Spelen met de kat is soms te letterlijk opgevat?

Cas is nu bijna drie weken bij ons.

Wij hebben al een aantal jaar een kater, Lars. We waren er natuurlijk niet 100% gerust in toen we Cas meebrachten, dus we hebben ze eerst voorzichtig laten kennismaken op neutraal terrein. Lars blies niet en zette ook geen hoge rug op, het viel allemaal heel goed mee. Ook de dagen nadien waren ze eigenlijk al vaak aan het spelen samen, dus we waren blij en dachten dat het wel in orde zou komen.

Ik ben echter een beetje bang dat we van in 't begin te veel toegelaten hebben. Ik heb een beetje de indruk dat spelen met de kat echt letterlijk "spelen met de kat" is geworden, als je begrijpt wat ik bedoel. De laatste tijd vecht Lars niet meer terug en Cas kan hem geen moment met rust laten als hij via het kattenluikje binnenkomt. Het is alsof hij hem helemaal domineert. Op dit moment is Lars nog altijd groter dan Cas: het is een halve Noorse boskat en het is ook niet echt een doetje: hij heeft al meerdere andere katers van zijn territorium weggejaagd. Maar met Cas gaat hij zeker niet voluit en lijkt helemaal geïntimideerd. Ik zou bijna willen dat hij Cas eens goed pijn doet, zonder ernstige gevolgen uiteraard, maar genoeg om een les te leren. En zeker nu hij Cas eigenlijk nog aankan.

Ik wil het spelen niet verbieden, zolang het bij spelen blijft en zolang Lars meespeelt. Maar zoals het nu gaat, heb ik alleen maar medelijden met arme Lars, hij kan zelfs niet rustig meer bij ons binnenkomen zonder besprongen te worden. Cas wordt ook groter natuurlijk, dus ik ben bang dat het een keer verkeerd afloopt. Ik ben sinds enkele dagen bezig Cas even tegen de grond te drukken als hij Lars "terroriseert" - zachtjes, maar wel zo dat hij niet weg kan en geef dan het commando "gedaan". Heel af en toe stopt hij dan wel en dan beloon ik hem onmiddellijk, maar meestal gaat hij er natuurlijk mee door, dus doe ik het gewoon nog eens tot Lars zich in veiligheid heeft gebracht.

Ben ik goed bezig zo en zijn er betere/andere manieren om Cas te leren dat hij niet te ver mag gaan in het spel?

Ik denk dat Cas rangorde spelletjes aan het spelen is met Lars, en dat moet je idd echt afkappen. Ik zou Cas veel gelegenheid bieden om met andere honden te spelen, en Lars duidelijk een hogere rangorde te geven, Lars als eerste eten, als eerste aandacht, mag hoger zitten, enzovoort.

Op zich is er niets mis met Cas' zijn gedrag, alleen kan een kat niets die rangordespelletjes, die snapt er de ballen van.

Als Cas straks iets ouder is, heb je overigens goede kans dat het prima maatjes worden hoor, maar in deze periode zou ik echt duidelijk leiding geven en grenzen stellen.

We gaan binnenkort met Cas op puppyklas en nu hij stilaan wat langer mag wandelen kunnen we ook af en toe een tripje naar de hondenweide maken (wat we later elke dag gaan doen).

Sinds het begin hebben we Lars als eerste eten gegeven omdat we hem sowieso een hogere rangorde wilden geven. Hij zit natuurlijk ook vaak op tafel en op de kast enzo. Maar misschien geven we hem inderdaad wat te weinig aandacht sinds Cas er is. Misschien moeten we hem inderdaad veel meer aandacht geven als Cas het ziet (en als eerste). We zullen daar in elk geval op letten!

Ook een beetje lastig dat Lars een andere taal spreekt. Hij gaat bijvoorbeeld vaak op zijn rug liggen tijdens het spel, da's natuurlijk compleet verkeerde lichaamstaal. Daarom dat ik echt had gewild dat Lars hem bij het spelen compleet zou domineren nu hij het nog kan, zodat Cas er toch wat respect voor krijgt. Het valt misschien niet zo op op de foto bj mijn profiel, maar Lars is echt een reus van een kat!

de kat gaat op zijn rug liggen voor jouw hond ? dan mag tie hem toch wel heel erg, en jouw hond doet hem dan ook geen pijn. want een kat laat niet echt met zich sollen.

jouw hond gaat straks de wandelingen wat langer maken, en als tie daarbij nog lekker kan spelen met anderen laat tie de kat met rust, en inderdaad als het spel uit de hand loopt. of dat jouw hond de kat totaal niet links laat liggen, apart zetten, en ingrijpen.
en jouw hond ziet de kat als zijn speelkameraadje, maar honden spelen altijd veel wilder dan katten, dus ingrijpen en apart zetten, genoeg is genoeg.

willemijn.

Ja, dat is ook de reden dat we er niet echt kwaad in zagen en dat we zelfs blij waren dat het zo goed ging. Als Lars echt zou vechten, met zijn tanden en klauwen "all the way", dan pakt hij Cas gewoon vierkant in. Maar hij laat zijn buik zien en stelt zich dus kwetsbaar op, da's bij katten ook een teken van "ik vertrouw je".

Maar Lars lijkt de laatste week eerder op een stuk speelgoed dan een speelkameraadje. Het is gewoon iets te veel achter de kat jagen geworden. Cas hapt ook altijd naar hetzelfde plekje achter Lars zijn oor en springt er vaak op (een of twee keer heb ik zelfs al gezien dat hij ging rijden op die arme poes), het lijken inderdaad rangorde spelletjes.

Nuja, we zijn Lars nu extra aandacht aan 't geven, vooral veel in 't zicht van Cas, en ook als eerste, zodat Cas hopelijk iets heeft van "hee die hoort ook bij onze roedel en die lijkt volgens de baas boven mij te staan". Ik ben er wel een beetje bang voor dat de uitdagingen van Cas dan juist verergeren, omdat Lars in hondentaal toch duidelijk niet dominant is bij hun spelletjes. Maar ik zie het wel goed komen naarmate Cas ouder wordt, denk ik - we hadden gewoon graag gezien dat hij zich onder Lars zou zetten in de rangorde.