Labradoodle

Een labradoodle heeft van de labrador retriever dat iedereen zijn vriend is, en van de poedel dat hij snel doorheeft wat je bedoelt. Van allebei heeft hij iets komisch: leden noemen hun doodle op het forum een beetje een clown, die goed luistert maar ook graag maf doet.

Welke kant de overhand krijgt, verschilt per hond, zelfs binnen één nest. Op HondenPage hebben 81 baasjes een labradoodle op hun profiel, en op het forum vertellen ze geregeld hoe verschillend die zijn: in één huis lijkt de een op een labrador en de ander op een poedel.

Het Royal Veterinary College legde in 2026 de baasjes van 583 labradoodles een vragenlijst over gedrag voor, en vergeleek ze met labradors en poedels. Naast een labrador was de labradoodle sneller opgewonden, lastiger te trainen, vaker bang voor geluiden en onbekende dingen, en minder goed alleen. Naast een poedel viel hij juist mee: minder bang voor vreemden en andere honden, en minder snel agressief tegen zijn baas of andere honden.

Als waakhond stelt hij weinig voor. Hij blaft als de bel gaat en staat daarna kwispelend bij de deur.

Een labradoodle is op zijn best bij mensen die er graag op uit gaan. Hij loopt elke dag een uur of langer mee, ook in de regen, en veel labradoodles springen zonder aarzelen de sloot in. Wie graag traint, heeft aan hem een snelle leerling.

Bij wie hele dagen van huis is, gaat het vaker mis: alleen zijn is zijn zwakke plek (zie Opvoeding). Ben je allergisch, dan is hij geen oplossing (zie Verzorging). En wie precies wil weten hoe zijn pup er volwassen uitziet, is beter af met een rashond met stamboom.

Met jonge kinderen is vooral het eerste jaar pittig. Een standaard van vijf maanden weegt al gauw vijftien kilo en heeft nog geen idee hoe sterk hij is. Eén blije begroeting en je peuter ligt op de grond. Met oudere kinderen die meetrainen is hij op zijn plek. In een appartement past een mini of medium beter, al wil ook die elke dag rennen. Als eerste hond is hij te doen, met hulp: een puppycursus en iemand die je voordoet hoe je de vacht tot op de huid borstelt.

Hoe oud wordt een labradoodle?

Een labradoodle wordt gemiddeld 12 tot 14 jaar.

Kleine honden worden gemiddeld ouder dan grote, dus een mini haalt vaker de bovenkant dan een standaard. Een enkele wordt vijftien. Het gewicht heb je zelf in de hand: veel labradoodles eten net als labradors alles wat los en vast zit.

Welke testen moeten beide ouders hebben?

Wat de rasverenigingen van labrador en poedel van hun eigen fokdieren eisen. Een labradoodlefokker is daar niet aan gebonden, dus vraag er zelf naar.

• Labrador: heupen (HD), ellebogen (ED), oogonderzoek (ECVO) en een DNA-test op PRA, een erfelijke vorm van blindheid.
• Grote poedel (standaard): de heupen, elk jaar oogonderzoek en DNA-testen op PRA (prcd en rcd4), von Willebrand type 1, neonatale encefalopathie en degeneratieve myelopathie.
• Middenslag- en dwergpoedel (mini en medium): de knieschijven (patella-luxatie), elk jaar oogonderzoek en dezelfde DNA-testen op PRA en degeneratieve myelopathie; bij de middenslag ook de heupen.

Von Willebrand, een erfelijke bloedingsziekte, komt via de grote poedel binnen: bij een standaard hoort die DNA-test erbij. PRA en het oogonderzoek staan bij beide ouderrassen op de lijst, en daar beschermt kruisen niet tegen. Voor de ziekte van Addison, die bij poedels vaker voorkomt, bestaat geen DNA-test. Vraag of het in de familie zit.

Hoe lees je de uitslagen van de ouders?

Je wilt HD-A of HD-B zien, ED vrij en een oogonderzoek met de uitslag vrij dat bij de dekking niet ouder was dan een jaar.

