We zijn op en zijn tot deze beslissing gekomen zodat ik tot rust kan komen...
Gisteren wilde ik de honden uitlaten en deed precies een stap buiten de deur toen ik de buurhond zag staan met de zoon van de buurman. Alles werd natuurlijk helemaal gek en ging tekeer, dus ik probeerde de honden weer naar binnen te trekken.
Elah werd zo gek van frustratie dat ze als een soort krokodil begon te draaien met haar hoofd en lichaam totdat ze zichzelf uit haar halsband had gedraaid, nou dan komt je ergste nachtmerrie wel uit hoor...
Ze was dus los!
Binnen een paar seconden vloog ze de buurhond aan, die hond had geeneens tijd om te reageren, ze had zijn kop te pakken, hij bloedde aan zijn oog en aan zijn snuit, de zoon van de buurman kon uiteindelijk de hond omhoog houden en ze stonden met zijn tweeën Elah te trappen, ik kon niks doen omdat ik Jentho eerst naar binnen moest krijgen omdat hij door die aanval van Elah ook helemaal door begon te draaien en Elah wilde helpen, op dat moment is 42 kilo behoorlijk zwaar dus die heb ik met moeite naar binnen gekregen en toen kon ik pas naar Elah rennen die inmiddels de hond los had gelaten omdat ze getrapt werd. Elah mankeert helemaal niks, maar die hond dus wel...
Margje zou dit weekend komen maar was vergeten dat ze een verjaardag had in Zeeland en daarna gaat ze op vakantie, dus ik had al tegen haar gezegd, geeft niks joh, Elah is op dit moment wel rustig en dat was ook zo...
Maar ik ben gewoon op, ze is weer helemaal opgefokt en blaft de hele dag aan een stuk door naar alles wat er voorbij komt, iedere hond wil ze aan stukken schuren, iedere voorbijganger lijkt ze tegenwoordig ook wel af te willen maken....
Wij leven hier in stress en spanning en ons levensgeluk gaat steeds beetje bij beetje weg..
Daarom gaat Elah voorlopig naar mijn vriend, ze is helemaal stapelgek op hem en we willen uittesten of Elah rustiger word als ze hier uit de roedel wordt gehaald, we willen ook uittesten of ze in een andere omgeving ook honden aanvalt of dat het misschien zo is dat ze dat alleen hier doet...
Ik heb gisteravond de hele avond zitten janken, was zo geschrokken omdat ik echt dacht dat ze die hond af zou maken, voelde me vreselijk machteloos op dat moment, zo kan het gewoon niet langer...
Denk dat het beter is dat er een tijdje even afstand is tussen Elah en mezelf zodat we allemaal gewoon even wat rustiger kunnen worden...








lijkt me ook vreselijk om te zien dat je eigen lieve knuffelbeest tot zoiets in staat is 