Moet ik Chuck weg doen of niet?

Hallo iedereen.

Dacht ik kom hier voor objectief advies. Hier is het verhaal:

Ik ben 24 jaar, in het laatste jaar van mn bachelor en ga binnenkort in mijn eigen appartement (tijdelijk weer bij mn ouders).
Ik heb altijd als kind een hond gehad (vanaf mn 4de). Toen ik 20-21 was overleed onze gezinshond. Vorig jaar October heb ik toen besloten om zelf een hond te kopen. Er was altijd een gevoel van gemis en toen ik �©�©nmaal aan het rond kijken was kon ik niet meer stoppen.
Ik kwam Chuck op Marktplaats tegen. Het is een boomer (wss kruising jack russel x yorkshire terrier). Hij werd in het gezin waar hij zat verwaarloosd en waarschijnlijk ook mishandeld. Het was een heel angstig en zielig diertje, zijn vacht zat vol met klitten en hij was geelig van de plas omdat hij uren lang zonder uitgelaten te worden in zijn bench zat opgesloten. Waarschijnlijk kreeg hij van de man nog wel eens trappen.

Ik zag wel meteen dat het een schat van een hond was en heb em daar dan toch weggehaald. In het begin was hij overal bang voor, alles wat maar bewoog was eng. En mannen mocht hij al helemaal niet. Hij was ook helemaal op mij gericht en kon niet zonder mij, volgde mij door het hele huis, overal waar ik was was hij. Als ik weg was werd hij depri en gestressed.
Nu een jaar later is hij erg veranderd. Veel minder bang, snuffeld al aan vreemde mannen, helemaal vrolijk. Maar hij is nog altijd wel heel erg op mij gericht. Hij vind mijn ouders ook heel leuk, maar als ik weg ben is hij toch nog altijd beetje down. (Verlatingsangst).

Nu ga ik dus op mijzelf wonen weer en straks ook werken. Dat betekend dat Chuck alleen thuis zit, misschien wel 5 dagen per week 8 uur op een dag. Daarnaast merk ik ook dat mijn eigen vrijheid gelimiteerd word. Ik kan nu nog \\\'s avonds mn ouders bellen dat ik niet thuis kom en bij mijn vriendin of bij vrienden blijf slapen, maar straks dus niet meer.

Ik hou ontzettend van Chuck en hij is echt het perfecte hondje voor mij. Ik voel me echt down alleen al om er aan te denken dat hij weg zou moeten. Het moeilijkste is dat hij dus bindingsangst heeft en ik denk dat als ik hem weg doe en hij weer opeens bij vreemde zit hij er nog sterkere problemen aan overhoudt. Als ik wist dat hij het goed zou hebben vond ik het minder lastig.


Wat moet ik doen? Chuck houden en het beste ervan maken? Zelfs als dat betekend dat hij veel alleen zit en soms bij een hondenuitlaat service thuis moet blijven?
Of is het toch beter om hem ergens anders naar toe te doen? Hoe moet ik dat dan aanpaken? Gelijdelijk meer daar laten blijven tot hij klaar is om mij niet meer te zien?

:s

Hoi,

je moet voor jezelf bedenken wil je Chuck houden of niet?
wil je diep in je hart je hondje houden, dan is er altijd een mogelijkheid.

Als je bij vrienden of je vriendin kan slapen zou ik aangeven dat je wel kan maar dat je wel je hondje mee wil.
En bij je vriendin is dat vrijwel logisch, mochten jullie ooit samen wonen dan woont chuck bij jullie samen.

verder vind ik een uitlaatservice(een goede) een goede optie als het klikt met Chuck.
zo zit hij niet alle dagen alleen en kan hij ff lekker wandelen.

Ben je bereid om de momenten dat je thuis bent in huis dingen met hem te ondernemen?
een spelletje, snoepjes verstoppen,spelen etc?

