"
om op wat Kai eerder zei terug te komen:
wij als mensen leven met onze honden, en wij kunnen niet anders dan met ons mensenverstand proberen ons in te leven hoe de honden leven, we zullen vaak de plank misslaan, de roedelmethode ongetwijfeld ook, maar het gaat mij meer om het uitgangspunt, de basis, dat honden in een structuur leven, die veilig is, het belang van iedereen behartigd, nooit nijdig of met kwade bedoelingen, maar.... er zijn wel regels en er is verschil.
ik ben met je eens dat ook dit dus een menselijke interpretatie is, maar ja, dat doen we allemaal hier, en gelukkig zijn onze honden niet in staat tot mensentaal, dat houdt ze heerlijk honds, wat voor mij nu juist zo aantrekkelijk is aan honden, dat ze hond zijn. "
om op wat Kai eerder zei terug te komen:
wij als mensen leven met onze honden, en wij kunnen niet anders dan met ons mensenverstand proberen ons in te leven hoe de honden leven, we zullen vaak de plank misslaan, de roedelmethode ongetwijfeld ook, maar het gaat mij meer om het uitgangspunt, de basis, dat honden in een structuur leven, die veilig is, het belang van iedereen behartigd, nooit nijdig of met kwade bedoelingen, maar.... er zijn wel regels en er is verschil.
ik ben met je eens dat ook dit dus een menselijke interpretatie is, maar ja, dat doen we allemaal hier, en gelukkig zijn onze honden niet in staat tot mensentaal, dat houdt ze heerlijk honds, wat voor mij nu juist zo aantrekkelijk is aan honden, dat ze hond zijn. "
Volgens mij was ik het niet die begon over menselijke interpretaties, maar Petra. Ik neem dat namelijk op de koop toe, dat dit gebeurd. We zijn met ons allen gewoon subjecten, dus zijn voor altijd gedwongen subjectief te zijn. Het is niet anders...ik meet het succes van een methode, of een inzicht, dus enkel aan de resultaten die men daarmee boekt.
" het heeft in mijn ogen dus ook geen zin om te spiegelen aan totaal wilde honden, want wij leven niet met wilde honden maar met honden die vanaf dag 1 met mensen in contact komen waarmee ze moeten communiceren, dus hoe ze precies doen zonder tussenkomst, is misschien wel boeiend, maar niet van toepassing, want ze zijn niet wild. "
Dit heb ik wel aangesneden.
Ik vind het in die zin van toepassing omdat het een stukje "groei" zou kunnen zijn wat wij als mensen wellicht na kunnen bootsen voor de hond. In minder ontwikkelde delen van onze wereld zie je mens en hond bijvoorbeeld nog naast elkaar af leven, in hetzelfde dorp, maar zonder "eigendom" te zijn van een mens, dat intrigeert mij omdat ik het als een teken ervaar dat de hond lang niet zo incapabel is als veel mensen soms kiezen te geloven en dat een bepaalde mate van zelfstandigheid, of zelfs pure vrijheid, een hond die daarmee heeft leren "dealen" niet vreemd hoeft te zijn. Maar inderdaad, zodra je in gebieden leeft waar mensen met 50 kilometer per uur in stalen gevaartes rondcrossen is dat misschien weer anders.
Wat ik bijzonder vind aan jouw ervaringen met Gorby is dat hij niet langer wegloopt, maar bij jullie in de buurt blijft los van de lijn. Hoe verklaar je dat precies? Bestaat die behoefte "om het alleen te doen" niet meer of heeft hij zich gewoon aan jullie verbonden?
" ben wel benieuwd wie me via pb nu weer gaat vertellen dat mijn hond een afschuwelijk leven moet leiden in een militair regiem...... 
"
"
heerlijk wandelen met mijn roedel