• Heupen: A is de beste uitslag, B een overgangsvorm. De Poedelclub laat fokken met A en B, met C alleen naast een A. Bij de ALAEU zie je soms een getal: een laxiteitstest (zoals PennHIP), verplicht voor fokhonden geboren sinds augustus 2025; vanaf 0,60 mag er niet mee gefokt worden.
• Ellebogen: alleen vrij is goed. Bij de ALAEU heet dat "OFA negative".
• Ogen: het formulier van de ECVO-oogarts is een jaar geldig. Vraag dus naar de datum, niet alleen naar het woord vrij.
• DNA-testen: vrij of drager. Eén drager is geen ramp als de andere ouder vrij is; twee dragers horen niet bij elkaar.

Een oogarts in Breda bekeek de oogformulieren van 1.182 Nederlandse labradoodles uit 2014 tot 2024 (Frontiers in Veterinary Science, 2026). Bij 7,8 procent vond ze een (waarschijnlijk) erfelijke oogafwijking, vooral resten van het pupilvlies en extra wimpers; staar bij een half procent. Ook epilepsie komt voor: het Expertisecentrum Genetica van de Universiteit Utrecht beschreef in 2024 veertig labradoodles met epilepsie. De eerste aanval kwam meestal rond twee jaar, stress was de vaakst genoemde aanleiding, en de meeste honden hadden genoeg aan één medicijn of geen.

Is een kruising gezonder?

Nee, een labradoodle is gemiddeld ongeveer zo gezond als zijn ouders, met een paar eigen zwakke plekken.

Het Royal Veterinary College vroeg in 2024 de baasjes van 9.402 doodles en ouderrassen naar hun gezondheid. Tussen labradoodle en labrador scheelde het bij 52 van de 57 aandoeningen niets. Volgens hun baasjes hadden labradoodles wel minder vaak last van heupen of ellebogen dan labradors, maar vaker een oorontsteking. Tegenover poedels hadden ze minder vaak een losse knieschijf, maar vaker allergieën, braken en diarree.

Een labradoodle-pup kost in Nederland meestal tussen € 1.250 en € 2.500.

Dat is meer dan het LICG in 2025 gemiddeld vond voor een pup zonder stamboom: € 1.080 online gekocht, € 1.300 bij een beroepsfokker. Ook voor pups van ongeteste ouders wordt de bovenkant gevraagd. Een stamboom krijg je niet, want het is geen erkend ras; een Australian krijgt een afstammingsbewijs van zijn eigen vereniging.

Wat kost een mini labradoodle?

Ongeveer hetzelfde als een grotere; een kleine maat maakt de pup niet goedkoper. De ALAEU noemt voor een Australian labradoodle één gemiddelde prijs, € 2.000 tot € 3.500, zonder onderscheid tussen mini, medium en standaard.

Per maand ben je rond € 80 tot € 200 kwijt, afhankelijk van de maat en of je hem verzekert. Het LICG rekent voor voer en de gewone dierenarts gemiddeld € 710 per jaar, zonder verzekering en trimsalon. Die salon vergeten mensen vaak: om de zes tot tien weken een beurt, en een standaard kost daar meer tijd, en dus meer geld, dan een mini.

Maat en vacht kies je al met het nest: vraag welke generatie het is en welke poedel erin zit (zie Uiterlijk). Een mini is eerder uitgegroeid dan een standaard, die er een jaar of langer over doet. Wie op het forum naar een goede fokker vraagt, hoort van leden: ga langs en kijk hoe de pups opgroeien.

Waar let je op bij het nest?

Eerst op de papieren van vader en moeder (zie Gezondheid), pas daarna op de pups zelf.

• Vachtgen: sommige fokkers laten de ouders testen op het gen voor het baardje (furnishings). Dan weten ze of er pups met een gladde labradorvacht in het nest kunnen zitten. Bij de ALAEU moet minstens één ouder vrij zijn van die "improper coat".
• Het koopcontract: een pup van een Australian-fokker gaat bijna altijd "onder contract" weg. Vroeger werden de pups al gecastreerd voordat ze werden opgehaald, herinneren leden zich op het forum. Volgens de fokregels van de ALAEU mag dat niet meer: de koper laat de hond vóór achttien maanden castreren of tekent een fokverbod.

Bij een fokker van een vereniging sta je vaak eerst op een wachtlijst, soms met een aanbetaling, maar er komen ook geregeld nestjes vrij met nog plek. Omdat de naam niet beschermd is, wordt er ook veel zonder testen gefokt (wat is broodfok?).