Als je echt om chuck geeft en je hem eigenlijk niet kan missen is er altijd een oplossing

Zelf heb ik hier dubbele gevoelens bij...........
Erg fijn dat je chuck weer een nieuwe veilige thuis hebt geboden.
Maar je wist zelf toch ook dat de tijd er ging aankomen dat je ging werken. En nu is je maatje er de dupe van............zelf zeg je immers dat je nu word gelimiteerd in je vrijheid.
Een hond aanschaffen vergt een verantwoordelijkheid voor het hele leven van je maatje.........
Denk goed na......
Een moeilijk dilemma wat we helaas te veel zien.
Sterkte met je beslissing.

Sjah dit had je natuurlijk moeten weten voordat je hem in huis haalde.
Daarom zeggen wij hier altijd kijk niet naar het moment maar naar de langere termijn.
Nu is het dus in het nadeel van je hond.
OF hij moet weer weg naar een ander OF hij zit de hele dag alleen.
Allebei natuurlijk niet een goede oplossing.

Ik zou het zo proberen in te delen dat ik een oppas voor de hond zou hebben en hem verder overal mee naartoe nemen.
Geen enkele hond wordt blij van hele dagen alleen zitten dus dat zou ik zelf nooit doen.

We kunnen nu allemaal zeggen dat Raul dit van te voren had moeten bedenken, maar aan de andere kant is Chuck nu wel weg bij die nare mensen en mocht het zo ver komen dat hij naar een nieuw huisje moet, dan denk ik dat Raul daar erg kieskeurig op zal zijn...dus beter af is Chuck zowiezo!

Vinden je ouders het niet leuk om Chuck erbij te houden als jij het huis uit gaat? En dat je dan gewoon vaak op hem gaat passen...

Veel succes met je keuze!

Ohoh wat ontzettend lastig en wat dapper van je dat het belang van je huisdier voorop stelt en er over nadenkt. Ik wil ze de kost niet geven die hun hond aan hun lot overlaten!

Enkele tips:
Op een forum, zoals deze misschien, kijken of er meer mensen in zo'n situatie zitten in de buurt en waar je gezamelijk kunt kijken naar een oplossing. Er zijn ook wel hondenopvang adressen. Bij mij in de buurt is er ook 1 en veel mensen die ik en zijn er te spreken over..

Tja herplaatsen is een mogelijkheid maar wel enorm moeilijk, helemaal met zo'n naar verleden. En je houdt erg veel van hem lees ik al dus dat is natuurlijk ellendig.

Nu ga ik wel wat zeggen wat misschien niet iedereen me in dan af gaat nemen maar ik doe het toch. Hoe zou het zijn als het om een kind zou gaan, zou die ook herplaatst worden? Nu haal ik mij van alles op de hals misschien met zo'n opmerking maar uiteindelijk is in mijn ogen een hond net zo goed een deel van iemands gezin/leven net als een kind. Wat ik hiermee wil zeggen: er is altijd wel een oplossing te bedenken, lekker creatief nadenken voor je kostbare bezit en je beste vriend!

Je schrijft dat je altijd een hond gehad hebt, dan kan het toch niet als verassing komen dat dit wat aanpassingen vraagt mbt je "vrijheid" (al ervaar ik die beperking niet)

Is het geen optie Chuck overdag bij je ouders te laten?
Je kan hem dan toch na je werk ophalen.
Als je bij een vriend of vriendin blijft slapen kan Chuck toch mee?
Succes ermee.

kan je een hond wegdoen ? als je er zo,n grote binding mee hebt ? je hebt je ouders toch nog ? kan je je ouders niet vragen als het jou niet uitkomt om je hond op te vangen, ? je hebt toch al een poos dit hondje, je wist waar je aan begon ? is het een last ? als het geen last is, kan je dan zelf niet wat water bij de wijn niet doen ? thuiskomen na je werk, voor je hond zorgen ?

nee geen kritiek, maar wat je schrijft, het is niet je eerste hond, je hebt de verantwoording genomen, voor dit dier. is er geen oplossing te vinden voor de tijd dat tie alleen moet blijven ? zo heb je als je klaar bent met werken , je vrije dagen toch de verzorging van je hondje ? je hondje is erg gericht op jou, zou je dat je hond aan willen doen ? weer zijn veilige huis verlaten voor onzekerheid ?


of is het toch een last geworden ? dan zou ik voor een goed tehuis zorgen.

