Kobus komt uit het asiel en moet nog erg wennen aan zijn nieuwe leven. Hij is enorm onzeker en gespannen en kan weinig prikkels hebben. Hij is gelukkig nog jong ( net een jaar) en ik heb er goede hoop op dat hij, nu hij eindelijk een echte baas en opvoeding heeft, er nog wel boven op komt.
Als Kobus gestresst is ( en dat is hij nogal eens ) zie ik de spanning o.a in zijn poten, opgezette rug- en kraaghaar, gespannen bek en nog zo wat. Ik krijg dan totaal geen vat op hem. Op het moment dat hij wat kalmer wordt gaat hij enorm gapen, rillen en zich uitschudden. Daarna zijn al die stresssignalen weg en is hij weer aanspreekbaar.
Ik heb hem nu zo ver dat ik dat gapen en uitschudden kan oproepen. Ik ga zelf heel hard gapen en maak een uitschudbeweging met mijn hoofd en schouders en Kobus doet mee...
Daarna zeggen we "He, he", en "sjongejonge Kobussie" en is alles weer gewoon. Het ziet er voor een buitenstaander misschien idioot uit, maar het werkt als een trein!