Ja, en weet je wat het is?
Op een gegeven moment zie je elkaar aankomen, je weet dat de honden elkaar niet leuk vinden en je loopt allebei een andere kant op.
Geen geblaf, geen stress en geen gedoe.
Alleen maar 2 aardige mensen die elkaar vanaf verre toezwaaien.
Tenminste zo ervaar ik hier. "
Inderdaad! Hier om de hoek woont een vrouw die echt een hele leuke hond heeft, maar DJ kan hem niet zien of luchten. De vorige hond die ze hadden is het evenbeeld van deze hond en ook tegen die hond had hij wat.
Wel geprobeerd om hun aan elkaar te laten wennen, op afstand gaat het, maar zodra we dichterbij komen gaat het gewoon niet. Jammer en helaas.
De hond is zwart, jong en een hele spring in het veld. Moet ik mijn hond (want die andere hond heeft nergens last van) dan maar in de stress laten schieten en blijven volhouden in de hoop dat het ooit goed komt? Terwijl ik weet dat het helemaal niet goed komt?
Nu zwaaien we inderdaad naar elkaar en vragen op afstand hoe het is en we lopen ons eigen rondje. Hoe mooi is dat? Dat zouden meer mensen moeten doen zo, op deze manier. Hoeveel conflicten ga je dan uit de weg? En hoeveel plezier doe je je eigen hond er dan mee? Maar dat zien mensen niet, ze denken alleen maar aan zichzelf.







Maar voel ik me dan beledigd omdat je t over kutkeffers heb Nee waarom zou ik ,ieder zo t zijne





