"
Nee, voor zieke honden kun je starten met het middel wat het waarschijnlijkst succesvol is.... Op zieke honden.... Net zoiets als medische experimenten, van die programma's weet je wel, waar mensen zich voor kunnen opgeven, mensen die zeker doodgaan als ze niets doen... Sterft in dit geval die zieke hond alsnog is dat heel erg, maar dan vind ik dat op een of andere manier toch acceptabeler...
Het is ook gewoon het feit dat je een gezond wezen ziek gaat maken om al zieke wezens beter te maken, snap je wat ik bedoel? Dat kan ik niet rijmen met logica.... Waarom dan niet het al zieke wezen gebruiken en wie weet zelfs helpen als het succesvol is? Wezen is in deze dus mens of dier, either way... "
Ja, ik snap de emotie. Het is ook niet leuk.
Maar nu even rationeel:
Hoe kom je dan aan het meest geschikte middel? Ik neem even als voorbeeld een nieuw antibioticum. Stel ik wil dat ontwikkelen want er komen steeds meer resistente bacterien, zowel bij bv honden (die hebben hun eigen MRSA variant, de MRSI) als bij mensen.
Dus ik wil iets ontwikkelen tegen een bacterie die lelijke huidinfecties geeft en bloedvergiftiging. Stel: als ik bij die bloedvergiftiging geen goed middel heb, gaat 90% van de honden dood. Heb ik wel een goed antibioticum, gaat nog maar 10% van de honden dood.
Ik ga achter de computer zitten en ontwerp een molecuul dat zou kunnen werken. Dan ga ik naar het laboratorium en kijk of de bacterie er dood van gaat. Ja, dat lukt bij concentratie XX. Dan ga ik naar weefselkweken en kijk of het middel schadelijk is voor cellen van dierlijke oorsprong. Dat lijkt mee te vallen, alleen als ik 20x concentratie XX test zie ik weefselschade optreden.
Ik heb nu een veelbelovend stofje dat werkt bij concentratie XX maar dan mogelijk schadelijk is bij concentratie 20maalXX.
En nu? Moeten we nu op zoek naar honden met die infectie om die te behandelen en kijken of ze het overleven? Maar ik zie in de klinieken in de regio ongeveer 20 honden per jaar met zo'n infectie. Ik behandel er 5 en ze gaan allemaal dood. Werkt mij stofje dan niet? Hmmm. In een van de honden werd concentratie XX misschien niet gehaald, een van de andere honden had nierproblemen en onverwachts bleek dat mijn stofje dan een veel hogere concentratie had, dus 30xXX haalde en de hond kreeg een epileptisch insult ... dus nu zijn er 5 honden dood en weet ik nog niks. Iedereen is huiverig geworden want ik heb wel een stofje maar niemand weet welke dosis veilig is, welke aanpassing ik moet doen als de nieren het niet goed doen, hoe ik aan moet passen een gewicht van de hond...
Dus voor ik het bij zieke honden kan gaan gebruiken, moet ik meer weten.
- hoe hoog moet ik doseren om een goede spiegel te krijgen op de plek waar de infectie zit maar ook niet te hoge doseringen krijgen
- moet ik het aanpassen als de nieren of lever het niet goed doen
- is het middel wel veilig (en dat is heel moeilijk testen in zieke mensen of dieren, juist omdat ze al ziek zijn is het onderscheid tussen bijwerkingen en verschijnselen die al bij de ziekte horen moeilijk te maken)
Dan moet je dus toch naar een levend wezen in alle complexiteit. Je kunt schattingen en aannames doen, maar er blijft zoiets als biologische variatie.
Stel dat ik dan iets heb waarmee ik verder kan, kan ik het dan op zieke honden gaan proberen? Het lastige daarvan is dat je moet vergelijken, de ene groep met de andere of het werkt en of het beter is dan bestaande therapie. Dat kan je in een direct onderzoek doen op zieke mensen. Kost wel heel veel tijd. In die tussentijd is een middel niet beschikbaar.
Een van de redenen om het experimenteel te doen en dus dieren ziek te maken (en een enkele keer ook mensen, bv bij het onderzoek naar de effectiviteit van een malaria vaccin zijn vrijwilligers besmet met malaria) is om sneller te weten of het werkt. Als ik in het voorbeeld van de ab in een keer 20 honden besmet en ze overleven het allemaal, heb ik binnen een paar weken het antwoord dat het middel misschien wel eens een doorbraak zou kunnen zijn. Wacht ik, tot ik de 20 honden heb die in een jaar deze infectie zouden kunnen krijgen, dan ben ik een jaar verder...
Weet je, het is zo'n complex geheel...