"
Ja, ik snap de emotie. Het is ook niet leuk.
Maar nu even rationeel:
Hoe kom je dan aan het meest geschikte middel? Ik neem even als voorbeeld een nieuw antibioticum. Stel ik wil dat ontwikkelen want er komen steeds meer resistente bacterien, zowel bij bv honden (die hebben hun eigen MRSA variant, de MRSI) als bij mensen.
Dus ik wil iets ontwikkelen tegen een bacterie die lelijke huidinfecties geeft en bloedvergiftiging. Stel: als ik bij die bloedvergiftiging geen goed middel heb, gaat 90% van de honden dood. Heb ik wel een goed antibioticum, gaat nog maar 10% van de honden dood.
Ik ga achter de computer zitten en ontwerp een molecuul dat zou kunnen werken. Dan ga ik naar het laboratorium en kijk of de bacterie er dood van gaat. Ja, dat lukt bij concentratie XX. Dan ga ik naar weefselkweken en kijk of het middel schadelijk is voor cellen van dierlijke oorsprong. Dat lijkt mee te vallen, alleen als ik 20x concentratie XX test zie ik weefselschade optreden.
Ik heb nu een veelbelovend stofje dat werkt bij concentratie XX maar dan mogelijk schadelijk is bij concentratie 20maalXX.
En nu? Moeten we nu op zoek naar honden met die infectie om die te behandelen en kijken of ze het overleven? Maar ik zie in de klinieken in de regio ongeveer 20 honden per jaar met zo'n infectie. Ik behandel er 5 en ze gaan allemaal dood. Werkt mij stofje dan niet? Hmmm. In een van de honden werd concentratie XX misschien niet gehaald, een van de andere honden had nierproblemen en onverwachts bleek dat mijn stofje dan een veel hogere concentratie had, dus 30xXX haalde en de hond kreeg een epileptisch insult ... dus nu zijn er 5 honden dood en weet ik nog niks. Iedereen is huiverig geworden want ik heb wel een stofje maar niemand weet welke dosis veilig is, welke aanpassing ik moet doen als de nieren het niet goed doen, hoe ik aan moet passen een gewicht van de hond...
Dus voor ik het bij zieke honden kan gaan gebruiken, moet ik meer weten.
- hoe hoog moet ik doseren om een goede spiegel te krijgen op de plek waar de infectie zit maar ook niet te hoge doseringen krijgen
- moet ik het aanpassen als de nieren of lever het niet goed doen
- is het middel wel veilig (en dat is heel moeilijk testen in zieke mensen of dieren, juist omdat ze al ziek zijn is het onderscheid tussen bijwerkingen en verschijnselen die al bij de ziekte horen moeilijk te maken)
Dan moet je dus toch naar een levend wezen in alle complexiteit. Je kunt schattingen en aannames doen, maar er blijft zoiets als biologische variatie.
Stel dat ik dan iets heb waarmee ik verder kan, kan ik het dan op zieke honden gaan proberen? Het lastige daarvan is dat je moet vergelijken, de ene groep met de andere of het werkt en of het beter is dan bestaande therapie. Dat kan je in een direct onderzoek doen op zieke mensen. Kost wel heel veel tijd. In die tussentijd is een middel niet beschikbaar.
Een van de redenen om het experimenteel te doen en dus dieren ziek te maken (en een enkele keer ook mensen, bv bij het onderzoek naar de effectiviteit van een malaria vaccin zijn vrijwilligers besmet met malaria) is om sneller te weten of het werkt. Als ik in het voorbeeld van de ab in een keer 20 honden besmet en ze overleven het allemaal, heb ik binnen een paar weken het antwoord dat het middel misschien wel eens een doorbraak zou kunnen zijn. Wacht ik, tot ik de 20 honden heb die in een jaar deze infectie zouden kunnen krijgen, dan ben ik een jaar verder...
Weet je, het is zo'n complex geheel... "
Ik snap helemaal wat je bedoeld, bedankt ook voor de heldere uitleg en je hebt ook wel gelijk, en nu komt de "maar"; ik vind een ab testen toch wel heel wat anders dan een pacemaker.. Zo'n enorm zware operatie, het herstel en dan nog weken of zelfs maanden van pijn, hartinfarcten en alle daaruit voortvloeiende schade om dan vervolgens afgemaakt te worden. Ik vind dat echt bruut. In mijn ogen zijn de mensen die dat zo'n dier aan kunnen doen, net zo slecht als broodfokkers. Het enige verschil zit 'm in de motieven... de wetenschappers hebben dan nog nobele bedoelingen, namelijk zieke mensen helpen, maar de manier waarop vind ik zo verschrikkelijk fout op zoveel verschillende fronten..
En ik ben zelf hartpatiënt he.... ik realiseer mij heel goed, dat met mijn huidige klachten en mijn genen van zowel vaders als moeders kant, een pacemaker mij misschien ooit het leven zal redden.. Maar ik moet wel zeggen, dat ik misselijk word bij die gedachte.. en niet voor mijzelf, maar vanwege die dieren die daarvoor hebben moeten lijden en sterven, in naam van de medische wetenschap..
Dat ik dan een ding in mijn lichaam zal hebben, waar binnenkort al die dieren voor misbruikt worden, want dat vind ik het; misbruik .....
en ik blijf het raar vinden dat er anno 2014 nog geen andere manieren zijn om dit te testen.. Bij wijze van met een kunstmatig op gang gehouden mensenhart oid ...
. Ik weet niet hoe oud de eerder geplaatste foto's zijn en in welke context ze genomen zijn, dingen zijn makkelijk op beeld te manipuleren (ik zeg trouwens niet dat dat gebeurd is, maar even als voorbeeld). 
"