Elke ochtend kwam ik in het park een oude man tegen van 83 met zijn hondje.
Hij had altijd zo'n werpstok met bal bij zich.
En wat ik zo mooi vond de hond was ook niet de jongste meer maar was alleen maar op zijn baas gericht ik stond er wel eens naar te kijken prachtig.
De man liep wat krom had slechte knieen en rug meerdere malen geopereerd.
Maar hij liep elke dag trouw met zijn viervoeter.
Begin december liep ik naar hem toe en we gingen samen op een bankje zitten hij vertelde het verhaal over zijn hond hoe hij aan hem kwam.
Uit Frankrijk meegenomen geboren zien worden en daar gewacht totdat de hond oud genoeg was om mee te nemen. Hij zei het waren boeren in de pyreneen en die zijn niet goed voor die honden.
Wat een prachtige man met zijn verhalen een week later kwam ik hem weer tegen, hij zuchte eens en zei ik heb gisteren te horen gekregen dat ik darmkanker heb maar het is niet uitgezaaid en ik word volgende week al geopereerd.
Ik schrok mij rot en zei jeetje wat erg meneer.
Ja zei hij maar ik ben niet bang om dood te gaan maar mijn hondje he die kan niet zonder mij.
Ik nou die operwgie is zo gebeurd stuk darm weg en straks loopt u weer lekker in het park met u hondje.
We zeiden elkaar gedag en ik wenste hem veel sterkte en geluk met de operatie.
Elke dag keek ik of ik de man weer zag maar nets hoor ik maakte mij zorgen en zag het hondje ook helemaal niet meer.
Toen kwam ik vorige week een andere man tegen die ook vaak met ons meeliep en ik vroeg het hem.
Hij zei wist je het dan niet? Hij is overleden ik trok volgens mij wit weg en moest even gaan zitten.
Ik zei ja maar het was toch niet uitgezaaid?
Nee zei hij maar het ging niet goed na de operatie hij begon ontlasting te spugen? En had hele hoge koorts.
Hij is zijn bed uitgeklommen en zei ik wil naar huis is de gang opgelopen daar in een rolstoel gaan zitten en in de rolstoel overleden.
Wat een triest verhaal hij wilde naar zijn hondje.
Het hondje is nu bij zijn zoon maar is erg mager geworden.
Ik zal deze sterke man nooit vergeten.



3 doggies




