" Wat ik interessant vind is dat er veelal gekeken word naar Hoe een hond (mensen ook hoor, maar het gaat nu over honden) leert, en het Waarom daar een beetje bij vergeten lijkt te worden. Positieve bekrachtiging, negatieve en positieve correcties, zo zitten de meeste gedragsmatige leerprocessen nou eenmaal in elkaar. De clickermethode is daar ook op gebaseerd, was een van Skinner's instrumenten om positieve bekrachtiging goed te kunnen timen.
Maar de vergissing die veel mensen maken is dat de positieve bekrachtiging altijd positief is, en een correctie van welke aard dan ook altijd als vervelend word gezien. Waarheid is eerder dat een hond het konijntje niet laat gaan omdat het snoepje interessanter is. Sterker nog, er zijn maar weinig dingen interessanter dan het ontplooien van eigen initiatief op instinctieve basis. Wat je ziet gebeuren wanneer de hond toch voor het snoepje gaat of voor de "nee" is een keuze die de hond als denkend en voelend wezen maakt. Net zoals wij die kunnen maken. Ook wij, net als honden, kunnen een beloning uitstellen, prioriteiten stellen.
Waarom een hond dus (niet)luistert? Niet vanwege de positieve bekrachtiging, wel vanwege de persoon die de bekrachtiging in handen heeft. Sterker nog, positieve bekrachtigingen zoals wij die gebruiken kunnen voor een hond bij de ene persoon wel interessant zijn, en bij de andere grofweg genegeerd worden (en dat laatste niet altijd omdat die persoon minder waard is voor de hond).
De wereld op zich is een conditionerende leerschool, ook voor ons. Sla je naar die wesp, word je gestoken. Gebruik je die stok om een beer op afstand te houden, overleef je. Zo leert de hond ook hoe de wereld functioneert, dat moge geen raadsel heten (of je er nou voor geleerd hebt of niet, trouwens, in de praktijk snappen we die leerprincipes allemaal, op intuïtief niveau).
De issue echter is dat we bewust kunnen kiezen voor een negatieve ervaring om een ander doel te bereiken, ook wanneer we niet eens zeker of we dat kunnen bereiken of om iets uit te zoeken (staat dat hek Echt onder stroom?) Het gedrag gaat dus voorbij aan de leerervaring en dit is bij honden ook. Waarom luistert een hond dus(niet) op de uitdagende momenten? Omdat jij het aangeeft. Ben jij belangrijk genoeg of niet? Het gebruik van conditionering is in die zin eigenlijk Enorm dominant, je manipuleert namelijk op een psychologisch niveau de hond om te krijgen wat je zelf wil (iets typisch menselijks trouwens) Kun je een hond zo leren om niet te trekken? Vaak wel, maar dat kun je ook doen door met hem te communiceren. En dat is een stuk eerlijker naar de hond toe. De hond zal dan, afhankelijk van hoe hij jou ziet, gedrag gaan laten zien dat niet gebaseerd is op een positieve bekrachtiging, namelijk gewoon omdat hij begrijpt wat jij wil en bereid is je dat te geven. Zoals je ook remt met je auto als je ziet dat een oud vrouwtje over wil steken. Hoef je niks voor terug, toch? Ja, je voelt je daarna goed over jezelf, maar was dat de motivatie? Maak je de berekening: ik stop voor dat vrouwtje, voel ik me ook weer lekker? Ik niet in ieder geval.
Communiceren, niet manipuleren. Het geeft ook een heel nieuwe dimensie aan de verstandhouding. Als mijn hond een kat niet achterna gaat omdat ik "nee" zeg of in mijn handen klap, dan weet ik daarna dat ik heel erg dankbaar mag zijn. De hond begrijpt ten eerste wat ik bedoel en kiest ten tweede ook nog eens gedrag wat ik wel wil.
Het andere interessante is dat we heel veel aandacht besteden aan het inperken van onze honden om een menselijk ideaal te handhaven. De hond mag niet trekken, niet blaffen, niet grommen, niet opspringen, niet in het kruis snuffelen, niet je gezicht likken, niet eindeloos door de kamer slenteren, je niet de hele tijd nalopen, niet achter wild aan, vaak niet eens los, niet op andere honden afgaan, niet binnen plassen, niet, niet, niet. Las in een vorig bericht dat we toch allemaal een "gehoorzame hond willen" En volgens mij is dat nou net wat je niet moet willen.
Misschien eens gaan mikken op een gelukkige hond, die (net zoals wij) gewoon van het leven zelf mag leren en daaruit conclusies kan trekken. Honds gedrag mag laten zien en vrijheid, voor zover hij dit aankan, mag gaan ontplooien. Wat minder bezig met gedrag en wat meer met motivatie. En vooral, dat ideaal eens loslaten en de hond in zijn wezen(waarde?) laten. Krijg je opeens hele leuke beestjes. "
Maar goed , ik ben het toch meestal eens met jouw manier van naar de hond kijken....superantwoord
Want ja hoor, dat wist ik wel.....dat daar een theorie achter zou zitten. Er zit overal namelijk een theorie achter. Alles wat je doet in je leven, daar zit een theorie achter, dus zo raar is het niet.
