" Ik snap beide kanten van het verhaal. Het is schrikken als je je hond vertrouwt en het is altijd goed gegaan.
Ik snap ook dat er gewezen wordt op het dreigende gedrag van de hond, namelijk op andere honden afrennen. Dit is tot nu toe goed gegaan en het is duidelijk dat, nu het met een sisser is afgelopen, er wat aan gedaan moet worden.
Wat adviseren jullie om dit gedrag aan te pakken? Want je hond altijd aangelijnd houden, is geen een optie.
Ik herken het gedrag bij mijn eigen hond (1 jaar en 2 maand oud) en waardeer alle adviezen in dit topic. Vanaf nu zal ik direct ingrijpen op het moment dat mijn hond neigt om op een andere hond af te springen. Datzelfde geldt voor het op de grond liggen bij het benaderen van een andere hond. Ik zag het tot voor kort als aanmoedigen tot spel, net als topicstarter Nynke. Maar ik ben er recent achter dat dit ook een dreigende houding is naar andere honden.
Ik train hard met mijn hond om te zorgen dat hij goed op mijn commando's reageert. Ben voorzichtig in nieuwe gebieden en bij onbekende honden. Hormonen, grenzen opzoeken en dus ook mijn rol om die grenzen duidelijk aan te geven. Ik doe mijn best, maar sta altijd open voor praktische adviezen. Die zou ik ook graag lezen mbt dit onderwerp.
Nynke, is je hond gecastreerd? "
Ik zou gaan werken met de hond aan het wegnemen van de motivatie tot dit soort gedrag. Ten eerste lijkt mij het gedrag van op een ander afstormen een uiting van onzekerheid, en niet van zelfverzekerdheid (ongeacht de intentie van het gedrag) en dat is iets waar je aan moet werken...voor het welzijn van je eigen hond.
Dus duidelijk krijgen dat jij degene bent waarop de hond terug kan (en moet) vallen, om hem dan zo ver te krijgen dat hij hier ook zelf voor gaat kiezen (het is geen trucje immers, het is de rol die jij moet hebben binnen de relatie) Hoe doe je dat? Goede vraag, wees een natuurlijke leider. Een goede leider hoef je niet te beschermen, die beschermt jou. Een goede leider hoef je niet te sturen, die stuurt jou...etc.
Vanochtend een mooi voorbeeld met Galloway (Schotse koeien) Ik liep met mijn hond langs de maas, waar deze bakbeesten ook grazen...hebben nu dus ook net jongen gekregen (dus dan is het belangrijk dat je hond een beetje luistert inderdaad) Maar goed, er waren dus 3 jonge achterblijvers die zich niet meer bij de rest van de kudde wisten te scharen. Ondertussen zaten mijn hond en ik tussen de kudde en de achterblijvers...en merkte ik dus op hoe de stier (Galloway hebben een patriarchaal systeem) zich abrupt omdraaide, ons achterna liep (en toen ging ik inderdaad zweten ja) maar op het laatste moment dus afboog om naar de jongen toe te komen. Een luid geloei, gebrul, en de kleintjes wisten niet hoe snel naar de stier toe moesten rennen.
Je ziet daarin meerdere dingen. Ten eerste heeft de stier ALLES in het vizier, ten tweede is hij conflictvermijdend (komt niet op mij en mijn hond af), ten derde beschermt hij de zwakkeren van zijn groep en ten vierde heeft hij een fantastisch overwicht op de rest.
En dat is dus de rede waarom die kalfjes, in hun beleving, veilig langs de maas kunnen vertoeven.