" Lieve Marion,
Heel veel sterkte met het grote verlies van jullie lieve Lara. Het is onbeschrijflijk wat er aan gevoelens door je lijf gieren. Zeker als het zo onverwachts gebeurt. Ik was in begin helemaal geblokkeerd, kon alleen haar laatste 4 dagen van ziek zijn voor me zien. Maar alle mooie en fijne momenten niet, was zo geblokkeerd dat ik mijn hondje denkbeeldig niet eens voor kon zien. Gelukkig komt dat nu steeds meer terug.
Fijn dat je er wel over kan praten. Het rouwproces gaat in fases, tenminste bij mij. Het kan best zijn dat je eerdaags in het niets keihard begint te huilen. Doe wat jij denkt dat goed voor je is, forceer niks. Dit is zo heftig en heeft zijn tijd nodig om waarschijnlijk helemaal tot uiting bij je te komen.
Mijn schatje was ook mijn hondenkindje. Heb ook geen kids, werd opgevoed als een hond maar met de zorg en liefde die je ook kinderen geeft. Dus snap precies wat je bedoelt hoor.
Nogmaals veel sterkte. Mij helpt het vaak als ik me weer heel verdietig voel het hier van me af te schrijven. "
Wat Minoes schrijft is zo helemaal waar...
Er is een tijd van rouwen en het missen van Lara gaat nooit voorbij.
We hebben er ook alle reden toe om een hondje dat ons zo lief was te missen. Wat je na de diepe rouwperiode wel niet mag laten gebeuren is dat je voor altijd het beeld van je zieke hondje in die laatste dagen als "het" beeld van je hondje aanziet en daarmee alle mooie dagen wegveegt. Dat verdienen jullie niet en dat verdient Lara niet. Laat haar in jullie gedachten en in jullie hart verderleven zoals ze was. De gedachte is immers de oorsprong van alles.
Lieve mooie Lara, je blijft de grootste schat van Marion en Dick.