Pebbles is gisteren gesterilliseerd. Alles is gelukkig goed verlopen en we zijn haar gaan ophalen toen ze wakker aan het worden was. Ze reageerde meteen op mij en alles was heel goed verlopen. 
Ik wilde haar maar op 1 plek toevertrouwen om die opperatie uit te voeren, en dat is mijn oude dierenarts bij mijn moeder, waar ze gespecialiseer zijn in platneuzen, en haar leven al eens gered hebben (rattengif gegeten).
Nu is Pebbles daar blijven logeren voor een week, omdat ik het ondoenbaar vond om haar meteen anderhalf uur te laten rijden, en dan overmorgen over en weer (drie uur) als ze net uit narcose komt. Zeker gezien het mooier weer wordt en ze toch last kan krijgen van de warmte in de auto...
Pebbles is in super handen, daar ben ik zeker van. Mams was al versvlees voor haar gaan kopen en was dat mooi in porties aan het verdelen toen ik daar was. Ook krijg ik elke dag meermaals telefoon hoe het met haar gaat en krijg ik haar te zien op de webcam...
Maar toch, het is zo stil, zo saai zonder mijn meisje. Geen wandelingen, geen knuffelsessies (natuurlijk wel met dieter, maar dat is niet het zelfde
) , niet wakker worden omdat er vier zwarte pootjes in mijn gezicht steken, die me nog verder naar de kant van het bed duwen dan de 5cm die ik nog over hebb. Niet begroet worden door kusjes en knorretjes ...
Hoe overleef je dat? Een week zonder hond??
En op zulk moment heb je nog meer dan ooit door hoe graag je je kleine meid wel ziet...
groetjes,
Miora zonder Pebbles.



