met mensen die dit ook recent hebben meegemaakt !!

ben zo verdrietig me hondje is nu 3 weken geleden overleden ben er kapot van wil graag in contact komen met mensen die dit ook onlangs hebben meegemaakt

Nee ik heb het niet meegemaakt maar ik wil je wel veel sterkte wensen.

Hilde, je hebt drie weken geleden je hond moeten afstaan, logisch dat je daar heel veel verdriet van hebt.

vertel eens wat er aan de hand was met je hondje, en hoe het gegaan is, alleen al het vertellen van je verhaal doet al goed om je verdriet hier te kunnen delen.

vele mensen hier hebben bijna allemaal al een hond moeten afstaan, je verhaal kwijt kunnen hier, helpt.

Lieve Hilde,

3 weken geleden is inderdaad nog zo kort. En heb net je verhaal nagelezen wat er is gebeurd, zo onverwachts ook. En nog vrij jong. Niet eerlijk en heel moeilijk.

Bij mij heeft het geholpen er veel over te praten, hier te schrijven etc..Hoop dat je mensen in je omgeving hebt die zich kunnen inleven in jouw verdriet en gemis en jou daarmee kunnen helpen.

Het is bij mij iets langer dan een jaar geleden. Zo gaat het goed met me, en de laatste paar dagen mis ik haar weer vreselijk. En vind ik zo moeilijk dat ze niet meer in m'n leven is, maar wel heel blij dat zij in m'n leven is gekomen. En dat ik deze onvoorwaardelijke liefde heb gevoeld en nog steeds voel.

Hoe gaat het met je andere hondje? Heeft zij/hij last van dat jullie lieverd er niet meer is?

Sterkte!

Ik begrijp je verdriet heel goed.
Maar het is ook nog zo kort geleden.
Wij hebben het al meerdere keren meegemaakt en het krijgt wel een plekje.

drie weken is inderdaad heel kort ,het is dan niet meer dan normaal dat je nog veel verdriet hebt
ik heb dit ook al twee maal meegemaakt en ja het is nu meerdan twee jaar en nog steeds kan ik niet echt van mijn laatste spreken zonder tranen
nog veel sterkte en geef het tijd om alles te verwerken

Mijn lieve oude hond is enige maanden geleden overleden. Ze was oud en is zelf ingeslapen, waardoor het toch nog overwachts was.
Ik heb het ook al vaker meegemaakt en elke keer weer doet het pijn. Maar het is goed er verdriet om te hebben. Daar hoef je jezelf niet voor te schamen en stop het niet weg. Juist door het zo mee te maken zal het vanzelf een plekje krijgen. Dat weet ik uit ervaring.
Ik heb een mooie foto van haar staan, het kaartje van het crematorium en de dierenarts en het doosje waar haar as in zat. Door er vaak naar te kijken is het me gewoon geworden en draag ik haar altijd met me mee. Vind een eigen manier om ermee om te gaan, wijd een plekje aan je hondje, thuis, in je tuin, zelfs online zijn er plekken voor.
Maar altijd nog als ik over haar praat, en schrijf ook nu, heb ik tranen in mijn ogen. En dat geeft niet.
Sterkte ermee!

Vorig jaar augustus hebben we onze oudste hond in laten slapen, afgelopen juni overleed de tweede, onverwacht terwijl we er niet bij waren. Het is moeilijk en verdrietig, ik kan ze, ondanks dat we nog twee honden hebben, nog steeds vreselijk missen.

Laatst zat ik in de auto en hoorde "Fire and rain" op de radio en dan krijg ik gewoon weer tranen in mijn ogen. Wat ik wel heb geleerd, ik ben verdrietig maar ik ben net het verdriet. Rouwen is goed, hoort erbij en je moet het de ruimte geven, maar je mag ook jezelf de ruimte geven om toch weer door te gaan.

Sterkte,

Mireille

Tjah...het is erg moeilijk hé om dit te accepteren en een plaatsje te geven.
Ik heb ruim een half jaar geleden afscheid moeten nemen van Viktor en ik denk elke dag aan hem en vaak moet ik nog steeds om hem huilen zo erg mis ik hem
Ondanks dat het toch al enige tijd geleden is heb ik het nog steeds geen plaatsje kunnen geven, maar ik hoop dat er een tijd komt dat de scherpe kantjes eraf gaan, zodat ik met een glimlach kan terug denken aan de mooie tijd die we samen hebben gehad.

Ik hoop voor jou dat die tijd ook eens aanbreekt.
Sterkte ermee!

Hallo Hilde,

Vorige week is een van mijn hondjes overleden, vandaag precies een week terug.
Ik had verwacht dat mijn moeder wel even langs zou komen, maar die heeft nu zoiets
ja zet je er maar over heen hoor. En er over praten, diepe zucht hoor je, van daar heb je
haar weer. Dacht ben ik nou zo'n emotioneel wrak? Maar nee, ik lees hier dat je
gewoon je verdriet mag hebben. Dat is zo fijn van dit forum.
Moet me trouwens nog netjes aanmelden, dat doe ik ook echt nog wel...
Ik vraag me zelf ook af wanneer het gemis over zou zijn... en daar helpt mijn andere hondje
heus wel bij, met likken van mijn tranen, en dan zie ik hem weer op zijn plekje kijken/liggen van
waar is ie nou???? Zo hart verscheurend...

Sterkte ermee!!! Ze zeggen tijd heelt alle wonden, maar niet hoeveel tijd dit duurd!

he natasohhhh wat erg ook voor je hoe is dat gebeurd?

vind de reactie van je ma triest maar goed niet iedereen is hetzelfde.mijn ma wist het ook en toen ik op visite kwam vroeg ze niets vond dat maar raar ben er zelf over begonne me vriend zei later
maybe vind ze het moeilijk om erover te praten heb het er maar laten zitten .
is bij mij 4 weken geleden en dit is vandaag voor het eerst dat ik na 4 weken nog niet heb gehuild ben er nog steeds kapot van brand elke avond en als ik opsta naar bedga geef ik kus op zijn urn en een emotioneel wrak so what je verliest je maatje logisch tog dat je zooo verdrietig bent
jammer dat je gast bent want wilde je graag wat sturen dan maar zo 
geloof dat gemis gaat niet ovr  een plekje geven  geloof wel dat verdriet minder zal worden was gewoon kindje
van
 me vind het ook vreselijk kan ik de tijd maar terugdraaien dan had ik in plaats van  9 uur opgestaan was ik om 8 uur opgestaan was dit maybe allemaal niet gebeur



grtjes hilfde

op 26 juni hebben we Daisy moeten laten inslapen.
Daisy heeft jaren in de broodfok gezeten en heeft tohh nog een anderhalf jaar bij ons mogen wonen.
ze had een rotleventje gehad maar heeft bij ons toch nog even een hondje mogen zijn.
Ze is rond de 12 jaar geworden , maar 100 procent zeker weten we dat niet.
We missen haar gezellig heid heel erg.
Maar weet ook dat ze nu lekker rondhuppelt in de hondenhemel hoor.
Ze heeft een leven pijn gehad en is daar nu vrij van!
Daar houd ik me aan vast.
En voel me gezegend dat ik toch die anderhald jaar met haar heb mogen meemaken.