Wat een jaar, 2011 is zonder twijfel het meest zwarte jaar in mijn leven geweest.
Het afscheid van mijn 3 oude knarren,mijn hoogbejaarde hondjes in net geen 13 maanden tijd, heeft er behoorlijk ingehakt.
De komst van mijn meissie, waar ik me zo op had verheugd, werd, omdat ze 'n behoorlijke rugzak meedroeg, een nachtmerrie.
En een hondenfluisteraar die me mijn laatste centen afhandig gemaakt heeft met loze beloftes.
Maar het was ook het jaar waarin mijn zoon trouwde, mijn kleindochter voor het eerst "oma" tegen me zei, en een hondengedragstherapeute die, bijna voor niks, mij heeft bijgestaan toen ik het allemaal niet meer zag zitten, HULDE, nogmaals, je bent een schat, en toen ik dacht dat het niet meer erger kon, werd mijn meissie ook nog eens gedekt door mijn eigen reu, het baasje had maar "even niet opgelet".
Ik heb vurig gehoopt dat "het" met een sisser zou aflopen, maar wist eigenlijk diep van binnen, dat dat er niet in zou zitten.
We zijn nu bijna uitgerekend, en hoewel ik absoluut niet blij was, dat het zo liep, komt dit nestje precies op tijd.
Mijn meissie draagt met verve, ze heeft een trotse houding, loopt te showen met haar kogelronde buikje, en het allerliefst komt ze in mijn armen liggen, buikje omhoog, en laat mij spelen met haar, ongeboren, kroost.
Zo weet ik dat, als ik mijn hand aan de linkerkant van haar buikje leg en zachtjes wrijf, er eigenlijk meteen een bobbel tegen mijn hand aan gaat drukken, zodra ik stop met wrijven, aan de rechter kant komt er pas veel later een reactie, deze bobbel drukt niet, maar bonkt, een wat ongeduldig bobbeltje, helemaal verliefd ben ik op dat buikje, en de bobbeltjes, ik laat geen gelegenheid onbenut.
Mijn meissie geniet, en laat geen gelegenheid onbenut.
En dit meissie geniet ook, met volle teugen, maar kan het af en toe niet laten, om even naar de 4 urnen op het kastje te kijken, ja, het leven heeft weer een beetje glans, het nestje moet geboren worden, op, of rond de dag dat mijn lieveling, het laatst overleden hondje, jarig zou zijn, hij zou 15 geworden zijn, en het voelt alsof hij me wil laten weten, het is goed zo......
2012 gaat een goed jaar worden, toch?














