Vorig jaar heb ik eerst die hondenfluisteraar over de vloer gehad, die veel beloofd heeft, en het behoorlijk liet afweten, en daarna is een échte GT mij te hulp geschoten, toen ik helemaal ten einde raad was! Doordat mijn(5jarig) teefje, nu anderhalf jaar hier, onophoudelijk mijn oude, 14,5jr., reu aanviel, en zich daarbij zó vastbeet, dat we haar met z'n tweeen van hem moesten afpellen.
Uiteindelijk moesten we met z'n allen in therapie, ook visite.
Een lange, lange lijdensweg, maar uiteindelijk, was er iets van verbetering, hoewel ze tot de sterfdag van mijn reu, niet samen lós in een vertrek konden zijn, want dan was er van alles, wat haar ineens kon doen aanvallen, als ze wél los waren, droeg zij een muilkorf, om verwondingen te voorkomen.
Toen mijn ouwetje stierf, was zij, vreemd genoeg, finaal overstuur, zat te huilen als een wolf, naast de bench met mijn lieverd, ik heb hem nog een dag thuisgehouden, opdat de overige 2 honden, het teefje en een reutje,(ook een krijgertje, hij was drie toen hij hier driejaar geleden bijkwam) konden afscheid nemen.
Op de dag van de crematie, werd mijn teefje gedekt door de nog aanwezige reu, en dat resulteerde in het valentijnsnestje van 6 meiden.
Twee meiden hebben een geweldig nieuw thuis gevonden, twee zijn besproken, maar door omstandigheden, nog steeds hier, en twee meiden blijven bij mij, waaronder het pupje dat na drie dagen ziek werd, en waarvan de DA dacht dat zij zuurstoftekort had gehad, tijdens de bevalling, vanaf dag drie heeft deze pup elke twee uur het flesje gekregen van mij, en ook zij werd een leuke, speelse pup.
Uit niets bleek nog dat zij bijna was doodgegaan, en zo aanhankelijk als zij was, (tot een week of zes), zo zelfstandig was zij daarna.
Het teefje werd na de bevalling, als eerste een SUPER-mamma, en ook een echte vrijkous, ze kroop bij iedereen op schoot, en echt iedereen was onder de indruk van de verandering, ten goede, van haar.
Voorheen was ze slank, in mijn ogen te slank,maar ze kwam geen gram aan omdat ze zo hyper de pyper was, nu is ze wat molliger, en veel relaxter.
Tot vorige week, toen ik haar tijdens het spelen met twee van de pups, ineens zag verstrakken, zoals ze vorig jaar ook met mijn ouwetje deed, toen ik haar riep, leek ze doof en toen ik haar uiteindelijk draaide, zag ik weer die duivelslichtjes in haar ogen, die lichten dan groen op.
Nu zijn de pups bijna 5 mnd. dus dat ze ze af en toe goed zat is, is niet zo vreemd, maar al gauw bleek dat ze zich uitsluitend richtte op mijn flessepup, ze tracht haar eerst te bestijgen, en klemt haar dan neer, zodra de pup tegenspartelt zal ze haar bijten en weer terugdwingen in haar houdgreep, exact hetzelfde gedrag als destijds met mijn ouwetje, al beet ze hem heel meteen, althans voordat ze de muilkorf om kreeg.
Ik probeer het te negeren, want ik ben bang dat wanneer ik de pup te hulp schiet, de situatie er alleen maar slechter op zal worden, maar de angst is me om het hart geslagen, toen ik die felle ogen van haar zag.
Zal die horror zich nu gaan herhalen, maar dan met haar dochter?
Is het dan toch, ordinaire, jaloezie, of heeft zij tóch een valse inslag?
Ik weet één ding zeker, ik kan dit niet nog eens aan, ben de stress van de vorige keer maar amper te boven, wat moet ik hier nu weer mee, hoe kan ik hier nu het beste op reageren?
Wie weet raad?
Want als ik nu de regels van toen van de GT zou toepassen, zou ik het juist aanwakkeren, want ze is niet zo ver als toen, maar hoe voorkom ik erger?
Help?????!!