Kun je een labradoodle via herplaatsing, het asiel of KNGF krijgen?

Ja, via herplaatsing of een asiel, maar zelden via KNGF Geleidehonden. KNGF werkt naar eigen zeggen voornamelijk met de labrador retriever, de golden retriever en de Duitse herder, of kruisingen van die drie.

KNGF zoekt soms een thuis voor een jonge hond die de opleiding niet afmaakt, ongeveer 1 tot 2,5 jaar oud, of voor een hond met pensioen. In november 2026 was de wachtlijst voor adoptiehonden gesloten. Ook op het forum zoeken baasjes geregeld een nieuw thuis voor hun labradoodle.

Een labradoodle pikt snel iets op, maar raakt ook gauw opgewonden. Hoe dat eerste jaar echt verloopt, lees je in de 153 forumtopics over de labradoodle. In 2014 volgden leden een pup maandenlang week voor week met foto's. Toen hij ging grommen als iemand hem op de bank wakker aaide, kreeg zijn baasje vooral dit advies: laat een slapende hond met rust en geef hem een eigen plek waar niemand aan hem zit.

Ook een pup van negen weken die blaft, gromt en zijn mensen in handen en benen bijt, is meestal doodmoe. Leg hem een paar keer per dag te slapen. Een jonge labradoodle begroet iedereen met zijn hele lijf: leer hem dat aandacht komt als zijn vier poten op de grond staan.

Verveelt hij zich, dan moeten de wasmand en de plinten het ontgelden. Apporteren, neuswerk of behendigheid houden de poedel in hem bezig, en daar is hij op zijn leukst.

Hoe lang kan een labradoodle alleen zijn?

Een volwassen labradoodle die het rustig heeft geleerd, kan een paar uur alleen blijven, maar hele werkdagen zijn te lang.

Bij deze kruising gaat alleen zijn vaker mis dan bij een labrador (zie Karakter). Begin er in de eerste week mee, met minuten in plaats van uren. Ga pas weg als hij gewandeld heeft, met iets te kluiven.

De vacht kost de meeste tijd. Een wol- of fleecevacht verhaart weinig, dus losse haren blijven erin hangen en vervilten als je ze er niet uit kamt. Borstel hem een of twee keer per week tot op de huid en haal er een kam door: waar die blijft haken, begint een klit, meestal achter de oren, in de oksels of onder de halsband. Een waterblazer droogt de vacht en blaast los haar weg.

Schrik niet als hij na een flinke borstelbeurt op een wolk lijkt. Borstelen trekt de krullen en strengen uit elkaar; een nat rondje of een pufje water uit de plantenspuit, en ze draaien zich weer in elkaar.

In het eerste jaar maakt de puppyvacht plaats voor de volwassen vacht, en dan vilt het haar sneller dan ooit. Zit hij helemaal in de klit, dan gaat het scheerapparaat erover. Om de zes tot tien weken gaat hij naar de trimsalon. Hangende oren vol haar houden vocht vast: kijk elke week of ze schoon zijn, zeker na het zwemmen.

Een volwassen standaard wil één tot twee uur per dag op pad, een flink stuk los; een mini minder, maar een schoothond wordt het nooit.

Verhaart een labradoodle, en is hij hypoallergeen?

Een labradoodle met een wol- of fleecevacht verhaart weinig, maar hypoallergeen is geen enkele labradoodle.

Onderzoekers van de Universiteit Utrecht maten in 2012 het belangrijkste hondenallergeen (Can f 1) bij 196 honden van zogenaamd hypoallergene rassen, waaronder labradoodles, en bij 160 andere honden. In het haar van de "hypoallergene" groep zat er juist meer van. In het stof op de vloer van labradoodlehuizen zat wel minder; in de lucht was er geen verschil. Het LICG noemt de labradoodle daarom bij naam als ras dat niet minder allergenen aanmaakt.

Ben je allergisch, ga dan een paar keer lang op bezoek bij volwassen honden uit dezelfde lijn, en neem pas een pup als je daar niets van merkt. Een pup na een paar weken terugbrengen, als het hele gezin al aan hem gehecht is, is verdrietig voor iedereen, ook voor de hond.