Wat goed van je dat je het hondje bij die mensen weg hebt gehaald. Mensen die op je mopperen omdat je nu second thoughts hebt moeten niet zeuren. Je hebt het hondje opgelapt, zowel mentaal als fysiek. Wat is het verschil tussen iemand die het hondje uit barmhartigheid uit zo'n situatie weghaalt, oplapt en herplaats en een asiel wat precies hetzelfde doet? Niks dus.

Wat betreft herplaatsen: dat kan je altijd nog doen. Let wel: één keer herplaatst is er geen weg meer terug. Ik zou zeggen. probeer het eerst met een uitlaatservice of dagopvang. Mijn hond had in het begin ook last van verlatingsangst (komt uit het asiel). Toen ik stage ging lopen ging hij lekker naar de dagopvang. Heerlijk vond hij het daar! Hij rende naar binnen en keek niet eens naar me om. Tegenwoordig gaat hij overdag met de uitlaatservice mee. Hij loopt in een klein groepje honden dat hij goed kent. Mijn vriend en ik werken beiden. Hij is onregelmatige diensten en ik in reguliere diensten. Op mijn werk gaan we naar het nieuwe werken toe. Ik werk dus regelmatig een dag of een middag thuis. Wie weet is dat voor jou in de toekomst ook een optie. Of misschien mag je hem wel meenemen. Op mijn afstudeeradres mocht mijn hond gewoon mee. Hij sliep de hele dag heerlijk onder mijn bureau. Er zijn legio mogelijkheden. Beslis niet te snel hem te herplaatsen. Straks krijg je spijt.

Trouwens, willen je ouders niet deels/geheel voor je hond gaan zorgen? Hun hond is er immers niet meer.

Ik zou een oppasadres proberen te vinden (wie weet je ouders? Of een oudere buurvrouw of -man die het wel gezellig vindt om wat gezelschap te hebben in huis?) waar hij kan blijven op de tijden dat je werkt.
Daarnaast zou ik proberen aan zijn zelfstandigheid te werken, zodat hij wat makkelijker alleen kan blijven en jij 's avonds ook eens weg kan. Dit kan je doen door het alleen zijn opnieuw op te bouwen in kleine stapjes (zoek hier maar eens op het forum naar tips....als het echt heel heel erg is kan dit ook nog met ondersteuning van medicatie gebeuren) en zijn zelfvertrouwen te vergroten (zoek- en geurspelletjes doen) en hem niet heel de tijd achter je aan te laten lopen bijvoorbeeld.

Mocht het echt niet gaan, dan hoop ik dat je een heel goed adres voor hem kunt vinden. Als het zover is, zou ik hem meteen daar laten en niet opbouwen oid want volgens mij zorgt dat alleen maar voor verwarring.

Heel veel succes met je keuze!

Is het geen optie om Chuck bij je ouders te laten?

Ik zie het probleem niet.
Je woont momenteel bij je ouders en studeert. Dan ben je toch ook tijdens de dag van huis weg? En zorgen zij ondertussen voor je hond?
Als je nu op je appartement gaat wonen, kan je toch hetzelfde ritme aanhouden: Je doet 's morgens je hond naar je ouders, je gaat werken, je gaat je hond terug oppikken en gaat naar huis.
Maakt voor de hond toch geen verschil, dan?

Ik zeg dat had je je eerder kunnen bedenken een hond kies je voor zn hele leven en niet voor heel even