Nou, inmiddels ervaring met de opleiding tot kynologisch instructeur en gedragstherapeut bij Quiebus. Er wordt beweerd dat zij zich als enige baseren op wetenschappelijk onderzoek. Helaas hebben we daar niet zo veel van kunnen ontdekken. Sterker nog, er worden zelfs uitspraken gedaan die bewezen onjuist zijn zoals honden die niet van elkaar zouden kunnen leren. Onze ervaring is dat de lessen absoluut niet didactisch zijn, maar weinig diepgang hebben en deels zijn gebaseerd op de dikke duim van Gerda Doedee, eigenaresse van Quiebus.
De lessen zelf zijn nogal bijzonder. Er wordt een sfeer gecreëerd waarbij mensen niet eens meer vragen durven te stellen. Er heerst zelfs een bepaalde angst voor Gerda en dan hebben we het hier wel over volwassen cursisten. Regelmatig verlaten mensen, soms meerdere tegelijk voortijdig en heel geëmotioneerd de cursus. Gerda gaat nou niet bepaald zachtzinnig om met cursisten en zit daar helemaal niet mee. Ze heeft zoiets van er komen er toch wel genoeg die betalen. Gerda praat echt alles recht wat krom is.
Hoe ziet de cursus voor gevorderd kynologisch instructeur er bijvoorbeeld uit? Je zou verwachten dat cursisten eerst te horen krijgen hoe je als aankomend instructeur een lesuur het beste kan invullen en daarvoor de nodige handvatten aangereikt krijgt. In plaats daarvan wordt er een cursist naar voren gehaald met de mededeling: “ga maar lesgeven, ik (Gerda) zeg wel wat er niet goed aan is”. En zo gaat het alle dagen. Onderdeel val leren is dat je fouten maakt en aan het leren bent hoe het allemaal wel moet. Doet iemand iets niet goed, dan wordt die persoon ten aanzien van de hele groep in felle bewoordingen terechtgewezen! Hele fijne cursus dus. Er lopen dan ook vaak mensen weg, maar daar zit Gerda niet mee. Het geld is binnen en restitutie is volgens de voorwaarden niet aan de orde.
De hele Quiebus draait slechts om één enkel persoon: Gerda! Die heeft het cursusmateriaal geschreven, geeft de cursussen, doet de examens, geeft diploma’s uit, geeft Quiebus licenties uit aan hondenscholen en gedragstherapeuten, erkent zichzelf (niemand anders doet dat namelijk), en is zelf ook nog het klachtenbureau. Kortom de slager keurt z’n eigen vlees. Quiebus heeft echt geen enkele onafhankelijke erkenning.
Er zijn verzekeringen om ziektekosten van dieren te dekken. Die dekken vaak ook kynologisch gedragstherapie mits die therapeut over de juiste diploma’s beschikt. Roep je de hulp in van een door Quiebus opgeleide therapeut, dan zal je de rekening echt zelf moeten betalen.
Op de site was te vinden dat Quiebus al twintig jaar cursus geeft. Via Barneveld zouden zich jaarlijks zo’n 1500 cursisten aanmelden. Even kort door de bocht, dat zou betekenen dat in 20 jaar er 30 duizend cursisten daar hun opleiding hebben gehad. Is het dan niet verbazingwekkend dat er volgens de site niet meer dan 25 Quiebus erkende hondenscholen zijn en nog geen 35 kynologische gedragstherapeuten?
Het is jammer dat het vaak zo lastig is ervaringen met opleidingen te vinden. Hopelijk helpt dit verhaal enigszins. Met werkelijk de beste wil van de wereld is het echt niet mooier te maken dan dit. Jammer dat we het zelf niet eerder wisten, dan hadden we nooit, maar dan ook echt nooit gekozen voor Quiebus. Inmiddels zijn we bij DogVision helemaal opnieuw begonnen. Daar zitten mensen die werkelijk goed en vaak universitair zijn opgeleid en ook verbonden zijn aan universiteiten. Didactisch gezien zijn de lessen ook dik in orde, als cursist krijg je respectvol alle aandacht, en de lesstof is goed onderbouwd. Ook de meest recente wetenschappelijke inzichten zijn erin verwerkt. Wat ons betreft is DogVision een aanrader. Over andere opleidingen zoals Martin Gaus hebben we geen ervaring en geen mening. Wellicht dat anderen eens over hun ervaringen willen schrijven.