Er is geen rasstandaard, dus wat een labradoodle is, verschilt per fokker. Alle maten samen lopen van 35 tot 61 cm schofthoogte en van 7 tot 35 kilo. "Middelgroot" in het raspaspoort geldt dus voor de medium: een mini is een kleine hond, een standaard een grote.

Hoe groot wordt een mini, medium of standaard labradoodle?

Een mini wordt 35 tot 42 cm hoog, een medium 43 tot 51 cm en een standaard 53 tot 61 cm.

Achter een mini of medium zit een middenslag- of dwergpoedel, achter een standaard een grote poedel. Een "toy" of "dwerg" labradoodle is meestal een kleine mini; vraag dan naar de maat van beide ouders.

Wat betekenen F1, F1b en multigeneratie?

Ze zeggen hoeveel poedel er in de pup zit, en dus hoe voorspelbaar zijn vacht wordt.

• F1 (labrador x poedel): bijna allemaal een baardje en wenkbrauwen, maar de vacht loopt uiteen van steil tot golvend. Veel F1's verharen.
• F1b (F1 x poedel): ongeveer driekwart poedel, vaker krullend en minder verharend.
• F2 (F1 x F1): de grootste loterij. Gemiddeld een op de vier pups erft geen baardje en krijgt een gladde labradorvacht.
• Multigeneratie: al generaties onderling gefokt; deze honden lijken het meest op elkaar.

De vacht is wol (dichte krul, zoals bij een poedel), fleece (zacht en golvend) of haar (steil of ruw, verhaart). Fokkers van Australian labradoodles maken bij fleece nog onderscheid: open fleece hangt in losse, golvende strengen, curly fleece in gedraaide. Een goede wol- of fleecevacht is overal even lang en heeft geen dikke ondervacht zoals een labrador.

Wat is het verschil met een Australian labradoodle?

Een Australian labradoodle is geen losse kruising van labrador en poedel, maar een lijn die sinds 1989 in Australië is opgebouwd, met ook spaniëls erin. De honden lijken daardoor meer op elkaar en verharen minder dan pups uit een gelegenheidskruising.

Australian labradoodles hebben hun eigen verenigingen, met een eigen register en eigen fokregels, zoals de ALAEU (Australian Labradoodle Association Europe) en de WALA. Wat hun fokregels eisen, staat bij Gezondheid. Of ze ook rustiger zijn, daarover zijn leden het oneens.

Welke kleuren heeft een labradoodle?

Een labradoodle kan crème, abrikoos, goud of karamel, rood, zwart, bruin (chocolade) of wit zijn, en ook bont: wit met vlekken, bij fokkers parti of multicolor genoemd. Merle (gemarmerd) komt in geen van beide ouderrassen voor en wijst bijna altijd op een ander ras in de lijn. De goldendoodle is dezelfde kruising met een golden retriever in plaats van een labrador.

In 1989 zocht Wally Conron, fokleider bij de geleidehondenorganisatie in het Australische Victoria, een geleidehond voor een blinde vrouw op Hawaï wier man allergisch was voor honden. Zo vertelt Conron het zelf: hij kruiste een labradorteef met een grote poedel en stuurde haar en speeksel van de drie pups naar Hawaï. Op één van de drie, Sultan, reageerde de man niet. Sultan werd geleidehond, de andere twee niet. Omdat gastgezinnen geen kruising wilden opvoeden, bedacht Conron een pakkende naam; daarna wilde iedereen er een.

Begin jaren negentig fokten twee Australische fokcentra, Rutland Manor en Tegan Park, verder met labradoodles. Volgens eigen zeggen kruisten ze Engelse en Amerikaanse cockerspaniëls, de Ierse waterspaniël en later de soft coated wheaten terriër in; zo ontstond de Australian labradoodle. DNA-onderzoek uit 2020 (PLOS Genetics) vond in de geteste honden vooral poedel, bij een deel een klein beetje cocker, en geen spoor van de Ierse waterspaniël.

Conron zei later spijt te hebben: hij had een doos van Pandora geopend en een monster van Frankenstein gemaakt, vanwege de gezondheidsproblemen door gewetenloze fokkers. Leden van HondenPage praatten daar in 2014 over in het topic spijt van labradoodle.