Toen we Vlad gingen halen dacht ik even aan mn 3 gezapige katers,lekker lui en ongestoord.Ze wisten niet wat hun boven het hoofd hing! Eenmaal thuis(na uitvoerig met de fokker en Vlads pa en ma kennisgemaakt te hebben)hebben we Vlad neergezet en hem laten verkennen.Dus ook de 3 katers,was wel lachen hoor,zo;n klein onbeholpen mormeltje werdt van kop tot teen onderzocht.Tja maar dat kleine Vladje kon bewegen en al snel was het raak,de eerste aanvaring en een pets op zn neusje.Na veel aftasten van allebei de kanten is alles goed gekomen .En nu 10 mnd later,ligt Vlad heerlijk lui op het kleed met zn 3 maten lekker tegen hem aangekruld.T enige waar ze het nog niet zo mee eens zijn is dat hij hun eten ook nog wel eens laat verdwijnen
hoe zou dat nou komen?
