Al sinds ik een kind was vond ik Dalmatiërs geweldig (nee niet door de film) en die kriebel is er altijd gebleven. Ik heb bij mijn ouders eerst een ander hondje gehad (een bastaardteckeltje Lady, een superlief hondje en mijn knuffel tijdens mijn tienerjaren), en heb mijn hele leven allerlei leuke katten gehad, maar in 2006 heb ik dan uiteindelijk toegegeven aan die jarenlange Dalmatiërliefde en Turbo in huis genomen. Een schattige pup, vaak wel een handenvol, maar ik zou hem voor geen geld in de wereld willen missen. Hij is mijn grootste schat!
Turbo houdt vooral van wandelen, dat is zijn lust en zijn leven. We proberen er dan ook elke dag 1 tot 2 uur op uit te trekken. En tijdens de vrije dagen nog wat langer. Naast wandelen is eten natuurlijk ook één van zijn favoriete dingen en hij is hier absoluut niet kieskeurig in. En knuffelen met het baasje natuurlijk. Alleen zijn vindt hij niet zo leuk, hij blaft of huilt niet, maar hij is veel liever constant in je gezelschap, zelfs voor een plasje in de tuin wil hij liever dat ik meega. Turbo is ook een echte prater, er komen geluidjes uit die ik nog nooit eerder bij een hond gehoord had.
